நவகிரகங்களும் ஸ்ரீமன் நாராயணனும் — நம் வாழ்க்கையை நடத்துவது கிரகங்களா? கிரகங்களையும் நடத்தும் பரமாத்மாவா?

மனித வாழ்க்கையில் இன்பம், துன்பம், ஆரோக்கியம், நோய், கல்வி, தொழில், திருமணம், சந்தானம், செல்வம், பதவி, புகழ், இழப்பு, பிரிவு, ஆயுள் என்று பலவிதமான அனுபவங்கள் வருகின்றன. இவற்றைப் பற்றிப் பேசும்போது இயல்பாகவே “கிரகநிலை எப்படி இருக்கிறது?”, “தசை எப்படி இருக்கிறது?”, “சனி என்ன செய்கிறார்?”, “ராகு–கேது என்ன பலன் தருகிறார்கள்?” என்ற கேள்விகள் எழுகின்றன.

ஆனால் இவற்றையெல்லாம் விட அடிப்படையான ஒரு கேள்வி இருக்கிறது:

நவகிரகங்களே நமது வாழ்க்கையின் இறுதி அதிகாரிகளா?
அல்லது நவகிரகங்களும் ஒரு பரம அதிகாரத்திற்குக் கட்டுப்பட்டவர்களா?

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தின் பார்வையில் இதற்கான விடை மிகவும் தெளிவானது.

ஜீவனும் சுதந்திரமான பரம அதிகாரி அல்ல.
பிரகிருதியும் சுதந்திரமான பரம அதிகாரி அல்ல.
காலமும் சுதந்திரமான பரம அதிகாரி அல்ல.
கிரகங்களும் சுதந்திரமான பரம அதிகாரிகள் அல்ல.
அனைத்திற்கும் அந்தர்யாமியாகவும், நியந்தாவாகவும், பரமாத்மாவாகவும் இருப்பவன் ஸ்ரீமன் நாராயணனே.

இதை ஒரு நம்பிக்கைக் கூற்றாக மட்டும் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. பகவத்கீதை உள்ளிட்ட சாஸ்திரங்கள் இதற்கான தத்துவ அடித்தளத்தை மிகத் தெளிவாக வழங்குகின்றன.

நவகிரகங்கள் ஏன் இருக்கின்றன?

நவகிரகங்கள் என்றால் சூரியன், சந்திரன், செவ்வாய், புதன், குரு, சுக்கிரன், சனி, ராகு, கேது.

ஜோதிட சாஸ்திரத்தில் இவை வெறும் வானியல் பொருட்களாக மட்டும் அணுகப்படுவதில்லை. ஜீவனுடைய கர்மபல அனுபவங்களோடு தொடர்புடைய காலச் சுட்டிகளாகவும், குறிப்பிட்ட வாழ்க்கைத் துறைகளுக்கான காரகர்களாகவும் அவை பார்க்கப்படுகின்றன.

இதில் மிக முக்கியமான வேறுபாட்டை முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

கிரகம் என்பது பரப்ரம்மத்திற்கு மாற்றான இன்னொரு பரம அதிகாரம் அல்ல.

பகவத்கீதையில் பகவான் கூறுகிறார்:

மயாத்யக்ஷேண ப்ரக்ருதி:
ஸூயதே ஸசராசரம் ।
ஹேதுநாநேந கௌந்தேய
ஜகத்விபரிவர்ததே ॥
— பகவத்கீதை 9.10

“என்னுடைய மேற்பார்வையில் பிரகிருதி சராசர உலகை உருவாக்கி இயக்குகிறது; அதன் காரணமாகவே உலகத்தின் இயக்கம் நடைபெறுகிறது” என்பது இதன் சாரம்.

ஸ்ரீ ராமானுஜரின் கீதாபாஷ்யம் இதனை இன்னும் முக்கியமான கோணத்தில் விளக்குகிறது: ஜீவர்களின் கர்மங்களுக்கு ஏற்ப, பகவானுடைய சங்கல்பத்திற்கும் மேற்பார்வைக்கும் உட்பட்டு பிரகிருதி உலகச் செயல்பாட்டை நடத்துகிறது.

