குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்றா? அன்பின் பெயரால் அழிக்கப்படும் அடிப்படைத் தத்துவம்!

“குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்று!”

நமது அன்றாடப் பேச்சில் மிகச் சாதாரணமாகச் சொல்லப்படும் ஒரு வாக்கியம் இது. குழந்தையின் கள்ளமற்ற தன்மையைப் பாராட்டுவதற்காக ஒருவர் இதனை உவமையாகப் பயன்படுத்தினால், அவரது அன்புணர்வைப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஆனால்—

“குழந்தையும் பகவானும் தத்துவத்தாலும் குணத்தாலும் ஒன்றே” என்று இதற்கு சாஸ்திர அந்தஸ்து கொடுத்துவிட்டால், அங்கே மிகப்பெரிய தத்துவப் பிழை ஆரம்பமாகிறது.

ஏனெனில் குழந்தை ஒரு ஜீவாத்மா.

பகவான் பரமாத்மா.

ஜீவனைப் பரமாத்மாவாக்க முடியாது; பரமாத்மாவை ஜீவனுடைய எல்லைகளுக்குள் இறக்கவும் முடியாது.

முதலில் ஒரு உண்மையைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்!

தமிழில் பழமையாக வழங்கப்பட்ட சொற்றொடர்களில் காணப்படுவது:

“குழந்தையும் தெய்வமும் கொண்டாடின இடத்திலே.”

இதற்கும்,

“குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்றே”

என்ற தத்துவப் பிரகடனத்திற்கும் மிகப்பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.

“குழந்தையும் தெய்வமும் குணத்தால் ஒன்று” என்ற கருத்து பின்னாளில் பொதுப் பண்பாட்டிலும் திரைப்படப் பாடலிலும் மிகவும் பிரபலமானது. அதனால் பிரபலமான ஒரு கருத்து வேதாந்த சித்தாந்தமாகிவிடாது.

ஒரு கருத்து இனிமையாக இருக்கலாம்.

கவிதையாக இருக்கலாம்.

உவமையாக இருக்கலாம்.

மக்கள் வழக்காக இருக்கலாம்.

ஆனால் அதனால் அது சாஸ்திரப் பிரமாணமாகிவிடாது.

சாஸ்திரத்தின் அடிப்படை: ஜீவன் வேறு; ஈஸ்வரன் வேறு!

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தில் சித், அசித், ஈஸ்வரன் என்னும் தத்துவ வேறுபாடு அடிப்படையானது.

சித் — அறிவுடைய ஜீவாத்மாக்கள்.

அசித் — அறிவற்ற பிரகிருதி முதலியவை.

ஈஸ்வரன் — இவ்விரண்டையும் நியமித்து, தாங்கி, ஆளுகின்ற பரமாத்மா.

குழந்தை எங்கே வருகிறது?

சித் தத்துவத்திற்குள்.

நாமும் எங்கே வருகிறோம்?

சித் தத்துவத்திற்குள்.

குழந்தை நமக்குப் பிரியமான மகனாகவோ மகளாகவோ இருக்கலாம். ஆனால் அந்தப் பாசம் குழந்தையின் தத்துவ நிலையையே மாற்றிவிடாது.

நமது குழந்தை நமக்கு விசேஷம்; பரமாத்மாவுக்கு நிகரானவன் அல்ல.

“அவனுக்கு நிகர் யாருமில்லை!”

ஸ்வேதாஸ்வதர உபநிஷத் மிகத் தெளிவாகச் சொல்கிறது:

ந தஸ்ய கார்யம் கரணம் ச வித்யதே
ந தத் ஸமஶ்சாப்யதிகஶ்ச த்ருஶ்யதே ।

— ஸ்வேதாஸ்வதர உபநிஷத் 6.8

அதாவது,

அவனுக்குச் சமமானவனும் இல்லை; அவனைவிட உயர்ந்தவனும் காணப்படுவதில்லை.

இதற்குப் பிறகு நாம் எவ்வாறு ஒரு குழந்தையைச் சுட்டிக்காட்டி,

“இதுவும் தெய்வமும் ஒன்றுதான்!”

என்று தத்துவார்த்தமாகக் கூற முடியும்?

குழந்தை மட்டுமல்ல.

மனிதன், தேவர், ஞானி, யோகி என்று எந்த ஜீவனை எடுத்துக்கொண்டாலும் பரமாத்மாவுக்குச் சமமான மற்றொரு சுதந்திர பரமாத்மாவாக ஆகிவிட முடியாது.

பகவான் சாதாரண ஜீவன் அல்ல!

