எனக்கு வந்தால் தர்மம்; உனக்கு வந்தால் எனக்கென்ன?

சுயநலத்தின் அருவருப்பான முகம்!

தனக்குக் கஷ்டம் வந்தால் உறவுகளைத் தேடுவது; பிறருக்குக் கஷ்டம் வந்தால் ஒதுங்கிக்கொள்வது — சுயநலம்!
தனக்கு உதவி வேண்டும் என்றால் “தர்மம்” பேசுவது; உதவி செய்ய வேண்டிய நேரத்தில் “என் வாழ்க்கை” பேசுவது — சுயநலம்!
நமக்காகப் பிறர் செய்த தியாகங்களை அனுபவித்துவிட்டு, “நான் ஏன் பிறருக்காக வாழ வேண்டும்?” என்று கேட்பது — நன்றியின்மை!
சுயநலம் சாமர்த்தியம் அல்ல; மனிதனுக்குள் தர்மத்தைத் தின்றுவிடும் மிக மோசமான மனக்குற்றம்!

இன்றைக்கு சுயநலம் ஒரு குற்றமாகப் பார்க்கப்படுவதற்குப் பதிலாக, சில இடங்களில் பெருமையாகப் பேசப்படும் குணமாகவே மாற்றப்பட்டு வருகிறது.

“நீ முதலில் உன்னை மட்டும் பார்!”

“யாருக்காகவும் எதையும் செய்யாதே!”

“நீ நல்லவனாக இருந்தால் எல்லோரும் உன்னைப் பயன்படுத்திக் கொள்வார்கள்!”

“சுயநலமாக இரு; அப்போதுதான் இந்த உலகத்தில் பிழைக்க முடியும்!”

சமூக ஊடகங்களில் இப்படிப்பட்ட கருத்துகள் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லப்படுகின்றன.

இதில் மிகப்பெரிய அபாயம் என்னவென்றால், சுயமரியாதை, தற்காப்பு, விவேகம் ஆகிய நல்ல குணங்களுக்குள் சுயநலத்தை மறைத்து விற்பனை செய்வதுதான்.

தன்னை மதிப்பது சுயமரியாதை.

தன்னைப் பாதுகாப்பது விவேகம்.

அநியாயத்திற்கு இடம் கொடுக்காமல் இருப்பது மனவலிமை.

ஆனால் —

“எனக்கு மட்டும் நன்றாக இருந்தால் போதும்; மற்றவன் எப்படிப் போனால் எனக்கென்ன?”

என்று நினைப்பது சுயநலம்.

அதற்கு வேறு அழகான பெயர் சூட்ட வேண்டிய அவசியமில்லை.

எனக்கு வந்தால் மட்டும் தர்மமா?

ஒருவருக்கு ஒரு பிரச்சினை வருகிறது.

உடனே,

“என்னுடைய உறவினர்கள் எங்கே?”

“எனக்கு யாருமே உதவி செய்யவில்லையே!”

“இவ்வளவு நாள் நான் எல்லோரிடமும் நல்லபடியாக இருந்தேனே!”

“குடும்பம் என்றால் இப்படித்தான் விட்டுவிடுவார்களா?”

என்று கேட்கிறார்.

சரி.

அதே கேள்வியைத் திருப்பிக் கேட்போம்.

உங்கள் உறவினருக்குக் கஷ்டம் வந்தபோது நீங்கள் எங்கே இருந்தீர்கள்?

அவருக்கு மருத்துவமனைக்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தபோது?

அவருக்குப் பண உதவி தேவைப்பட்டபோது?

அவருடைய குடும்பத்தில் ஒரு துயரம் ஏற்பட்டபோது?

அவர் மனதளவில் உடைந்திருந்தபோது?

அவர் உங்களை அழைத்தபோது?

அப்போது,

“எனக்கு வேலை இருக்கிறது.”

“எனக்கு குடும்பம் இருக்கிறது.”