இதுதான் நவகிரகங்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய அடித்தளம்.

கர்மம் இருக்கிறது.
கர்மபலன் இருக்கிறது.
காலம் இருக்கிறது.
கிரகங்களின் காரகத்துவமும் இருக்கிறது.
ஆனால் இவற்றையெல்லாம் மீறிய பரம நியந்தா பகவான் இருக்கிறார்.

ஒன்பது கிரகங்கள் — மனித வாழ்க்கையில் எதைக் குறிக்கின்றன?

பொதுமக்கள் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் மிகவும் எளிமையாகச் சொன்னால், ஜோதிடத்தில் ஒவ்வொரு கிரகமும் வாழ்க்கையின் சில துறைகளுக்கான முக்கியமான காரகத்துவங்களைக் கொண்டதாகக் கருதப்படுகிறது.

சூரியன் — ஆத்மபலம், அதிகாரம், தலைமை, தந்தை, அரசு, கௌரவம், பதவி, உயிர்ச்சக்தி போன்றவற்றுடன் தொடர்புடைய முக்கிய காரகர்.

சந்திரன் — மனம், மனநிலை, தாய், உணர்வு, மன அமைதி, பொதுமக்களுடனான தொடர்பு, அன்றாட மன அனுபவங்கள் போன்றவற்றுடன் தொடர்புடையவர்.

செவ்வாய் — சக்தி, துணிவு, செயல்திறன், போராட்ட குணம், நிலம், சகோதர உறவு, வேகம், உடல் ஆற்றல் போன்றவற்றுடன் தொடர்புடையவர்.

புதன் — புத்தி, பேச்சு, கணக்கு, கல்வி, தொடர்புத்திறன், வாணிபம், பகுத்தறிவு, தகவல் பரிமாற்றம் போன்றவற்றின் காரகர்.

குரு — ஞானம், குரு, தர்மம், சாஸ்திரம், விரிவாக்கம், சந்தானம், உயர்ந்த அறிவு, நல்வழிகாட்டுதல் போன்றவற்றோடு தொடர்புடையவர்.

சுக்கிரன் — தாம்பத்யம், சுகம், அழகு, கலை, வசதி, வாகனம், அனுபவ சௌகரியம், செழிப்பு போன்றவற்றோடு தொடர்புடையவர்.

சனி — உழைப்பு, தாமதம், பொறுப்பு, கட்டுப்பாடு, நீண்டகால அனுபவம், சோதனை, தொழிலாளர் வர்க்கம், பொறுமை போன்றவற்றுடன் தொடர்புடையவர்.

ராகு — வழக்கத்திற்கு மாறான அனுபவங்கள், தீவிரமான ஆசைகள், வெளிநாடு, புதுமை, பெரிதாக்கப்பட்ட விருப்பங்கள், திடீர் திருப்பங்கள், மாயையான ஈர்ப்புகள் போன்றவற்றுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறார்.

கேது — விலகல், பற்றின்மை, ஆழ்ந்த தேடல், உள்ளார்ந்த அனுபவம், திடீர் துண்டிப்பு, ஆன்மிக நோக்கம் போன்றவற்றுடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறார்.

ஆனால் இங்கு ஒரு விஷயம் மிகவும் அவசியம்.

“சனி என்றால் துன்பம்”, “ராகு என்றால் கெடுதல்”, “கேது என்றால் அழிவு” என்று ஒரு கிரகத்தை ஒரே வார்த்தையில் தீர்மானிப்பது ஜோதிடத்தின் முழுமையான அணுகுமுறை அல்ல.

ஜாதகத்தில் கிரகத்தின் நிலை, பாவாதிபத்தியம், சம்பந்தம், பார்வை, பலம், தசா–புக்தி, கோசாரம் முதலான பல காரணிகள் இணைந்துதான் பலன் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

எனவே கிரகங்களைப் பற்றிய அறிவு நமக்கு விழிப்புணர்வை தர வேண்டும்; பயத்தை அல்ல.

