ஒரு பெண் காலையில் எழுந்தவுடன் நேராகச் சமையலறைக்குச் சென்று அடுப்பைப் பற்றவைத்து உணவு சமைப்பதற்கும், குளித்து உடல் தூய்மை பெற்று, பகவானை வணங்கி, சமையலறையைச் சுத்தப்படுத்தி, அடுப்பைத் தூய்மை செய்து, அக்னியை ஏற்றி, பகவத் நினைவுடன் அன்னத்தைச் சமைத்து, எச்சில் செய்யாமல் அதைப் பாதுகாத்து, இறுதியில் பகவானுக்கு நிவேதனம் செய்து குடும்பத்திற்குப் பரிமாறுவதற்கும் மிகப்பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.
முதல் செயல் வெறும் சமையல்.
இரண்டாவது இல்லற தர்மத்தோடு இணைந்த அன்னக் கைங்கர்யம்.
நமது முன்னோர்கள் சமையலறையை வெறும் வயிற்றை நிரப்பும் உணவுத் தயாரிப்புக் கூடமாகப் பார்க்கவில்லை.
அன்னம் புனிதமானது.
அக்னி புனிதமானது.
அன்னத்தைத் தயாரிப்பவரின் தூய்மை முக்கியமானது.
அன்னம் தயாராகும் இடத்தின் தூய்மை முக்கியமானது.
அதை யாருக்காகச் சமைக்கிறோம் என்ற பாவனை முக்கியமானது.
எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்த அன்னத்தை முதலில் பகவானுக்கு அர்ப்பணித்து, அதன் பின்னர் பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்வது மிக முக்கியமானது.
இதைத்தான் மீண்டும் நமது இல்லங்களுக்குக் கொண்டுவர வேண்டும்.
1. முதலில் குளியல்; அதன் பின்னரே சமையல்“காலையில் எழுந்தேன்; முதலில் சமையலை முடித்துவிடுகிறேன்; அதன் பிறகு குளித்துக்கொள்கிறேன்” என்ற பழக்கம் சநாதன இல்லற ஆசாரத்தின் உயர்ந்த முறையல்ல.
குளியல் என்பது உடலில் தண்ணீர் ஊற்றிக்கொள்வது மட்டுமல்ல.
இரவுத் தூக்கத்திற்குப் பிறகு உடலைச் சுத்தப்படுத்தி, அன்றைய நித்தியக் கடமைகளுக்குத் தன்னைத் தயார்படுத்திக் கொள்வதற்கான முதல் நிலை.
தர்மநூல் மரபில் மேற்கோளாகப் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ள ஒரு வசனம் மிகவும் தெளிவாகக் கூறுகிறது:
“அஸ்நாத்வா நாசரேத் கர்ம
ஜபஹோமாதி கிஞ்சன ।”
அதாவது,
குளிக்காமல் ஜபம், ஹோமம் முதலிய புனிதக் கர்மங்களை மேற்கொள்ளக்கூடாது என்ற ஆசாரக் கோட்பாடு இதில் வலியுறுத்தப்படுகிறது.
இதிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது மிக எளிமையானது.
பகவானுக்கு நிவேதிக்கப்படப்போகும் அன்னத்தைத் தயாரிக்கிறோம் என்றால், அதனைத் தயாரிப்பவரும் தூய்மையுடன் இருப்பது இயல்பான ஆசார ஒழுக்கம்.
எனவே,
குளித்த பிறகு சமையலறைக்குள் செல்வது ஒரு பழைய காலத்து தேவையற்ற கட்டுப்பாடு அல்ல; அன்னத்தைப் புனிதமாக அணுகிய இல்லற வாழ்க்கையின் ஒழுக்கம்.
2. “குளிக்காமல் இருந்தால் என்ன ஆகிவிடும்?” என்ற கேள்வியே தவறானதுஇன்று பல நல்ல ஆசாரங்களுக்கும் ஒரு கேள்வி கேட்கப்படுகிறது:
“அப்படிச் செய்யாவிட்டால் என்ன ஆகிவிடும்?”
குளிக்காமல் சமைத்தால் என்ன?
பகவானுக்கு வைக்காமல் சாப்பிட்டால் என்ன?
அடுப்பைச் சுத்தம் செய்யாவிட்டால் என்ன?
சமைக்கும்போதே சுவைத்தால் என்ன?
இவ்வாறு ஒவ்வொன்றையும் கேள்விக்குள்ளாக்கிக்கொண்டே சென்றால் இறுதியில் ஆசாரமே இல்லாமல் போய்விடும்.
நமது முன்னோர்களின் பார்வை வேறு.