“என்னாலெல்லாம் இதைப் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடியாது.”

“அது அவர்களுடைய பிரச்சினை.”

என்று சொல்லிவிட்டு சென்றிருந்தால் —

இப்போது மட்டும் “உறவு, பாசம், கடமை, தர்மம்” எல்லாம் எங்கிருந்து வந்தது?

இதுதான் சுயநலத்தின் மிக மோசமான முகம்.

தனக்குத் தேவைப்படும்போது தர்மத்தை ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துவது; பிறருக்குத் தேவைப்படும்போது அதே தர்மத்தை மறந்துவிடுவது!

“எனக்கு வேண்டும்” — ஆனால் “நான் கொடுக்க மாட்டேன்!”

எனக்கு மரியாதை வேண்டும்.

ஆனால் நான் மற்றவர்களை மதிக்க வேண்டியதில்லை.

எனக்கு உதவி வேண்டும்.

ஆனால் நான் உதவ வேண்டியதில்லை.

என்னுடைய பெற்றோர் என்னைக் கவனிக்க வேண்டும்.

ஆனால் அவர்கள் முதுமையில் நான் அவர்களைக் கவனிக்க வேண்டியதில்லை.

என் கணவன் என்னைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஆனால் நான் அவருடைய கஷ்டத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியதில்லை.

என் மனைவி எனக்காக விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும்.

ஆனால் நான் அவளுக்காக எதையும் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியதில்லை.

என் சகோதரன் எனக்குத் துணையாக இருக்க வேண்டும்.

ஆனால் அவனுக்குத் தேவைப்பட்டால் அது அவனுடைய பிரச்சினை.

என் குழந்தைக்கு மட்டும் சிறந்தது வேண்டும்.

மற்ற குழந்தைகள் எப்படியிருந்தாலும் பரவாயில்லை.

இது உரிமையுணர்வு அல்ல. இது தர்மமும் அல்ல. இது முழுமையான சுயநலம்.

நீங்கள் மட்டும் சுயநலமாக வாழ்ந்தால் போதுமா?

“என் வாழ்க்கை; என் விருப்பம்; நான் எனக்காகத்தான் வாழ்வேன்!”

சரி.

இதே கொள்கையை உங்கள் தாயும் கடைப்பிடித்திருந்தால்?

நீங்கள் குழந்தையாக இரவில் அழுதபோது,

“என் தூக்கம்தான் எனக்கு முக்கியம்”

என்று அவர் தூங்கியிருந்தால்?

உங்கள் தந்தை,

“நான் சம்பாதித்தது என்னுடையது; குழந்தைக்காக நான் ஏன் செலவு செய்ய வேண்டும்?”

என்று கேட்டிருந்தால்?

உங்கள் பெற்றோர்,

“கல்வி வேண்டுமென்றால் நீயே பார்த்துக்கொள்.”

“உடம்பு சரியில்லையா? அது உன் பிரச்சினை.”

“உனக்காக எங்கள் வாழ்க்கையை மாற்ற முடியாது.”

என்று சொல்லியிருந்தால்?

இன்றைக்கு நீங்கள் நிற்கும் இடத்தில் நின்றிருப்பீர்களா?

நாம் அனுபவித்த சுயநலமற்ற அன்பை மறந்துவிட்டு, நம்முடைய சுயநலத்தைத் தத்துவமாக்குவது மிகப்பெரிய நன்றியின்மை.

சாஸ்திரம் என்ன சொல்கிறது?

பகவத்கீதை மிகக் கடுமையாகக் கூறுகிறது:

“தைர்தத்தானப்ரதாயைப்யோ
யோ புங்க்தே ஸ்தேன ஏவ ஸஃ ॥”

— பகவத்கீதை 3.12

பெற்றவற்றை உரிய முறையில் திருப்பிக் கொடுக்காமல் தானே அனுபவிப்பவனை “ஸ்தேன:” — திருடன் என்றே கீதை குறிப்பிடுகிறது.