கிரகங்கள் கர்மபலத்தின் சுட்டிகள்; பரமாத்மாவுக்கு போட்டியான அதிகாரிகள் அல்ல

இதுதான் இந்தக் கட்டுரையின் மிக முக்கியமான கருத்து.

ஒருவருக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்தில் சிரமமான கிரகநிலை இருப்பதாக ஜோதிட ரீதியாகக் கணிக்கப்பட்டால், அதற்கு அர்த்தம்:

“இனி பகவானாலும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது” என்பது அல்ல.

அப்படிப்பட்ட முடிவு வைதிக தத்துவத்தின் அடிப்படையையே தலைகீழாக மாற்றிவிடும்.

பகவான் கூறுகிறார்:

ஈஸ்வர: ஸர்வபூதாநாம்
ஹ்ருத்தேசேऽர்ஜுந திஷ்டதி ।
— பகவத்கீதை 18.61

எல்லா ஜீவர்களின் இதயத்திலும் ஈஸ்வரன் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறார் என்று கீதை அறிவிக்கிறது. 

அப்படியிருக்க, ஜீவனுடைய வாழ்க்கையைப் பாதிக்கும் ஒரு கிரகம் மட்டும் பகவானுடைய ஆளுகைக்கு வெளியே இருக்கிறது என்று எவ்வாறு கூற முடியும்?

பிரகிருதியே பகவானுடைய மேற்பார்வையில் இயங்குகிறது என்று 9.10 கூறுகிறது. எல்லா ஜீவர்களுக்குள்ளும் ஈஸ்வரன் அந்தர்யாமியாக இருக்கிறார் என்று 18.61 கூறுகிறது. எனவே கிரகங்களுக்குப் பகவானுக்கு இணையான தனித்த பரம சுதந்திரம் இருப்பதாகக் கருதுவது இந்த சாஸ்திரக் கட்டமைப்போடு பொருந்தாது.

அப்படியானால் விதி மாற்றப்படுமா?

இந்தக் கேள்விக்கு மிக நுணுக்கமாகப் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

“விதி” என்ற பெயரில் நாம் பொதுவாகச் சொல்வதில் பெரும்பகுதி முன் கர்மத்தின் பலனாக இப்போது அனுபவத்திற்கு வந்திருக்கும் சூழ்நிலைகள் பற்றியது.

அதனால் கர்மபலனை அற்பமாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.

ஆனால் அதைவிட பெரிய உண்மை ஒன்று இருக்கிறது:

கர்மம் பரமாத்மாவை ஆளுவதில்லை; பரமாத்மாதான் கர்மபல நிர்வாகத்தின் பரம நியந்தா.

அதனால்தான் சரணாகதியைப் பற்றிக் கீதை அத்தனை உயர்வாகப் பேசுகிறது.

தைவீ ஹ்யேஷா குணமயீ
மம மாயா துரத்யயா ।
மாமேவ யே ப்ரபத்யந்தே
மாயாமேதாம் தரந்தி தே ॥
— பகவத்கீதை 7.14

முக்குணங்களால் ஆன தனது மாயையைத் தாண்டுவது கடினம்; ஆனால் தன்னைச் சரணடைபவர்கள் அதைக் கடக்கிறார்கள் என்று பகவான் கூறுகிறார். ஸ்ரீ ராமானுஜ பாஷ்யமும் இங்கு “மாமேவ யே ப்ரபத்யந்தே” — தன்னையே சரணடைவதைத் தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறது. Vedapedia

இதன் பொருள், “பக்தி செய்தால் நாம் விரும்பிய ஒவ்வொரு உலகியலான நிகழ்வையும் கட்டாயமாக மாற்றிக் கொள்ளலாம்” என்பதல்ல.

அதைவிட உயர்ந்த பொருள்:

பகவானுடைய கிருபை ஜீவனை கர்மபந்தத்தின் பிடியிலிருந்தே உயர்த்த வல்லது.

அதுதான் வைஷ்ணவத்தின் நம்பிக்கை.

பகவானிடம் பக்தி செய்வது கிரகங்களை எதிர்த்துப் போராடுவதா?

இல்லை.