பகவானுடைய கல்யாண குணங்களை விஷ்ணு புராண மரபு ஆறு பிரதான குணங்களால் விளக்குகிறது:

ஞானம்
பலம்
ஐஸ்வரியம்
வீரியம்
சக்தி
தேஜஸ்

இவைதான் புகழ்பெற்ற ஷாட்குண்யங்கள்.

பரமாத்மாவுடைய ஞானம் நம்மைப்போல் படித்துத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய ஞானமல்ல.

அவன் சர்வஜ்ஞன்.

அவனுடைய சக்தி ஒரு குறிப்பிட்ட காரியத்தை மட்டும் செய்யக்கூடிய வரையறுக்கப்பட்ட சக்தியல்ல.

அவன் சர்வசக்தன்.

அவனுடைய ஐஸ்வரியம் நாம் சம்பாதித்துச் சேர்க்கின்ற சொத்து அல்ல.

அவன் அனைத்திற்கும் நியந்தா.

இந்த லக்ஷணங்களைக் கொண்ட பரமாத்மாவையும் வளர்க்கப்பட வேண்டிய ஒரு குழந்தையையும் எந்த சாஸ்திர அடிப்படையில் ஒன்றென்று கூற முடியும்?

குழந்தைக்கு நோய் வருகிறது; பகவானிடம் வேண்டுகிறோம்!

இந்த ஒரு நடைமுறைச் சம்பவமே வேறுபாட்டைப் புரியவைக்கப் போதுமானது.

குழந்தைக்கு காய்ச்சல் வந்துவிட்டது.

பெற்றோர் என்ன செய்கிறார்கள்?

மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்கிறார்கள்.

அதோடு,

“பெருமாளே! என் குழந்தையைக் காப்பாற்று!”

என்று பகவானிடம் வேண்டுகிறார்கள்.

ஏன்?

குழந்தையே பகவான் என்றால்,

அந்தக் குழந்தை தன்னுடைய நோயைத் தானே போக்கிக்கொள்ள வேண்டியதுதானே?

குழந்தையின் ஆயுள், ஆரோக்கியம், பாதுகாப்பு ஆகியவற்றுக்காக இன்னொரு பரம்பொருளை நோக்கி நாம் பிரார்த்திக்கிறோம் என்றாலே, நமது நடைமுறை வாழ்க்கையே—

குழந்தை வேறு; காக்கின்ற பரமாத்மா வேறு

என்பதை ஒப்புக்கொண்டுவிட்டது.

பகவானுக்கு பசி, தாகம் போன்ற குறைகள் உண்டா?

சாந்தோக்ய உபநிஷத் பரமாத்மாவின் இயல்பைப் பற்றிக் கூறும்போது:

அபஹதபாப்மா விஜரோ விம்ருத்யுர்
விஶோகோ விஜிகத்ஸோऽபிபாஸः...

என்று எடுத்துரைக்கிறது.

பாபமற்றவன்; முதுமையற்றவன்; மரணமற்றவன்; சோகமற்றவன்; பசி–தாகம் முதலிய குறைகளால் கட்டுப்படாதவன் என்ற பரத்துவ லக்ஷணங்கள் இங்கே எடுத்துரைக்கப்படுகின்றன.

ஆனால் குழந்தை?

பசிக்கும்.

தாகம் எடுக்கும்.

தூங்கும்.

நோய்வாய்ப்படும்.

உடல் வளரும்.

அழும்.

பயப்படும்.

அறிவைப் படிப்படியாகப் பெறும்.

பிறரைச் சார்ந்து வாழும்.

இவை குழந்தையின் குற்றங்கள் அல்ல.

ஜீவனாக, ஒரு சரீரத்தை ஏற்றிருக்கின்ற அதன் இயல்பான நிலைகள்.

ஆனால் இத்தகைய பரதந்திர நிலையிலுள்ள ஜீவனை, அனைத்தையும் நியமிக்கும் பரமாத்மாவோடு ஒன்றாக்கிப் பேசுவது எப்படி தத்துவ ரீதியாகச் சரியாகும்?

ஜீவனுடைய மிகப்பெரிய அடையாளம் — பரதந்திரம்!

ஜீவன் சுதந்திரமான பரம்பொருள் அல்ல.

அவன் பகவானைச் சார்ந்தவன்.

பரமாத்மா ஸ்வதந்திரன்.

ஜீவாத்மா பரதந்திரன்.

இந்த வேறுபாட்டை அழித்துவிட்டால் ஸ்ரீவைஷ்ணவ வேதாந்தத்தின் அடிப்படையே மாறிவிடும்.

ஒரு குழந்தை பிறந்திருக்கிறது என்ற காரணத்தினால் அந்த ஜீவாத்மா பரமாத்மாவாக மாறிவிடுவதில்லை.

அது ஒரு குழந்தைச் சரீரத்தில் இருக்கும் ஜீவன்.

அவ்வளவுதான்.