அடுத்த சுலோகம் இன்னும் கடுமையானது:

“புஞ்ஜதே தே த்வகம் பாபா
யே பசந்த்யாத்மகாரணாத் ॥”

— பகவத்கீதை 3.13

தங்களுக்காக மட்டுமே சமைப்பவர்கள் பாவத்தையே உண்கிறார்கள் என்று கூறுகிறது.

இது யஜ்ஞம் மற்றும் இல்லறக் கடமைகளின் சூழலில் வரும் வாக்கியம். ஆனால் அதில் வெளிப்படும் தர்மநெறி தெளிவானது:

“எனக்காக மட்டும்” என்பது சாஸ்திரம் காட்டும் இல்லற வாழ்க்கையல்ல.

சாஸ்திரம் சொல்லும் உயர்ந்த மனிதனுடைய குணம் என்ன?

பகவான் கூறுகிறார்:

“அத்வேஷ்டா ஸர்வபூதானாம்
மைத்ரஃ கருண ஏவ ச ।
நிர்மமோ நிரஹங்காரஃ
ஸமதுஃகஸுகஃ க்ஷமீ ॥”

— பகவத்கீதை 12.13

மைத்ரி — நட்பு.
கருணை — இரக்கம்.
நிர்மமத்வம் — ‘எனது’ என்ற பற்றின்மை.
நிரஹங்காரம் — அகங்காரமின்மை.

இவையே உயர்ந்த குணங்களாகச் சொல்லப்படுகின்றன.

அப்படியிருக்க,

“நான்! எனக்கு! என்னுடையது! எனக்காக மட்டும்!”

என்ற மனநிலையை எப்படி ஆன்மிக உயர்வாகக் கொண்டாட முடியும்?

பெண்களிடமும் காணப்படும் இந்த சுயநலத்தைப் பேசித்தான் ஆக வேண்டும்

சுயநலம் ஆணிடம் இருந்தாலும் தவறு. பெண்ணிடம் இருந்தாலும் தவறு.

ஒரு பெண் தன்னுடைய பெற்றோரிடமிருந்து வாழ்நாள் முழுவதும் உதவியை எதிர்பார்த்துவிட்டு, அவர்கள் முதுமையில் உதவி தேவைப்படும் நேரத்தில் விலகிக்கொண்டால் அது தவறு.

தன்னுடைய கணவன் தனது தேவைகள் அனைத்தையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்த்துவிட்டு, கணவனுடைய மனஅழுத்தம், பொருளாதாரச் சுமை, குடும்பப் பொறுப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றி சிறிதும் கவலைப்படாமல் இருந்தால் அது சுயநலம்.

தன்னுடைய குழந்தைக்கு மட்டும் எல்லாச் சிறப்பும் கிடைக்க வேண்டும்; குடும்பத்திலுள்ள மற்றவர்களின் குழந்தைகள் எப்படிப் போனாலும் பரவாயில்லை என்ற எண்ணமும் சுயநலமே.

தனக்கு உடல்நிலை சரியில்லாதபோது அனைவரும் அருகில் இருக்க வேண்டும்; மற்றொருவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லாதபோது ஒரு தொலைபேசி அழைப்புக்குக்கூட நேரமில்லை என்றால் அது அக்கறையின்மை.

தனக்கு மரியாதை வேண்டும்; ஆனால் மாமனார், மாமியார், பெற்றோர், கணவன், உடன்பிறந்தவர்கள் ஆகியோரிடம் தான் எந்தக் கடமையையும் செய்ய வேண்டியதில்லை என்று நினைப்பதும் தர்மமல்ல.

பெண் என்பதற்காக சுயநலம் நியாயமாகாது.