இதையும் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஸ்ரீமன் நாராயணனைச் சரணடைவது என்பது நவகிரகங்களுடன் போட்டியிட இன்னொரு சக்தியைத் தேடுவது அல்ல.

அனைத்தையும் நியமித்து நடத்தும் மூல காரணத்தையே பற்றிக்கொள்வது.

ஒரு பெரிய அரசாங்கத்தில் பல துறைகள் இருக்கலாம். ஒவ்வொரு துறைக்கும் தனித்தனி பொறுப்புகள் இருக்கலாம். அந்தத் துறைகளின் பணிகளை அறிந்துகொள்வது தவறு அல்ல. ஆனால் ஒவ்வொரு துறையும் அரசாங்கத்தையே மீறிய தனி இறையாண்மை கொண்டது என்று நினைத்தால் அங்குதான் புரிதல் தவறுகிறது.

அதுபோலவே கிரகங்களின் காரகத்துவத்தை அறியலாம்.

ஜோதிடத்தின் மூலம் காலத்தின் தன்மையை அறியலாம்.

ஆனால்,

“என் வாழ்க்கையின் இறுதி முடிவை இந்த கிரகமே தனியாக நிர்ணயிக்கிறது”

என்ற அச்சம் தேவையில்லை.

பகவான் மற்ற தேவதைகளுக்கும் பரம ஆதாரமாக இருப்பதை கீதை எவ்வாறு காட்டுகிறது?

பகவத்கீதையின் 7.21 மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கது:

யோ யோ யாம் யாம் தனும் பக்த:
ஶ்ரத்தயார்சிதுமிச்சதி ।
தஸ்ய தஸ்யாசலாம் ஶ்ரத்தாம்
தாமேவ விததாம்யஹம் ॥
— பகவத்கீதை 7.21

ஒரு பக்தன் எந்த தேவதையை நம்பிக்கையோடு ஆராதிக்க விரும்புகிறானோ, அவனுடைய அந்த நம்பிக்கையைக்கூட நானே உறுதிப்படுத்துகிறேன் என்று பகவான் கூறுகிறார்.

அடுத்ததாக கீதை 9.24-ல்:

அஹம் ஹி ஸர்வயஜ்ஞாநாம்
போக்தா ச ப்ரபுரேவ ச ।

எல்லா யஜ்ஞங்களுக்கும் தானே போக்தாவும் பிரபுவும் என்று பகவான் அறிவிக்கிறார். ஸ்ரீ ராமானுஜரின் விளக்கத்தில், பலன்களை அளிப்பதில் இறுதி அதிகாரம் பகவானுக்கே உரியது என்ற கருத்து தெளிவாக வருகிறது. 

எனவே வைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தில்,

பரமாத்மா ஒரு தேவதைக்கு எதிராக நிற்கும் மற்றொரு தேவதை அல்ல.
அவர் எல்லாவற்றுக்கும் அந்தர்யாமி; எல்லாவற்றையும் தாங்குபவர்; எல்லாவற்றையும் நியமிப்பவர்.

இதுதான் அடிப்படை வேறுபாடு.

அப்படியானால் ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஆலயங்களில் நவகிரகங்களுக்கு ஏன் பொதுவாகத் தனிச் சந்நிதி இல்லை?

இதைப் பேசும்போது மிகுந்த துல்லியம் தேவை.

இந்தியாவில் எல்லா விஷ்ணு ஆலயங்களிலும் ஒரே மாதிரியான கட்டமைப்பு இருக்கிறது என்று பொதுவாகச் சொல்ல முடியாது. ஆலயத்தின் ஆகமம், ஸ்தல வரலாறு, காலப்பின்னணி, உள்ளூர் மரபு ஆகியவற்றால் சில வேறுபாடுகள் இருக்கலாம்.

ஆனால் ஸ்ரீவைஷ்ணவ ஆலய ஆராதனையின் மையம் நவகிரக ஆராதனை அல்ல; ஸ்ரீமன் நாராயணனுடைய அர்ச்சாவதார ஆராதனையே.

