“பகவான் ஏற்றுக்கொள்வார்” என்று தீர்ப்பளிக்க நாம் யார்? — சாஸ்திரத்தை மீறும் மனம்போன பக்தி பக்தியல்ல!

இன்றைக்கு இல்லங்களிலும், சில ஆலயச் சூழல்களிலும், சமய நிர்வாகங்களிலும் அடிக்கடி ஒரு வாசகம் மிகச் சாதாரணமாகச் சொல்லப்படுகிறது:

“இதெல்லாம் ஒன்றும் தவறில்லை; பகவான் ஏற்றுக்கொள்வார்!”

“பகவானுக்கு இதெல்லாம் பிடிக்கும்.”

“நாம் நல்ல எண்ணத்தில்தானே செய்கிறோம்?”

“பகவான் இதையெல்லாம் தவறாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டார்.”

கேட்பதற்கு இவை பக்தி நிறைந்த வார்த்தைகளைப் போலத் தோன்றலாம். ஆனால், சாஸ்திரத்தால் விதிக்கப்பட்ட ஒரு விஷயத்தை மாற்றுவதற்கோ, மீறுவதற்கோ, தவிர்ப்பதற்கோ இந்த வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தினால் அது சாதாரணமான தவறான கருத்தல்ல. சாஸ்திரப் பிரமாணத்திற்கு மேலாகத் தனிமனித எண்ணத்தை நிறுத்தும் பெருந்தவறு.

பகவானுக்கு எது உகப்பு என்பதை நாம் தீர்மானிக்க முடியுமா?

இதுதான் முதலில் கேட்கப்பட வேண்டிய கேள்வி.

பகவானை எப்படி ஆராதிக்க வேண்டும்? எதைச் செய்ய வேண்டும்? எதைச் செய்யக்கூடாது? எந்தச் செயலை எந்த முறையில் செய்ய வேண்டும்?

இதற்கான முடிவை நமது மனம் எடுக்கவில்லை. சாஸ்திரமே எடுக்கிறது.

ஸ்ரீமத் பகவத்கீதையில் பகவான் மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறார்:

ய: சாஸ்த்ரவிதிமுத்ஸ்ருஜ்ய
வர்த்ததே காமகாரத: ।
ந ஸ ஸித்திமவாப்நோதி
ந ஸுகம் ந பராம் கதிம் ॥

சாஸ்திர விதியை விட்டுவிட்டுத் தன் விருப்பப்படி நடப்பவன் சித்தியையும் அடைவதில்லை; சுகத்தையும் அடைவதில்லை; உயர்ந்த கதியையும் அடைவதில்லை என்பதே இதன் பொருள். இது கீதையின் பதினாறாம் அத்தியாயம், இருபத்து மூன்றாம் சுலோகம்.

அடுத்த சுலோகத்திலேயே பகவான் இதற்கான முடிவையும் அறிவிக்கிறார்:

தஸ்மாச்சாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம் தே
கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ ।
ஜ்ஞாத்வா சாஸ்த்ரவிதானோக்தம்
கர்ம கர்த்துமிஹார்ஹஸி ॥

“எதைச் செய்ய வேண்டும், எதைச் செய்யக்கூடாது என்பதை நிர்ணயிப்பதில் சாஸ்திரமே உனக்குப் பிரமாணம்”என்பதே இதன் நேரடியான பொருள்.

ஆகவே, “எனக்கு இது சரியாகத்தான் தோன்றுகிறது” என்பது பிரமாணமல்ல.

“எங்கள் வீட்டில் இப்படித்தான் செய்கிறோம்” என்பது பிரமாணமல்ல.

“எல்லோரும் இப்படித்தான் செய்கிறார்கள்” என்பது பிரமாணமல்ல.

“பகவான் ஏற்றுக்கொள்வார்” என்று நாமே பகவானுடைய விருப்பத்திற்குத் தீர்ப்பெழுதுவதும் பிரமாணமல்ல.

“தம் நெஞ்சில் தோற்றினதே சொல்லி...” — மணவாள மாமுனிகளின் கடுமையான எச்சரிக்கை

இந்த விஷயத்தில் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்திற்கு மிக நேரடியான எச்சரிக்கையை ஸ்ரீ மணவாள மாமுனிகள் அருளியிருக்கிறார்.