“நான் தயாரிக்கும் அன்னம் பகவானுக்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட வேண்டியது; ஆகவே நான் தூய்மையாக இருக்க வேண்டும்” என்பதே அந்தப் பார்வை.
இதுவே இல்லற ஆசாரம்.
3. ஆயுர்வேதமும் தூய்மையையும் உணவையும் பிரித்துப் பார்க்கவில்லைஆயுர்வேதத்தில் உணவு என்பது நோய் வந்தபின் கவனிக்க வேண்டிய விஷயம் மட்டுமல்ல. ஆரோக்கியத்தைப் பேணுவதற்கான அடிப்படையாகவே உணவுமுறை பார்க்கப்படுகிறது.
காஷ்யப சம்ஹிதையில் மிக அழகான ஒரு வசனம் உள்ளது:
“சுசிபாத்ரோபசரணஃ
சுசௌ தேசே சுசிஃ ஸ்வயம் ।
புஞ்ஜானோ லபதே துஷ்டிம்
புஷ்டிம் தேனாதிகச்சதி ॥”
இதன் கருத்து:
தூய பாத்திரங்களுடன், தூய இடத்தில், தானும் தூய்மையுடன் இருந்து உண்பவன் திருப்தியையும் உடல் போஷணத்தையும் அடைகிறான்.
இது மிகவும் முக்கியமான ஆயுர்வேதப் பார்வை.
தூய பாத்திரம்.
தூய இடம்.
தூய மனிதர்.
தூய உணவு.
இவற்றை ஒன்றிலிருந்து ஒன்றைப் பிரிக்க முடியாது.
அதேபோல் அஷ்டாங்க ஹ்ருதயத்தின் தினசரியா பகுதியில் தினசரி ஸ்நானம் உடல் பராமரிப்பின் ஒரு பகுதியாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது; குளியலுக்குப் பிறகு சுத்தமான உடை அணிதல் போன்ற நடைமுறைகளும் விளக்கப்படுகின்றன.
ஆகவே தூய்மையை அலட்சியப்படுத்திவிட்டு ஆரோக்கியத்தை மட்டும் எதிர்பார்ப்பது சரியான வாழ்க்கைமுறை அல்ல.
அசுத்தமான உடல், அசுத்தமான கை, அசுத்தமான பாத்திரம், அசுத்தமான சமையல் மேடை, அசுத்தமான உணவுக் கையாளுதல் ஆகியவை நோய்க்கான வாயில்களைத் திறக்கக்கூடியவை.
ஆசாரம் ஆன்மிகத் தூய்மையைப் பாதுகாக்கிறது; சுகாதார ஒழுக்கம் உடல் ஆரோக்கியத்தைப் பாதுகாக்கிறது. இல்லறச் சமையலில் இரண்டும் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்.
4. சமையலறை — “மஹாநஸம்”சம்ஸ்கிருதத்தில் சமையலறைக்கு அழகான பெயர்கள் உள்ளன.
பாகஸ்தானம் — உணவு சமைக்கும் இடம்.
ரஸவதி — உணவு தயாராகும் இடம்.
மஹாநஸம் — சமையலறை.
அமரகோசத்தில்,
“ஸமானௌ ரஸவத்யாம் து
பாகஸ்தானமஹாநஸே”
என்று சமையலறைக்குரிய இப்பெயர்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.
எனவே சமையலறை என்பது நமது பாரம்பரியத்தில் தனித்த அடையாளம் பெற்ற இல்லத்தின் முக்கியமான பகுதி.
அங்கு உருவாகும் அன்னம்தான் வீட்டிலுள்ள அனைவருடைய உடலாக மாறுகிறது.
அந்த இடத்தைத் தூய்மையாக வைத்திருப்பது சாதாரண வீட்டு நிர்வாகமல்ல.
அது குடும்பத்தின் ஆரோக்கியத்தையும் ஆசாரத்தையும் காக்கும் கடமை.
5. அடுப்பு என்பது வெறும் நெருப்பு எரியும் இடமா?இங்கே இன்னும் ஆழமான தர்மசாஸ்திரக் கருத்து ஒன்று இருக்கிறது.
கிருஹஸ்தனுடைய வீட்டில் தவிர்க்க முடியாமல் நிகழக்கூடிய நுண்ணுயிர் ஹிம்சைகளைக் குறிப்பிடும்போது தர்மநூல் மரபு ஐந்து இடங்களைச் சுட்டுகிறது.
அவற்றில் ஒன்று:
“சுல்லி” — சமையல் அடுப்பு.