இது வெறும் கட்டிட அமைப்பின் விஷயம் அல்ல; இதற்குப் பின்னால் ஒரு ஆழமான தத்துவம் இருக்கிறது.

பரமாத்மாவையே சரணமாக ஏற்றுக்கொண்டவனுக்கு,

“இந்த கிரகத்தைத் தனியாகச் சமாதானப்படுத்தினால்தான் பகவானிடமிருந்து நன்மை கிடைக்கும்”

என்ற கட்டாயத் தத்துவம் ஸ்ரீவைஷ்ணவ சரணாகதி சித்தாந்தத்தின் மையமாக இல்லை.

கீதையின் இறுதிப்பகுதி இதை இன்னும் உயர்ந்த நிலையில் எடுத்துச் செல்கிறது:

தமேவ சரணம் கச்ச
ஸர்வபாவேந பாரத ।
தத்ப்ரஸாதாத் பராம் சாந்திம்
ஸ்தானம் ப்ராப்ஸ்யஸி சாஶ்வதம் ॥
— பகவத்கீதை 18.62

அவனையே முழுமையாகச் சரணடைவாயாக; அவனுடைய கிருபையால் பரமசாந்தியையும் நித்தியமான நிலையையும் அடைவாய் என்று பகவான் உபதேசிக்கிறார். ஸ்ரீ ராமானுஜர் இவ்விடத்தில் அவனை “ஸர்வஸ்ய ப்ரசாஸிதாரம்” — அனைத்தையும் ஆள்பவன் என்ற அடிப்படையில் விளக்குகிறார்.

அதனால்தான் ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் பார்வை மிக அழகானது:

**கிரகத்தைப் பார்த்து பகவானை மறக்காதே;

கிரகத்திற்குள்ளும் பகவானுடைய நியமனத்தைப் பார்.**

நவகிரகங்களின் செயல்பாட்டை ஸ்ரீமத் பாகவதமும் ஏற்றுக்கொள்கிறதா?

ஆம். கிரகங்களின் இயக்கத்தையே சாஸ்திரம் மறுப்பதில்லை.

ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் ஐந்தாம் ஸ்கந்தத்தில் கிரகங்களின் இயக்கங்கள், சூரியன், சந்திரன், சுக்கிரன், புதன், செவ்வாய், குரு, சனி முதலானவற்றின் நிலைகள் மற்றும் இயக்கங்களைப் பற்றிய விவரணைகள் வருகின்றன. அதே பிரபஞ்ச விவரணையில் சப்தரிஷிகள் பகவான் விஷ்ணுவின் பரமபதத்தைச் சுற்றுவதாகவும் விவரிக்கப்படுகிறது.

எனவே வைஷ்ணவம்,

“கிரகங்கள் கிடையாது”

என்று சொல்லவில்லை.

அதேபோல்,

“கிரகங்கள்தான் பரமாத்மாவையும் கட்டுப்படுத்துகின்றன”

என்றும் சொல்லவில்லை.

இதன் நடுவில் உள்ள சாஸ்திரபூர்வமான உண்மைதான் முக்கியம்:

கிரகங்கள் பிரபஞ்ச நிர்வாக அமைப்பின் ஒரு பகுதி; பிரபஞ்சத்தின் பரம நியந்தா அல்ல.

“என் ஜாதகத்தில் இப்படித்தான் இருக்கிறது; இனி ஒன்றும் மாறாது” — இந்தப் பயம் தேவையா?

இதுதான் பொதுமக்களுக்கு மிகவும் தேவையான விழிப்புணர்வு.

ஜாதகம் ஒரு காலத்தைப் புரிந்துகொள்ள உதவலாம்.

ஜோதிடம் ஒரு சிரமமான காலத்தை முன்கூட்டியே உணர்த்தலாம்.

ஒரு குறிப்பிட்ட துறையில் அதிக கவனம் தேவை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டலாம்.