உபதேச ரத்தினமாலை 71-ஆம் பாசுரம்:

முன்னோர் மொழிந்த முறை தப்பாமல் கேட்டு
பின்னோர்ந்து தாம் அதனைப் பேசாதே — தம் நெஞ்சில்
தோற்றினதே சொல்லி இது சுத்த உபதேசவர
வாற்றதென்பர் மூர்க்கர் ஆவார்.

இதன் கருத்து மிகவும் ஆழமானது.

முன்னோர் அருளிய முறையைத் தவறாமல் கேட்டறிந்து, ஆராய்ந்து, அதையே பின்பற்றிச் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. அதை விட்டுவிட்டு, தனது மனத்தில் தோன்றியதையே சொல்லி, அதுவே சம்பிரதாய வழியில் வந்த உபதேசம் என்று கூறுகிறவர்களை மாமுனிகள் “மூர்க்கர்” என்றே குறிப்பிடுகிறார்.

இதற்கு மேல் எவ்வளவு தெளிவு வேண்டும்?

சாஸ்திரம் என்பது பகவானுடைய ஆஜ்ஞை

வைஷ்ணவ நூல்களில் மேற்கோளிடப்படும் விஷ்ணுதர்ம வசனம் இன்னும் கடுமையாகக் கூறுகிறது:

ச்ருதி: ஸ்ம்ருதி: மமைவாஜ்ஞா
யஸ்தாமுல்லங்க்ய வர்த்ததே ।
ஆஜ்ஞாச்சேதீ மம த்ரோஹீ
மத்பக்தோऽபி ந வைஷ்ணவ: ॥

அதாவது, ச்ருதியும் ஸ்ம்ருதியும் பகவானுடைய ஆஜ்ஞை; அவற்றை மீறி நடப்பவன் அவருடைய ஆஜ்ஞையை மீறுகிறான் என்று இந்த வசனம் கூறுகிறது. இந்த மேற்கோள் விஷ்ணுதர்மம் 6.31 எனவும் குறிப்பிடப்படுகிறது.

இங்கே கவனிக்க வேண்டியது இதுதான்:

சாஸ்திரத்தைப் பின்பற்றுவது பகவானுக்கு எதிரான கட்டுப்பாடு அல்ல; பகவானுடைய ஆஜ்ஞைக்குக் கீழ்ப்படிதலே அது.

எனவே சாஸ்திரம் ஒன்றை விதித்திருக்கும்போது,

“அதெல்லாம் தேவையில்லை; பகவான் பார்த்துக்கொள்வார்”

என்று சொல்வது பக்தியை உயர்த்துவது அல்ல; பகவானுடைய ஆஜ்ஞையை மனிதனுடைய அபிப்பிராயத்தால் மாற்ற முயல்வதாகிவிடும்.

நல்ல எண்ணம் மட்டும் போதுமா?

நல்ல எண்ணம் நிச்சயமாக உயர்ந்தது. ஆனால் விதிக்கப்பட்ட அனுஷ்டானத்தில் நல்ல எண்ணம், விதிக்கு மாற்றாக அமையாது.

ஒருவர் மரியாதையுடனும் பக்தியுடனும் ஒரு செயலைச் செய்கிறார் என்பதற்காக, அந்தச் செயலுக்குரிய சாஸ்திர விதிகள் தானாக அழிந்துவிடுவதில்லை.

அதனால்தான் கீதை,

“பக்தியுடன் ஏதாவது செய்”

என்று இவ்விடத்தில் கூறாமல்,

“கார்யம் எது? அகார்யம் எது? அதை நிர்ணயிக்க சாஸ்திரமே பிரமாணம்”

என்று கூறுகிறது.

அப்படியானால் ஒவ்வொரு சிறு தவறும் குற்றமா?

இங்கே ஒரு வேறுபாட்டைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அறியாமல் நிகழ்ந்த தவறு வேறு.
அறிந்துகொள்ள முயன்றும் முடியாத நிலை வேறு.
சாஸ்திர விதியே இல்லாத விஷயத்தில் உள்ளூர் வழக்கத்தைப் பின்பற்றுவது வேறு.
ஆனால் சாஸ்திர விதி இருப்பதை அறிந்தும், “அதெல்லாம் வேண்டாம்; பகவான் ஏற்றுக்கொள்வார்” என்று அந்த விதியையே பொருட்படுத்தாமல் நிராகரிப்பது வேறு.