பழைய வைஶ்வதேவ முறையை விளக்கும் நூல்களில்,
“பஞ்ச சூனா க்ருஹஸ்தஸ்ய
வர்தந்தேऽஹரஹஃ ஸதா ।
கண்டனீ பேஷணீ சுல்லீ
ஜலகும்ப உபஸ்கரஃ ॥”
என்ற வசனம் மேற்கோளாக வருகிறது.
அதாவது கிருஹஸ்த வாழ்க்கையில் உலக்கை முதலிய இடித்தல் கருவி, அரைக்கும் கருவி, சமையல் அடுப்பு, நீர்ப்பாத்திரம், தூய்மைப்படுத்தும் கருவிகள் முதலியவற்றின் பயன்பாட்டில் அறியாமலேயே நுண்ணுயிர்களுக்கு ஹிம்சை நிகழக்கூடும்; அதனாலேயே பஞ்சமஹாயஜ்ஞ மரபு அமைக்கப்பட்டதாக விளக்கப்படுகிறது.
இதைப் புரிந்துகொண்டால் சமையல் பற்றிய நமது பார்வையே மாறிவிடும்.
அடுப்பு வெறும் தீப்பெட்டியால் பற்றவைக்கப்படும் ஒரு கருவி அல்ல.
அது கிருஹஸ்த வாழ்க்கையின் அக்னி சம்பந்தமான இடம்.
அதனால்தான் அன்னத்தைத் தயாரித்துவிட்டு நேராக நாம் சாப்பிடுவது மட்டும் இல்லற தர்மத்தின் முழுமையான பார்வையல்ல.
அதில் தேவ சம்பந்தம், அர்ப்பணம், வைஶ்வதேவம், அதிதி, பிற உயிர்கள், இறுதியில் குடும்பத்தினர் என்ற விரிந்த பார்வை இருந்தது.
6. சமையல் அக்னியை ஹோம அக்னியோடு ஒப்பிட்டுப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்ஹோமகுண்டத்தில் அக்னியை ஏற்றும்போது நாம் எப்படி நடந்துகொள்வோம்?
அந்த இடத்தைச் சுத்தமாக வைத்திருப்போம்.
அக்னியை அலட்சியமாக அணுகமாட்டோம்.
அசுத்தமான பொருளை அதில் போடமாட்டோம்.
தேவதார்ப்பண பாவனையுடன் அணுகுவோம்.
சமையலறை அக்னியும் ஹோமகுண்ட அக்னியும் எல்லா சாஸ்திரக் கர்மங்களிலும் ஒன்றே என்று சொல்லிவிடுவது துல்லியமல்ல. ஆனால் கிருஹஸ்த தர்மத்தில் சமையல் அக்னிக்கும் யஜ்ஞ வாழ்க்கைக்கும் நெருங்கிய தொடர்பு இருந்தது என்பதை வைஶ்வதேவ மரபு தெளிவாகக் காட்டுகிறது. சமைக்கப்பட்ட அன்னத்திலிருந்து அக்னியில் அர்ப்பணிக்கும் வைஶ்வதேவ முறையையும் நூல்கள் விவரிக்கின்றன.
எனவே இல்லத்தரசி அடுப்பைப் பற்றவைக்கும்போது,
“இது வெறும் நெருப்பல்ல; பகவானுக்கு நிவேதிக்கப்படவிருக்கும் அன்னம் இங்கே தயாராகப்போகிறது”
என்ற பாவனையுடன் தொடங்கட்டும்.
அந்த ஒரு எண்ணமே சமையலின் தரத்தை மாற்றிவிடும்.
7. அடுப்பைப் பற்றவைக்கும் முன்பு என்ன செய்யலாம்?குளித்து, தூய்மையான ஆடை அணிந்து சமையலறைக்குச் செல்லுங்கள்.
சமையல் மேடையைத் துடைத்துச் சுத்தப்படுத்துங்கள்.
அடுப்பைச் சுத்தம் செய்யுங்கள்.
பாத்திரங்கள் தூய்மையாக இருக்கின்றனவா என்று பாருங்கள்.
குடும்ப மரபில் அன்னபூரணி வழிபாடு இருந்தால், அன்னபூரணியை வணங்கி அன்னம் குறைவின்றிக் கிடைக்கவும், தயாரிக்கப்படும் அன்னம் குடும்பத்தினருக்கு நன்மை தரவும் பிரார்த்திக்கலாம்.
ஸ்ரீவைஷ்ணவ இல்லத்தில் அதற்கு மேலாக,
“இன்று தயாரிக்கும் அனைத்தும் இறுதியில் எம்பெருமானுக்கு நிவேதிக்கப்பட வேண்டியவை”
என்ற கைங்கர்ய பாவனை முதன்மையாக இருக்கட்டும்.