ஆனால் ஜாதகத்தைப் பார்த்துவிட்டு,

“எனக்கு இனி வாழ்க்கையே இல்லை”
“இந்தத் தசை முடியும் வரை எனக்கு நன்மையே நடக்காது”
“சனி இருப்பதால் பகவானாலும் காப்பாற்ற முடியாது”
“ராகு வந்துவிட்டதால் எல்லாம் முடிந்துவிட்டது”

என்று எண்ணுவது சாஸ்திரத்தின் பரமாத்ம தத்துவத்தைப் புரிந்துகொண்ட நிலை அல்ல.

கிரகநிலையை அறிந்தால் கவனம் வர வேண்டும்.

பயம் வரக்கூடாது.

கர்மத்தை அறிந்தால் தர்மத்தில் உறுதி வர வேண்டும்.

நம்பிக்கையின்மை வரக்கூடாது.

ஜோதிடம் நம்மை பகவானிடமிருந்து விலக்கக்கூடாது.

பகவானுடைய பிரபஞ்ச நிர்வாகத்தின் ஆழத்தை உணர வைக்க வேண்டும்.

அப்படியானால் பக்தி எதை மாற்றுகிறது?

இந்த இடத்தில்தான் பக்தியின் மகிமை புரிகிறது.

பக்தி என்பது,

“எனக்கு வேண்டிய பலனை மட்டும் கொடு”

என்று பகவானிடம் செய்யப்படும் ஒரு வியாபாரம் அல்ல.

உண்மையான பக்தி வளரும்போது மனிதனுக்குள் முதலில் மாற்றம் ஏற்படுகிறது.

பயம் குறைகிறது.

மனம் தெளிவடைகிறது.

துன்பத்தைத் தாங்கும் வலிமை வருகிறது.

தர்மமான முடிவுகளை எடுக்கும் மனநிலை வருகிறது.

அகங்காரம் குறைகிறது.

கர்மபலத்தின் நடுவிலும் பகவானுடைய ஆதரவை உணரும் நிலை உருவாகிறது.

அதற்கு மேலாக வைஷ்ணவ சித்தாந்தம் சொல்வது இன்னும் உயர்ந்தது:

பகவானுடைய கிருபை ஜீவனை சம்சார பந்தத்திலிருந்தே விடுவிக்க வல்லது.

அப்படிப்பட்ட பரமாத்மாவிடம்,

“என் ஜாதகத்தில் ஒரு கிரகம் பலமாக இருக்கிறதே; பகவானால் என்ன செய்ய முடியும்?”

என்ற கேள்வியே தத்துவரீதியாகத் தலைகீழான கேள்வியாகிவிடுகிறது.

கீதையின் சரம உபதேசம் — பயத்தின் முடிவு

பகவத்கீதையின் மிக உயர்ந்த சரணாகதி வாக்கியம்:

ஸர்வதர்மாந் பரித்யஜ்ய
மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ ।
அஹம் த்வா ஸர்வபாபேப்யோ
மோக்ஷயிஷ்யாமி மா சுச: ॥
— பகவத்கீதை 18.66

“என்னையே சரணடைவாயாக; நான் உன்னை எல்லாப் பாபங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பேன்; வருந்தாதே” என்று பகவான் அறிவிக்கிறார்.

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய இறுதி வார்த்தை:

“மா சுச:” — வருந்தாதே.

பகவான்,

“முதலில் உன் கிரகங்களிடம் அனுமதி கேட்டு வருகிறேன்”

என்று சொல்லவில்லை.

“உன் ஜாதகத்தில் யோகம் இருந்தால் காப்பாற்றுகிறேன்”

என்றும் சொல்லவில்லை.

“அஹம் த்வா மோக்ஷயிஷ்யாமி” — நான் உன்னை விடுவிக்கிறேன் என்கிறான்.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் இந்த சரமச்லோகத்திற்கு இருக்கும் மகத்துவத்தின் அடிப்படை இதுவே.

அப்படியானால் ஜோதிடம் தேவையில்லையா?

அப்படியும் முடிவு செய்ய வேண்டியதில்லை.

ஜோதிடத்தை நிராகரிப்பதும் ஒரு எல்லை; ஜோதிடத்தையே பரமாத்மாவுக்கு மேலே வைத்துவிடுவதும் இன்னொரு எல்லை.