அப்படியானால் குழந்தையை மதிக்க வேண்டாமா?

கண்டிப்பாக மதிக்க வேண்டும்.

அன்பு செலுத்த வேண்டும்.

பாதுகாக்க வேண்டும்.

நல்ல உணவு கொடுக்க வேண்டும்.

நல்ல கல்வி கொடுக்க வேண்டும்.

நல்லொழுக்கத்தைக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்.

பகவத் பக்தி, ஆசார்ய பக்தி, பெரியோர்களிடம் பணிவு, தர்ம உணர்வு, ஒழுக்கம், பொறுப்பு, உழைப்பு ஆகியவற்றைக் குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே வளர்க்க வேண்டும்.

ஆனால் அன்பு செலுத்துவது வேறு; ஆராதிக்க வேண்டிய பரமாத்மாவுக்கு நிகராக உயர்த்துவது வேறு.

இரண்டையும் குழப்பக்கூடாது.

“என் குழந்தை தெய்வம்!” என்ற வார்த்தை வளர்ப்பையே கெடுத்துவிடக்கூடாது!

இன்றைக்கு இன்னொரு அபாயமும் இதற்குள் இருக்கிறது.

“குழந்தை தெய்வம்!”

“அவனுக்கு எதுவும் சொல்லாதீர்கள்!”

“அவள் ஆசைப்பட்டதை எல்லாம் கொடுங்கள்!”

“குழந்தையை வேலை வாங்கக்கூடாது!”

என்று சொல்லிச் சொல்லி, குழந்தைக்குச் செய்ய வேண்டிய ஒவ்வொரு காரியத்தையும் பெற்றோர்களே செய்து கொடுத்து, சுயமாக இயங்க வேண்டிய பழக்கத்தையே சில குடும்பங்கள் அழித்துவிடுகின்றன.

அது அன்பு அல்ல.

அது வளர்ப்பும் அல்ல.

குழந்தைக்கு வயதிற்கேற்ற பொறுப்பைக் கொடுக்க வேண்டும்.

தன்னுடைய பொருட்களைத் தானே ஒழுங்குபடுத்தக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

பெரியவர்களை மதிக்கக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

பணிவைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

சுறுசுறுப்பைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

உழைப்பைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

கிடைத்தவற்றிற்கு நன்றி சொல்லக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

“நீ தெய்வம்; உனக்காக எல்லோரும் பணிவிடை செய்ய வேண்டும்” என்ற மனநிலையை உருவாக்குவது குழந்தைக்கு நாம் செய்யும் நன்மையல்ல.

பெருமாளுடைய பிரசாதத்தை குழந்தை எடுத்தால்?

சில இடங்களில்,

“குழந்தை எடுத்துக்கொண்டால் என்ன? குழந்தையும் சாமிதானே!”

என்று மிகச் சாதாரணமாகச் சொல்கிறார்கள்.

இதுவும் தத்துவ ரீதியாகத் தவறான நியாயம்.

பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பொருளுக்குத் தனியான மரியாதை உண்டு.

குழந்தைக்கு அதைக் கொடுக்க வேண்டுமென்றால் முறையாகப் பிரசாதமாகக் கொடுக்கலாம்.

ஆனால்,

“குழந்தையே பகவான்; ஆகவே பகவானுக்குரியதை குழந்தை எடுத்துக்கொண்டாலும் ஒன்றுதான்”

என்பது எந்தத் தத்துவத்தின் அடிப்படையிலும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாத வாதம்.

அப்படியானால் பகவத் ஆராதனை, நிவேதனம், பிரசாதம் என்ற வேறுபாடுகளுக்கே பொருள் இல்லாமல் போய்விடும்.

எல்லா ஜீவர்களிலும் அந்தர்யாமியாக பகவான் இருக்கிறாரே?

இங்கே இன்னொரு நுணுக்கமான விஷயத்தையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

பகவான் ஒரு ஜீவனுக்குள் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறார் என்பதால் அந்த ஜீவனே பகவான் ஆகிவிடுவதில்லை.

குழந்தையிலும் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறார்.

பெற்றோரிடத்திலும் இருக்கிறார்.

மற்ற மனிதர்களிடத்திலும் இருக்கிறார்.

அதனால் குறிப்பிட்ட ஒரு குழந்தையை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு,

“இந்தக் குழந்தையே பரமாத்மா”

என்று சொல்ல முடியாது.

சரீரத்தில் அந்தர்யாமியாக நியமித்திருப்பவன் வேறு; அவனால் நியமிக்கப்படும் ஜீவன் வேறு.

இதுதான் வேதாந்தம் பாதுகாக்கின்ற அடிப்படை வேறுபாடு.

குழந்தையின் கள்ளமின்மை = பரமாத்மாவின் பரத்துவமா?