ஒரு விளக்கை பாதுகாப்பான இடத்தில் ஏற்றி வைத்துக்கொள்ளும் குடும்ப மரபு இருந்தால் அவ்வாறும் செய்யலாம்.
பெரிய மந்திரங்கள் அவசியமில்லை.
மனமார்ந்த பிரார்த்தனை போதும்.
8. ஒரு தாய் இப்படிப் பிரார்த்திக்கலாமே!“தாயாரே! இன்று என் கைகளால் தயாரிக்கப்படும் அன்னத்தில் எந்த அசுத்தமும் நேராமல் காத்தருள வேண்டும்.
இந்த அன்னத்தை உண்டு வாழும் என் குடும்பத்தினர் ஆரோக்கியத்துடனும் நல்ல புத்தியுடனும் நல்ல குணங்களுடனும் வாழ வேண்டும்.
எங்கள் வீட்டில் சத்துவ குணம் வளர வேண்டும்.
கோபம், பொறாமை, வெறுப்பு, தீய எண்ணங்கள் குறைய வேண்டும்.
நான் தயாரிக்கும் அன்னத்தை முதலில் பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்கும் பாக்கியத்தைத் தர வேண்டும்.
அதனைப் பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் பாக்கியம் எங்கள் குடும்பத்திற்கு எப்போதும் இருக்க வேண்டும்.”
இவ்வளவுதான்.
இதற்கு பெரிய பூஜை தேவையில்லை.
ஆனால் இந்தப் பாவனை வந்துவிட்டால் சமையலே மாறிவிடும்.
9. சமைக்கும்போது பகவந்நாம ஸ்மரணம்இங்கு ஒரு முக்கியமான ஒழுக்கம் தேவை.
சமையலறையில் நின்றுகொண்டு,
பிறரைப் பற்றிய அவதூறு,
சண்டை,
கோபம்,
வெறுப்பு,
குடும்பப் பிரச்சினை,
தீய பேச்சு
இவற்றைத் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே சமைப்பதைத் தவிர்க்கலாம்.
அதற்குப் பதிலாக தமக்குத் தெரிந்த பொதுவான பகவந்நாமங்களை நினைக்கலாம்.
கோவிந்தா!
கேசவா!
மாதவா!
நாராயணா!
ஸ்ரீமந்நாராயணா!
என்று பகவானுடைய திருநாமங்களை நினைத்துக்கொண்டே சமையல் செய்யலாம்.
இங்கு திருமந்திரத்தைப் பொதுவாக உச்சரிக்கச் சொல்லும் வழிகாட்டுதல் இல்லை.
சம்பிரதாய ரகசிய மந்திரங்களுக்கு உரிய ஆசார்ய உபதேச மரியாதை தனியாகப் பாதுகாக்கப்பட வேண்டும்.
10. நாம் சமைக்கும் உணவே நமது குணத்தையும் பாதிக்கிறதுபகவத்கீதையில் உணவு சாத்த்விகம், ராஜஸம், தாமஸம் என்று பகுக்கப்படுகிறது.
பகவத்கீதை 17.8
“ஆயுஃ ஸத்த்வ பலாரோக்ய
ஸுக ப்ரீதி விவர்தனாஃ ।
ரஸ்யாஃ ஸ்நிக்தாஃ ஸ்திரா ஹ்ருத்யா
ஆஹாராஃ ஸாத்த்விகப்ரியாஃ ॥”
ஆயுள், சத்துவம், பலம், ஆரோக்கியம், சுகம், மனநிறைவு ஆகியவற்றை வளர்க்கும் உணவுகளை சாத்த்விகர்கள் விரும்புகிறார்கள் என்று பகவான் விளக்குகிறார்.
இங்கே “ஸத்த்வ” என்ற சொல்லே வருகிறது.
ஆகவே உணவுக்கும் குணத்திற்கும் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை என்று சொல்லிவிட முடியாது.
ஸ்ரீபாஷ்யகாரரான பகவத் ராமானுஜருடைய கீதாபாஷ்யமும் இந்த இடத்தில் சத்துவத்தை அந்தக்கரணத் தூய்மை மற்றும் ஞான வளர்ச்சியுடன் தொடர்புபடுத்தி விளக்குகிறது.
எதை உண்கிறோம் என்பது முக்கியம்.
எப்படி உண்கிறோம் என்பதும் முக்கியம்.
எந்தப் பாவனையில் உண்கிறோம் என்பதும் முக்கியம்.