சரியான புரிதல்:

ஜோதிடம் — காலத்தை அறிய உதவும்.
சாஸ்திரம் — தர்மத்தை அறிய உதவும்.
ஆசார்யன் — சரியான மார்க்கத்தைக் காட்டுவார்.
பக்தி — பகவானோடு நம்மை இணைக்கும்.
சரணாகதி — நம் இறுதி ஆதாரம் யார் என்பதை நிலைநிறுத்தும்.

எனவே ஒரு ஜாதகத்தில் சிரமமான காலம் தெரிந்தால், வாழ்க்கையை நிறுத்திவிட வேண்டியதில்லை.

அதற்கு பதிலாக,

தர்மத்தை வலுப்படுத்த வேண்டும்;
தவறான செயல்களைத் தவிர்க்க வேண்டும்;
பகவத் ஆராதனையை வளர்க்க வேண்டும்;
நாமஸ்மரணத்தை அதிகரிக்க வேண்டும்;
பகவத்–பாகவத–ஆசார்ய சம்பந்தத்தை உறுதிப்படுத்த வேண்டும்;
சாஸ்திரம் விதித்த நித்ய–நைமித்திக கடமைகளை இயன்றவரை முறையாக அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.

இதுதான் பயத்திலிருந்து பக்திக்குச் செல்லும் வழி.

“கிரகம் கோபித்துவிடுமா?” என்பதிலிருந்து “பகவான் கைவிடமாட்டான்” என்ற நிலைக்கு

பலருடைய ஆன்மிக வாழ்க்கை ஒரு தவறான கேள்வியிலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது:

“எந்த கிரகம் என்னைத் தண்டிக்கிறது?”

ஆனால் ஸ்ரீவைஷ்ணவ தத்துவம் நம்மை இன்னும் உயர்ந்த கேள்விக்கு அழைத்துச் செல்கிறது:

“எல்லா நிலைகளிலும் என்னைத் தாங்கிக்கொண்டிருக்கும் பரமாத்மா யார்?”

அதற்கான பதில்:

ஸ்ரீமன் நாராயணன்.

கிரகநிலை மாறலாம்.

தசை மாறலாம்.

கோசாரம் மாறலாம்.

உடல்நிலை மாறலாம்.

செல்வம் வரலாம்; போகலாம்.

பதவி கிடைக்கலாம்; மறையலாம்.

உறவுகள் உருவாகலாம்; பிரியலாம்.

ஆனால் ஜீவனுக்கும் பரமாத்மாவுக்கும் உள்ள சேஷ–சேஷி சம்பந்தம் இவற்றால் உருவாகுவதுமில்லை; இவற்றால் அழிவதுமில்லை.

அதுவே வைஷ்ணவத்தின் மிகப் பெரிய ஆறுதல்.

நவகிரகங்களைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவர் என்று சொல்வதுகூட முழுமையான விளக்கம் அல்ல

“ஸ்ரீமன் நாராயணன் நவகிரகங்களைவிட சக்திவாய்ந்தவர்” என்று மட்டும் சொன்னால் அது முழுமையான தத்துவ விளக்கம் அல்ல.

ஏனெனில் அது இரண்டு சுயாதீன சக்திகளுக்குள் யார் பெரியவர் என்ற போட்டிபோல் தோன்றிவிடலாம்.

சரியான வைஷ்ணவப் புரிதல்:

ஸ்ரீமன் நாராயணனுக்கு எதிராக நின்று போட்டியிடும் தனித்த பரம அதிகாரங்களாக நவகிரகங்கள் இல்லை.

அவை பிரபஞ்ச ஒழுங்கின் அங்கங்கள்.

அவற்றின் இருப்பும், செயல்பாடும், சக்தியும் பரமாத்மாவின் பிரபஞ்ச நிர்வாகத்திற்குள் அமைந்தவை.

அதனால்தான் பகவான்:

“மயாத்யக்ஷேண ப்ரக்ருதி:…”

என்று சொல்கிறான்.

அதனால்தான்:

“தமேவ சரணம் கச்ச…”

என்று சொல்கிறான். 