இல்லை.

ஒரு குழந்தை குற்றத்தை விரைவில் மறந்துவிடலாம்.

கள்ளமில்லாமல் சிரிக்கலாம்.

பாசமாக இருக்கலாம்.

அந்தக் குணங்களை நாம் பாராட்டலாம்.

ஆனால் ஒரே ஒரு குணத்தில் காணப்படும் ஓர் ஒற்றுமையைக் கொண்டு இரண்டு பொருட்களும் ஒன்றே என்று நிர்ணயிக்க முடியாது.

ஒரு மனிதன் மிகுந்த கருணையுடையவன் என்றால்,

“அவன் பகவானைப்போலக் கருணையுள்ளவன்”

என்று உவமையாகச் சொல்லலாம்.

அதனால் அவன் பரமாத்மாவாகிவிட மாட்டான்.

அதேபோலத்தான் குழந்தையும்.

உவமை வேறு.
தத்துவம் வேறு.

இந்த இரண்டு எல்லைகளையும் அழிக்கக்கூடாது.

நம் குழந்தை நமக்கு விசேஷம் — உலகத்திற்கே பரமாத்மா அல்ல!

ஒவ்வொரு பெற்றோருக்கும் அவர்களுடைய குழந்தை மிகவும் பிரியமானது.

அது இயற்கை.

“என் உயிர்”, “என் செல்வம்”, “என் உலகம்” என்று அன்போடு அழைக்கலாம்.

ஆனால் நமது பாசம் ஒரு ஜீவனுடைய தத்துவ நிலையையே மாற்றுவதில்லை.

நம்முடைய மகன் நமக்கு விசேஷமானவன்.

நம்முடைய மகள் நமக்கு விசேஷமானவள்.

ஆனால் பகவானுடைய சந்நிதியில் நாமும் ஜீவன்; அவர்களும் ஜீவன்.

நாம் எல்லோரும் அவனுடையவர்கள்.

அவன் மட்டுமே அனைவருக்கும் ஸ்வாமி.

ஆகவே வார்த்தைகளிலும் ஒரு எல்லை வேண்டும்!

“நானே கடவுள்!”

“என் குழந்தையே கடவுள்!”

“எல்லோரும் கடவுள்தான்!”

என்று பேசுவது நவீன ஆன்மிக வாசகமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தில் ஜீவனையும் ஈஸ்வரனையும் ஒன்றாக்கிவிடும் சொற்பிரயோகத்திற்கு இடமில்லை.

ஜீவனை உயர்த்திப் பேச வேண்டுமென்றால் உயர்த்திப் பேசுங்கள்.

குழந்தையை அன்பால் கொண்டாட வேண்டுமென்றால் கொண்டாடுங்கள்.

குழந்தையின் கள்ளமின்மையைப் பாராட்ட வேண்டுமென்றால் பாராட்டுங்கள்.

ஆனால் பரமாத்மாவுக்குரிய இடத்தை ஜீவனுக்குக் கொடுக்காதீர்கள்.

குழந்தை குழந்தைதான்; தெய்வம் தெய்வம்தான்!

குழந்தை—

அன்பு செய்யப்பட வேண்டிய ஜீவன்.
பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய ஜீவன்.
நல்வழிப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஜீவன்.
தர்மத்தைக் கற்றுக்கொடுக்கப்பட வேண்டிய ஜீவன்.

பகவான்—

அனைவருக்கும் ஆதாரம்.
அனைவருக்கும் நியந்தா.
அனைவருக்கும் ரக்ஷகன்.
அனைவராலும் உபாஸிக்கப்பட வேண்டிய பரமாத்மா.

எனவே,

“குழந்தையும் தெய்வமும் ஒன்று” என்பதை ஒரு கவித்துவமான உவமையாகப் பயன்படுத்துவதற்கும், அதையே சாஸ்திர சித்தாந்தமாக அறிவிப்பதற்கும் இடையில் மிகப்பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.

சாஸ்திர தத்துவத்தின் முன் அந்த எல்லையை நாம் தெளிவாகக் காக்க வேண்டும்.

ஜீவாத்மா — ஜீவாத்மாதான்.
பரமாத்மா — பரமாத்மாதான்.

குழந்தையை நல்ல ஜீவனாக வளர்ப்போம்.

அந்த ஜீவனைப் பரமாத்மாவாக்கிப் பேச வேண்டாம்!

ஏனெனில் குழந்தைக்கும் நமக்கும் ஆதாரமாகவும், அந்தர்யாமியாகவும், ரக்ஷகனாகவும், ஸ்வாமியாகவும் இருப்பவன்—

அந்த ஒப்பாரும் மிக்காரும் இல்லாத பரம்பொருள் ஒருவனே!