பகவானுக்கு நிவேதிக்க வேண்டிய உணவைச் சமைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே வாயில் போட்டுச் சுவைத்துவிட்டு, மீண்டும் அதே கரண்டியைப் பாத்திரத்தில் போடுவது தவிர்க்கப்பட வேண்டும்.
இது சுகாதார ரீதியிலும் சரியான பழக்கம் அல்ல.
ஆசார ரீதியாக இன்னும் முக்கியமான காரணம் இருக்கிறது.
அந்த உணவு இன்னும் நமக்கானது அல்ல.
அது முதலில் பகவானுக்கானது.
நிவேதனத்திற்கு முன்பே நாம் அதை எச்சில் செய்துவிட்டால், அர்ப்பணிக்கப்பட வேண்டிய பொருளின் தூய்மையையே குலைத்துவிடுகிறோம்.
இதுதான் ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவ இல்லத்தில் குழந்தைகளுக்குச் சிறு வயதிலிருந்தே கற்றுக்கொடுக்க வேண்டிய அன்ன ஒழுக்கம்.
12. சமைத்து முடித்ததும் முதலில் பகவானுக்கு!சாதம் தயாராகிவிட்டது.
குழம்பு தயாராகிவிட்டது.
கூட்டு தயாராகிவிட்டது.
கறியமுது தயாராகிவிட்டது.
பாயசம் தயாராகிவிட்டது.
உடனே தட்டில் போட்டுக்கொண்டு சாப்பிடத் தொடங்க வேண்டாம்.
முதலில் எம்பெருமானிடம் கொண்டு செல்லுங்கள்.
குடும்பத்தின் திருவாராதன முறையை அறிந்தவர்கள் தங்கள் ஆசார்ய சம்பிரதாயப்படி நிவேதனம் செய்ய வேண்டும்.
விரிவான முறை தெரியாத சாதாரண இல்லத்தினரும் குறைந்தபட்சம் பகவான் முன்பு உணவை வைத்து,
“எம்பெருமானே! நீ கொடுத்த பொருள்களைக் கொண்டே இது தயாரிக்கப்பட்டது. இதுவும் உன்னுடையதே. உனக்கே சமர்ப்பிக்கிறேன். ஏற்றுக்கொண்டு எங்களுக்கு பிரசாதமாக அருள வேண்டும்.”
என்று மனதார நினைக்கட்டும்.
அந்த ஒரு நிமிடம் குடும்பத்தின் உணவுப் பார்வையையே மாற்றிவிடும்.
13. “நீ எதை உண்கிறாயோ அதையும் எனக்கு அர்ப்பணம் செய்” — கண்ணன்இதற்கு பகவத்கீதையில் நேரடியான பிரமாணமே இருக்கிறது.
பகவத்கீதை 9.27
“யத்கரோஷி யதச்நாஸி
யஜ்ஜுஹோஷி ததாஸி யத் ।
யத்தபஸ்யஸி கௌந்தேய
தத்குருஷ்வ மதர்ப்பணம் ॥”
“நீ எதைச் செய்கிறாயோ, எதை உண்கிறாயோ, எதை ஹோமம் செய்கிறாயோ, எதைத் தானம் செய்கிறாயோ, எந்தத் தவத்தைச் செய்கிறாயோ — அதை எனக்கு அர்ப்பணமாகச் செய்.”
இதில் கவனிக்க வேண்டிய வார்த்தை:
“யதச்நாஸி” — “நீ எதை உண்கிறாயோ!”
நாம் தினமும் உண்பதையும் பகவானோடு தொடர்புபடுத்துகிறான் கண்ணன்.
அதனால்தான் ஸ்ரீவைஷ்ணவ இல்லத்தில்,
“முதலில் பெருமாளுக்கு; பின்னர் நமக்கு”
என்பது வெறும் பழக்கமல்ல.
அது வாழ்க்கைத் தத்துவம்.
14. “என்னிடம் பெரிய நைவேத்யம் செய்ய வசதி இல்லையே!”அதற்கும் கண்ணன் பதில் கூறிவிட்டான்.
பகவத்கீதை 9.26
“பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம்
யோ மே பக்த்யா ப்ரயச்சதி ।
ததஹம் பக்த்யுபஹ்ருதம்
அச்நாமி ப்ரயதாத்மனஃ ॥”
ஒரு இலை.
ஒரு மலர்.
ஒரு பழம்.
சிறிது நீர்.
பக்தியோடு அர்ப்பணித்தால் ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்கிறான் பகவான்.