அதனால்தான் இறுதியில்:

“மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ…”

என்று சொல்கிறான். 

இந்த மூன்று நிலைகளையும் ஒன்றாகப் பார்த்தால் தத்துவம் மிகத் தெளிவாகிறது:

உலகத்தை நடத்துபவன் அவன்.
சரணடைய வேண்டியவன் அவன்.
விடுவிப்பவனும் அவனே.

ஒரு வைஷ்ணவனின் பார்வை எப்படி இருக்க வேண்டும்?

நல்ல காலம் வந்தால்:

“என் கிரகம் என்னைக் காப்பாற்றிவிட்டது” என்று அகங்காரம் கொள்ளாமல், பகவானுடைய அனுக்ரஹத்தை நினைக்க வேண்டும்.

சிரமமான காலம் வந்தால்:

“எல்லாம் முடிந்துவிட்டது” என்று உடைந்து போகாமல், பகவானை இன்னும் உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும்.

ஜோதிடத்தில் ஒரு எச்சரிக்கை வந்தால்:

பயப்படாமல், தர்மமாக வாழ்வதற்கான விழிப்புணர்வாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும்.

ஏனெனில் ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவனுடைய இறுதி நம்பிக்கை ஜாதகக் கட்டத்தில் இல்லை; பரமாத்மாவின் திருவடிகளில் இருக்கிறது.

முடிவுரை — கிரகங்களை அறியுங்கள்; பரமாத்மாவை மறந்துவிடாதீர்கள்

நவகிரகங்கள் மனித வாழ்க்கையோடு தொடர்புடைய பல்வேறு காரகத்துவங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. ஜோதிட சாஸ்திரம் அவற்றின் மூலம் காலத்தின் தன்மையையும் கர்மபல அனுபவங்களின் சாத்தியமான வடிவங்களையும் ஆராய்கிறது.

ஆனால் அதுவே இறுதி உண்மை அல்ல.

கிரகம் பரமாத்மா அல்ல.
ஜாதகம் பகவானுக்கு மேலான சட்டம் அல்ல.
கர்மம் பகவானைக் கட்டுப்படுத்தும் சக்தி அல்ல.

பிரகிருதியே அவனுடைய மேற்பார்வையில் இயங்குகிறது. 

அனைத்து ஜீவர்களுக்குள்ளும் அவனே அந்தர்யாமியாக இருக்கிறான். 

அவனைச் சரணடைபவர்கள் அவனுடைய மாயையைக் கடக்கிறார்கள். 

அவனுடைய கிருபையால் பரமசாந்தியை அடையலாம். 

இறுதியில் அவனே,

“மாமேகம் சரணம் வ்ரஜ”

என்று அழைக்கிறான்.

அதனால் நவகிரகங்களைப் பற்றிய சரியான அறிவு ஒரு மனிதனைப் பயமுறுத்தக் கூடாது.

அது அவனை ஒரு பெரிய உண்மையை நோக்கி அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்:

நவகிரகங்கள் காலத்தின் பல செய்திகளைச் சொல்லலாம்;

ஆனால் காலத்திற்கும், கர்மத்திற்கும், பிரகிருதிக்கும் அந்தர்யாமியாக இருப்பவன் ஸ்ரீமன் நாராயணன்.

கிரகநிலையை அறிந்துகொள்வது விழிப்புணர்வு.

அதற்குப் பயந்து வாழ்வது அறியாமை.
அனைத்திற்கும் நியந்தாவான ஸ்ரீமன் நாராயணனைப் பற்றிக்கொள்வதே பக்தியின் நம்பிக்கை.

ஜாதகம் வாழ்க்கையின் சில காலங்களை விளக்கலாம்;

ஆனால் ஜீவனுடைய பரமகதி ஜாதகத்தில் முடிவதில்லை.
அது பகவானுடைய திருவடிகளில் நிறைவு பெறுகிறது.

“மா சுச:” — வருந்தாதே.

இதுவே கிரக பயத்திற்கு பகவான் அளித்திருக்கும் மிக உயர்ந்த பதிலாக ஒரு வைஷ்ணவன் உணர முடியும்.