இங்கே கண்டிக்கப்படுவது கடைசி மனப்பான்மை.

ஏனெனில் அது ஒரு தவறான செயலில் மட்டும் நிற்பதில்லை. அந்தத் தவறையே மற்றவர்களுக்கும் சரியான வழியாகக் கற்பிக்கும் அபாயத்தை உருவாக்குகிறது.

இதனால் ஏற்படும் மிகப்பெரிய அபசாரம் என்ன?

முதலில், சாஸ்திரத்தின் அதிகாரம் குறைக்கப்படுகிறது.

அடுத்து, சம்பிரதாயத்தின் விதிமுறைகள் “விருப்பப்பட்டால் செய்யலாம்” என்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன.

பின்னர், ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குத் தோன்றியதை தர்மம் என்று சொல்ல ஆரம்பிப்பார்கள்.

இறுதியில்,

“சாஸ்திரம் என்ன சொல்கிறது?”

என்ற கேள்வி மறைந்து,

“எனக்கு என்ன தோன்றுகிறது?”

என்பதே தர்மத்தின் அளவுகோலாகிவிடும்.

இதைத்தான் மணவாள மாமுனிகள் தம் நெஞ்சில் தோன்றியதைச் சம்பிரதாய உபதேசமாகக் கூறும் நிலை என்று கடுமையாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

“பகவான் ஏற்றுக்கொள்வார்” — இந்த வார்த்தையை எப்போது சொல்லக் கூடாது?

சாஸ்திரம் தெளிவாக ஒரு விதியை வகுத்திருக்கும் இடத்தில், அந்த விதியை மீறுவதற்கு ஆதரவாக “பகவான் ஏற்றுக்கொள்வார்” என்று சொல்லக் கூடாது.

ஏனெனில் பகவான் எதை ஏற்றுக்கொள்வார் என்பதற்கான அதிகாரப்பூர்வமான அளவுகோலாக நமது மனத்தை சாஸ்திரம் வைக்கவில்லை.

பகவானுடைய பெயரைச் சொல்லி, பகவானுடைய ஆஜ்ஞையையே புறக்கணிக்கச் சொல்லுவது பக்தியல்ல.

முடிவாக...

சநாதன தர்மத்தில் பக்தி என்பது மனம்போன போக்கல்ல.

சம்பிரதாயம் என்பது நமது வசதிக்கேற்ப மாற்றிக்கொள்ளும் பழக்கவழக்கமும் அல்ல.

ஆசாரம் என்பது விருப்பத் தேர்வும் அல்ல — எங்கு சாஸ்திர விதி இருக்கிறதோ அங்கு அந்த விதிக்கு உட்பட்டு நடப்பதே முறை.

ஆகவே,

“இதெல்லாம் பகவான் ஏற்றுக்கொள்வார்!”

என்று சாஸ்திரத்திற்கு மாறான ஒன்றை நியாயப்படுத்துவதற்கு முன்,

“இதைப் பகவான் ஏற்றுக்கொள்வார் என்று எந்தச் சாஸ்திரம் கூறுகிறது?”

என்று கேட்க வேண்டும்.

பதில் இல்லையென்றால், நமது மனதில் தோன்றியதைப் பகவானுடைய திருவுள்ளமாக அறிவிக்க நமக்கு அதிகாரமில்லை.

பகவானிடம் பக்தி செலுத்துகிறோம் என்ற பெயரில், பகவானுடைய ஆஜ்ஞையைத் திருத்த நாம் யார்?

சாஸ்திரத்தை மீறிவிட்டு “பகவான் ஏற்றுக்கொள்வார்” என்று சொல்வது சமாதான வார்த்தையல்ல; சாஸ்திர விதியை மனித விருப்பத்தால் மாற்றும் ஆபத்தான மனப்பான்மை.

விதிப்படி செய்வதே அனுஷ்டானம்.
ஆஜ்ஞைப்படி நடப்பதே கைங்கர்யம்.
முன்னோர் காட்டிய வழியில் நிற்பதே சம்பிரதாயம்.