ஆகவே,
“என்னிடம் பெரிய பூஜைக்கான வசதி இல்லை”
என்பது பகவானுக்கு அன்னம் அர்ப்பணிக்காமல் இருப்பதற்கான காரணமாக வேண்டியதில்லை.
அவனுக்கு ஆடம்பரம் தேவையில்லை.
பக்தியும் அர்ப்பண பாவனையும் வேண்டும்.
15. பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்காமல் தனக்காக மட்டுமே சமைப்பதை கீதை என்ன சொல்கிறது?இங்குதான் பகவத்கீதை மிகவும் கடுமையாகப் பேசுகிறது.
பகவத்கீதை 3.13
“யஜ்ஞசிஷ்டாசினஃ ஸந்தோ
முச்யந்தே ஸர்வகில்பிஷைஃ ।
புஞ்ஜதே தே த்வகம் பாபா
யே பசந்த்யாத்மகாரணாத் ॥”
இதன் பொருள்:
யஜ்ஞசிஷ்டத்தை உண்பவர்கள் பாவங்களிலிருந்து விடுபடுகின்றனர்; தங்களுக்காக மட்டுமே சமைப்பவர்கள் பாவத்தையே உண்கிறார்கள்.
இங்கு கண்ணன் பயன்படுத்தும் வார்த்தை மிகவும் கடுமையானது:
“புஞ்ஜதே தே த்வகம் பாபாஃ”
“அவர்கள் பாவத்தையே உண்கிறார்கள்.”
அதை நாம் மாற்றி மென்மைப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை.
அதே நேரத்தில் வசனத்தின் அடுத்த பகுதியையும் மறக்கக்கூடாது:
“யே பசந்தி ஆத்மகாரணாத்”
“தங்களுக்காக மட்டுமே சமைப்பவர்கள்.”
இதுதான் பிரச்சினை.
“எனக்கு.”
“என் வயிற்றுக்கு.”
“என் குடும்பத்திற்கு.”
என்ற அளவில் உணவைச் சுருக்கிவிடாமல்,
“எல்லாம் பகவானுடையது; முதலில் அவனுக்குச் சமர்ப்பணம்; அவனுடைய சேஷமாக நமக்கு”
என்ற நிலைக்கு உயர்த்துகிறது கீதை.
16. பராசர ஸ்மிருதி இன்னும் நேரடியாக என்ன சொல்கிறது?பராசர ஸ்மிருதியின் கிடைக்கக்கூடிய பாடத்தில்,
“அஸ்நாத்வா நைவ புஞ்ஜீத
அஜப்த்வாऽக்னிமஹூய ச”
என்ற வாசகம் வருகிறது.
அதாவது,
குளிக்காமல் உணவுண்ணக் கூடாது; ஜபம் மற்றும் அக்னிக்குரிய கடமைகளைப் புறக்கணித்தும் உணவுண்ணக் கூடாது என்ற இல்லற ஆசாரத்தை அது வலியுறுத்துகிறது. மற்றொரு பாடபேதத்தில் “அக்னிமபூஜ்ய” என்றும் வழங்கப்படுகிறது.
கவனியுங்கள்:
ஸ்நானம்.
ஜபம்.
அக்னி.
போஜனம்.
இவை ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தமில்லாத நான்கு விஷயங்களாக இங்கே நிற்கவில்லை.
ஒரு கிருஹஸ்தனுடைய அன்றாட வாழ்க்கையின் ஒழுங்காக வருகின்றன.
இதுதான் நாம் இழந்துகொண்டிருக்கும் வாழ்க்கை முறை.
17. சமையல் என்பது அன்ன யஜ்ஞத்தின் தொடக்கம்ஒரு இல்லத்தரசி அடுப்பைப் பற்றவைக்கிறாள்.
அவள் வெறும் தீயை ஏற்றவில்லை.
ஒரு குடும்பத்திற்கான அன்னம் தயாராகும் செயலைத் தொடங்குகிறாள்.
அந்த அன்னம் கணவனுடைய உடலாக மாறப்போகிறது.
குழந்தையின் வளர்ச்சியாக மாறப்போகிறது.
முதியவரின் உயிர்ச் சக்தியாக மாறப்போகிறது.
அந்த அன்னமே இறுதியில் பகவானுக்கு நிவேதிக்கப்படப்போகிறது.
அப்படியானால் அந்தச் சமையலை எவ்வளவு பொறுப்போடு செய்ய வேண்டும்?
அதனால்தான்,
குளியல் வேண்டும்.
உடல் தூய்மை வேண்டும்.
ஆடைத் தூய்மை வேண்டும்.
பாத்திரத் தூய்மை வேண்டும்.
சமையலறைத் தூய்மை வேண்டும்.