அதேபோல் —

தன்னுடைய மனைவி மட்டுமே விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும்;

தன்னுடைய பெற்றோரை மட்டும் அவள் கவனிக்க வேண்டும்;

மனைவியின் துன்பம், உடல்நிலை, பெற்றோர், உணர்வு, தேவைகள் எதுவும் தனக்குச் சம்பந்தமில்லை என்று வாழும் ஆணின் நடத்தையும் சுயநலமே.

தர்மத்தின் தராசில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் சுயநலம் உயர்ந்த குணமாக மாறிவிடாது.

தர்மசாஸ்திரத்தின் இல்லறமே சுயநலத்திற்கு எதிரானது

மனுஸ்மிருதி 3.114–118 பகுதிகளைப் பாருங்கள்.

கர்ப்பிணிகள், நோயுற்றவர்கள் முதலியோருக்கு முன்னுரிமை அளித்தல்;

விருந்தினர்களை உபசரித்தல்;

தன்னைச் சார்ந்தவர்களைப் பராமரித்தல்;

அதன் பின்னரே இல்லறத்தார் உணவருந்துதல் —

இப்படித்தான் இல்லறத்தின் கட்டமைப்பு சொல்லப்படுகிறது.

இதில் எங்கே,

“முதலில் நான்; கடைசிவரை நான்; மீதம் இருந்தால் மற்றவர்கள்”

என்ற கொள்கை இருக்கிறது?

மாறாக,

“என்னைவிட இப்போது யாருக்கு அதிகத் தேவை இருக்கிறது?”

என்று பார்க்கக்கூடிய மனத்தைத்தான் இல்லற தர்மம் வளர்க்கிறது.

திரும்பக் கிடைக்குமா என்று பார்த்துச் செய்யாதே!

பகவத்கீதை தானத்தைப் பற்றிக் கூறும்போது:

“தாதவ்யமிதி யத்தானம்
தீயதேऽனுபகாரிணே ।
தேசே காலே ச பாத்ரே ச
தத்தானம் ஸாத்த்விகம் ஸ்ம்ருதம் ॥”

— பகவத்கீதை 17.20

“கொடுக்க வேண்டும்” என்ற கடமையுணர்வுடன், திரும்ப உதவி செய்ய இயலாதவருக்குக்கூட, உரிய இடம், காலம், பாத்திரம் அறிந்து கொடுக்கப்படுவது ஸாத்விக தானம்.

இதற்கு நேர்மாறாக ஒவ்வொரு உறவிலும்,

“இவரால் நாளைக்கு எனக்கு என்ன பயன்?”

“இவரிடம் எனக்கு என்ன காரியம்?”

“இவருக்கு இதைச் செய்தால் எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?”

என்று கணக்குப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால் —

அது அன்பின் உறவு அல்ல.

அது லாப–நஷ்டக் கணக்குப் புத்தகம்!

உங்களுடைய சுயநலத்தை மட்டும் நியாயப்படுத்தாதீர்கள்!

நமக்கு உதவி கிடைக்கவில்லை என்றால் —

“மனிதத்தன்மையே இல்லை!”

நாம் உதவி செய்யவில்லை என்றால் —

“எனக்கும் என் வாழ்க்கை இருக்கிறது!”

நம்மை யாராவது பார்க்க வரவில்லை என்றால் —

“உறவுகளே சரியில்லை!”

நாம் பார்க்கச் செல்லவில்லை என்றால் —

“நேரமே இல்லை!”

நம்மிடம் யாராவது கடுமையாகப் பேசினால் —

“எனக்கு சுயமரியாதை இருக்கிறது!”

நாம் மற்றவரைக் காயப்படுத்தினால் —

“நான் இப்படித்தான் பேசுவேன்!”

நமக்கு விட்டுக்கொடுக்காவிட்டால் —

“எவ்வளவு சுயநலம்!”

நாம் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டிய நிலை வந்தால் —

“நான் ஏன் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும்?”

இதுதான் சுயநலத்தின் இரட்டை முகம்!

சுயநலம் குடும்பத்தை எப்படி அழிக்கிறது?