அடுப்புத் தூய்மை வேண்டும்.
அன்னத் தூய்மை வேண்டும்.
மனத்தூய்மை வேண்டும்.
பகவத் ஸ்மரணம் வேண்டும்.
இறுதியில் நிவேதனம் வேண்டும்.
இவை ஒன்றுக்கொன்று எதிரானவை அல்ல.
ஒன்றை ஒன்று நிறைவு செய்பவை.
18. வீட்டுப் பெண்களின் கைகளில்தான் ஒரு தலைமுறையின் உணவுப் பண்பாடு இருக்கிறதுஒரு குழந்தை தினமும் எதைப் பார்க்கிறதோ அதைத்தான் நாளை இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்ளும்.
அம்மா குளித்துவிட்டுத்தான் சமையலறைக்குள் செல்கிறாள்.
அடுப்பைச் சுத்தம் செய்கிறாள்.
சமைக்கும் உணவை எச்சில் செய்வதில்லை.
பகவானுடைய திருநாமத்தை நினைக்கிறாள்.
சமைத்து முடித்ததும்,
“இன்னும் சாப்பிடாதே; முதலில் பெருமாளுக்கு வைத்துவிட்டு வருகிறேன்”
என்கிறாள்.
பிறகு,
“இப்போது இது பிரசாதம்”
என்று குழந்தைக்குப் பரிமாறுகிறாள்.
அந்தக் குழந்தைக்கு தனியாக நூறு பக்கங்களில் சம்பிரதாயம் கற்பிக்க வேண்டுமா?
அது தினமும் சம்பிரதாயத்தைப் பார்த்துக்கொண்டே வளர்கிறது.
இதுதான் வாழ்ந்து காட்டப்படும் தர்மம்.
19. வெறும் “சாப்பாடு” அல்ல — “பிரசாதம்”ஒரு வீட்டின் மிகப்பெரிய மாற்றம் இதுதான்.
காலை வரை அது அரிசி.
சமைத்ததும் அது சாதம்.
பகவானுக்கு நிவேதித்த பிறகு அது நமக்குப் பிரசாதம்.
இந்த மனநிலை வந்துவிட்டால் உணவை வீணாக்க மனம் வராது.
அன்னத்தை அவமதிக்க மனம் வராது.
எச்சில் செய்ய மனம் வராது.
அசுத்தமாகக் கையாள மனம் வராது.
சாப்பிடும்போது நன்றியுணர்வு வருகிறது.
“நான் சம்பாதித்தேன்; அதனால் நான் சாப்பிடுகிறேன்”
என்ற அகங்காரம் குறைகிறது.
“அவன் கொடுத்தான்; அவனுக்கே அர்ப்பணித்தோம்; அவனுடைய பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்கிறோம்”
என்ற உணர்வு வருகிறது.
இதுதான் வைஷ்ணவ இல்லத்தின் அன்னப் பண்பாடு.
20. நாளை முதல் வீட்டில் இந்த ஒழுக்கத்தைத் தொடங்குங்கள்பெரிய மாற்றம் தேவையில்லை.
காலையில் எழுங்கள்.
உடல் சுத்தம் செய்து குளியுங்கள்.
தூய ஆடை அணியுங்கள்.
பகவானை வணங்குங்கள்.
வீட்டில் வழக்கமிருந்தால் விளக்கேற்றுங்கள்.
சமையலறையைச் சுத்தப்படுத்துங்கள்.
அடுப்பைத் துடைத்துத் தூய்மைப்படுத்துங்கள்.
அன்னபூரணி ஆராதனை குடும்ப மரபில் இருந்தால் வணங்குங்கள்.
ஸ்ரீவைஷ்ணவ இல்லத்தின் மையப் பாவனையாக, தயாரிக்கப்படும் அன்னம் எம்பெருமானுக்கு நிவேதிக்கப்பட வேண்டியது என்பதை மனதில் நிறுத்துங்கள்.
அடுப்பைப் பற்றவையுங்கள்.
அக்னியை அலட்சியமாக நினைக்காதீர்கள்.
சமையலின்போது நல்ல எண்ணத்துடன் இருங்கள்.
பொதுவான பகவந்நாமங்களை நினையுங்கள்.
உணவை எச்சில் செய்யாதீர்கள்.
சமைத்து முடித்ததும் முதலில் பகவானுக்கு நிவேதியுங்கள்.
பின்னர் குடும்பத்தினருக்கு பிரசாதமாகப் பரிமாறுங்கள்.
இவ்வளவுதான்.
ஆனால் இந்தச் சிறிய ஒழுக்கம் ஒரு வீட்டின் முழு அன்னப் பண்பாட்டையே மாற்றிவிடும்.
நிறைவாக...நமது முன்னோர்கள் சமையலை வெறும் வீட்டு வேலையாக வைத்திருக்கவில்லை.
அதில் தூய்மையை வைத்தார்கள்.
அக்னியை வைத்தார்கள்.
அர்ப்பணத்தை வைத்தார்கள்.
தானத்தை வைத்தார்கள்.
அதிதியை வைத்தார்கள்.
பகவானை வைத்தார்கள்.
இறுதியில் தாங்கள் உண்டார்கள்.
இன்று நாம் என்ன செய்துவிட்டோம்?
முதலில் நமக்காகச் சமைக்கிறோம்.
முதலில் நாமே சுவைக்கிறோம்.
முதலில் நாமே சாப்பிடுகிறோம்.
பகவானை இறுதியில் நினைத்தால் நினைக்கிறோம்.
இந்த வரிசையைத்தான் மாற்ற வேண்டும்.
முதலில் தூய்மை!
பின்னர் சமையல்!
முதலில் பகவானுக்கு அர்ப்பணம்!
பின்னரே நமக்கு உணவு!
பகவான் கீதையில்,
“யதச்நாஸி... தத்குருஷ்வ மதர்ப்பணம்”
என்று,
“நீ எதை உண்கிறாயோ அதையும் எனக்கு அர்ப்பணம் செய்”
என்கிறான்.
அதே கீதை,
“புஞ்ஜதே தே த்வகம் பாபா
யே பசந்த்யாத்மகாரணாத்”
என்று,
“தங்களுக்காக மட்டுமே சமைப்பவர்கள் பாவத்தையே உண்கிறார்கள்”
என்றும் எச்சரிக்கிறது.
பராசர ஸ்மிருதியோ,
“அஸ்நாத்வா நைவ புஞ்ஜீத...”
என்று குளியலின்றி உண்பதைத் தவிர்க்கச் சொல்கிறது.
ஆயுர்வேத மரபான காஷ்யப சம்ஹிதையோ,
“சுசௌ தேசே சுசிஃ ஸ்வயம்...”
என்று தூய இடம், தூய பாத்திரம், தானும் தூய்மையாக இருப்பது ஆகியவற்றை உணவொழுக்கத்தோடு இணைக்கிறது.
தர்மசாஸ்திர மரபோ சமையல் அடுப்பான **“சுல்லி”**யையே கிருஹஸ்தனுடைய பஞ்சசூனைகளில் ஒன்றாகக் குறிப்பிட்டு, அன்னத்தையும் அக்னியையும் யஜ்ஞ வாழ்க்கையோடு இணைக்கிறது.
ஆகவே ஒரு தாய் அடுப்பின் முன் நிற்கும்போது,
“நான் சாப்பாடு செய்கிறேன்”
என்று மட்டும் நினைக்க வேண்டாம்.
“என் குடும்பம் உண்ணப்போகும் அன்னத்தைத் தூய்மையாகத் தயாரிக்கிறேன்; இதனை முதலில் எம்பெருமானுக்குச் சமர்ப்பித்து, அவனுடைய பிரசாதமாக என் குடும்பத்திற்குப் பரிமாறப்போகிறேன்”
என்று நினைக்கட்டும்.
அப்போது—
சமையலறை வெறும் சமையலறையாக இருக்காது.
அடுப்பு வெறும் அடுப்பாக இருக்காது.
அன்னம் வெறும் உணவாக இருக்காது.
சமைத்தல் வெறும் வேலையாக இருக்காது.
சமையல் கைங்கர்யமாகும்!
அன்னம் நிவேதனமாகும்!
நிவேதனம் பிரசாதமாகும்!
இல்லறம் பகவத் சம்பந்தமுடைய வாழ்க்கையாகும்!
குளித்துத் தூய்மையுடன் சமையலைத் தொடங்குவோம்.
அக்னியை மரியாதையுடன் அணுகுவோம்.
அன்னத்தை எச்சில் செய்யாமல் காப்போம்.
பகவத் நினைவோடு சமைப்போம்.
முதலில் எம்பெருமானுக்கு நிவேதிப்போம்.
அதன் பின்னரே பிரசாதமாக ஏற்றுக்கொள்வோம்.
அடுப்பில் வெறும் அன்னத்தைச் சமைக்காதீர்கள்;
ஒரு குடும்பத்தின் ஆசாரத்தையும் அடுத்த தலைமுறையின் பண்பாட்டையும் சேர்த்துச் சமைத்திடுங்கள்!