குடும்பம் சட்டத்தால் மட்டும் நிலைப்பதில்லை.

அது சிறுசிறு விட்டுக்கொடுத்தல்களால் நிலைக்கிறது.

ஒருவர் உடல்நிலை சரியில்லாதபோது மற்றவர் சுமையை ஏற்றுக்கொள்வது;

ஒருவர் பொருளாதாரத்தில் தடுமாறும்போது மற்றவர் உதவுவது;

பெற்றோர் முதுமையில் பிள்ளைகள் துணையாக இருப்பது;

கணவன்–மனைவி ஒருவருடைய குறையை மற்றவர் தாங்குவது;

உடன்பிறந்தவர்கள் அவசியமான நேரத்தில் ஒன்றாக நிற்பது —

இவையெல்லாம் இல்லாமல்,

“நான் ஏன்?”

என்ற ஒரே கேள்வி குடும்பத்தின் ஒவ்வொரு உறுப்பினரிடமும் வந்துவிட்டால் குடும்பம் உடைந்துபோக அதிக நேரம் தேவையில்லை.

உறவு என்பது உரிமை மட்டும் அல்ல; பொறுப்பும் கூட.

உரிமையை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு பொறுப்பைத் தூக்கி எறிவதுதான் சுயநலம்.

ஒருநாள் அதே சுயநலம் உங்களிடமே திரும்பி வரும்

இன்று நீங்கள் சொல்லலாம்:

“யாரும் எனக்குத் தேவையில்லை!”

ஆனால் மனித வாழ்க்கை எப்போதும் ஒரே மாதிரி இருக்காது.

வயது மாறும்.

உடல்நிலை மாறும்.

பொருளாதாரம் மாறும்.

சூழ்நிலை மாறும்.

இன்று பிறருடைய உதவியைத் தேவையற்றதாக நினைக்கும் மனிதனுக்கே நாளை ஒருவருடைய கை தேவைப்படலாம்.

அப்போது,

“எனக்காக யாராவது இருக்கிறீர்களா?”

என்று கேட்க வேண்டிய நிலை வரலாம்.

ஆகவே மனித உறவுகளைப் பயன்படுத்திவிட்டு தூக்கி எறியும் பொருட்களாகப் பார்க்காதீர்கள்.

சுயநலமில்லாமல் இருப்பது முட்டாள்தனம் அல்ல!

இன்னொரு விஷயத்தையும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சுயநலமில்லாமல் இருங்கள் என்பதன் பொருள்,

யார் வேண்டுமானாலும் உங்களை ஏமாற்றட்டும் என்பதல்ல.

அநியாயத்தைப் பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள் என்பதல்ல.

உங்களுடைய சொத்து முழுவதையும் கொடுத்துவிடுங்கள் என்பதல்ல.

உங்கள் வாழ்க்கையை அழித்துக்கொண்டு மற்றவருக்காக வாழுங்கள் என்பதுமல்ல.

விவேகம் வேண்டும்.
எல்லை வேண்டும்.
சுயமரியாதை வேண்டும்.
தற்காப்பு வேண்டும்.

ஆனால் அவற்றின் பெயரில் கருணையின்மை, நன்றியின்மை, கடமையின்மை, உறவுகளைப் பயன்படுத்துதல், பிறருடைய துன்பத்தை அலட்சியப்படுத்துதல் ஆகியவற்றை நியாயப்படுத்தக் கூடாது.

ஒரே ஒரு கேள்வி போதும்!

சுயநலம் சரியா தவறா என்று பெரிய விவாதமே வேண்டாம்.

உங்களை வளர்த்தவர்கள் அனைவரும் உங்களிடம் காட்டிய அதே அளவு சுயநலத்தை நீங்களும் அவர்களிடம் காட்டியிருந்தால் என்ன நடந்திருக்கும் என்று சிந்தியுங்கள்.

அல்லது —

நீங்கள் மற்றவர்களிடம் எப்படி நடந்துகொள்கிறீர்களோ, நாளை உங்கள் குழந்தைகளும் உங்களிடம் அப்படியே நடந்துகொண்டால் அதை நீங்கள் ஏற்றுக்கொள்வீர்களா?

ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்றால் —

இன்று நீங்கள் செய்கிற செயலையும் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும்.

சுயநலம் பெருமையல்ல!

சுயநலம் ஒரு சாதனை அல்ல.

அது தன்னம்பிக்கை அல்ல.

அது சுயமரியாதை அல்ல.

அது புத்திசாலித்தனத்தின் அடையாளமும் அல்ல.

பிறருடைய தியாகத்தை அனுபவித்துவிட்டு தன்னுடைய கடமையை மறப்பது நன்றியின்மை.

தனக்கு வந்தால் தர்மம் பேசிவிட்டு, அடுத்தவனுக்கு வந்தால் “எனக்கென்ன?” என்று விலகுவது இரட்டை மனப்பான்மை.

தனக்கு மட்டும் எல்லாம் வேண்டும்; தன்னால் யாருக்கும் எதுவும் கிடைக்கக் கூடாது என்ற எண்ணமே சுயநலத்தின் உச்சம்.

கீதை காட்டும் உயர்ந்த வழி —

மைத்ரி.
கருணை.
மமகாரமின்மை.
அகங்காரமின்மை.
பலன் எதிர்பாராத தானம்.
கடமையுணர்வு.

எனவே சமூக ஊடகங்களில் யாராவது,

“சுயநலமாக இருங்கள்; அப்போதுதான் வாழ்க்கையில் வெற்றி பெற முடியும்!”

என்று சொன்னால் ஒன்றை மட்டும் நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்:

உங்களை இந்த நிலைக்கு கொண்டுவந்தவர்கள் எல்லோரும் அப்படியே சுயநலமாக இருந்திருந்தால், இன்று நீங்கள் நிற்கும் இந்த இடமே உங்களுக்குக் கிடைத்திருக்காது!

பிரமாணங்கள்

பகவத்கீதை 3.12 — பெற்றவற்றை உரியவர்களுக்குத் திருப்பிக் கொடுக்காமல் தானே அனுபவிப்பவனை “ஸ்தேன:”என்று குறிப்பிடுகிறது.

பகவத்கீதை 3.13 — யஜ்ஞசிஷ்டத்தை அனுபவிப்பவர்களையும், “ஆத்மகாரணாத்” — தனக்காக மட்டுமே சமைப்பவர்களையும் வேறுபடுத்திக் கூறுகிறது.

பகவத்கீதை 12.13 — “மைத்ரஃ கருண ஏவ ச, நிர்மமோ நிரஹங்காரஃ” என்று கருணை, மமகாரமின்மை, அகங்காரமின்மை முதலியவற்றை உயர்ந்த பக்தனின் குணங்களாகக் கூறுகிறது.

பகவத்கீதை 17.20 — “தாதவ்யமிதி” என்ற கடமையுணர்வோடு, பிரதியுபகாரம் எதிர்பார்க்காமல் செய்யப்படும் தானத்தை ஸாத்விக தானமாகக் குறிப்பிடுகிறது.

மனுஸ்மிருதி 3.114–118 — இல்லறத்தில் பிறருடைய தேவையை முன்னிறுத்துதல், விருந்தினர் மற்றும் சார்ந்தவர்களைப் பராமரித்தல், தன்னுடைய அனுபவத்தை மட்டும் முன்னிறுத்தாமை ஆகிய தர்ம ஒழுங்குகளை எடுத்துரைக்கிறது.

இறுதியாக ஒரு வரி:

“உனக்குக் கஷ்டம் வந்தால் உலகம் தர்மப்படி நடக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறாயா? அப்படியானால் மற்றவனுக்குக் கஷ்டம் வரும்போது நீயும் தர்மப்படி நடந்துகொள்!”