“அப்பா அம்மாவுக்கு எதுவுமே செய்ய முடியவில்லையே!” என்று அழாதே! அவர்கள் சென்றபின் செய்ய வேண்டிய பித்ரு தர்மத்தை தவறவிடாதே!

பெற்றோரை இழந்த பிறகு பல பிள்ளைகள் சொல்லும் ஒரு வார்த்தை:

“எங்க அப்பாவுக்கு நான் எதுவுமே செய்யவில்லை...”

“எங்க அம்மாவுக்கு நிறைய ஆசைகள் இருந்தன; என்னால் நிறைவேற்ற முடியவில்லை...”

“இன்னும் கொஞ்ச நாள் இருந்திருந்தால் அவர்களை நன்றாகப் பார்த்திருப்பேன்...”

இந்த வருத்தம் பாசத்தால் வரலாம்.

ஆனால் தர்மசாஸ்திரம் ஒரு புத்ரனிடம் இதைவிட ஆழமான ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறது:

“உயிருடன் இருந்தபோது செய்ய முடியாமல் போனதை நினைத்து அழுகிறாய்; ஆனால் அவர்கள் மறைந்தபின் நீ கட்டாயம் செய்ய வேண்டிய பித்ரு கர்மங்களைச் செய்கிறாயா?”

இதுதான் முக்கியமான கேள்வி.

“புத்ரன்” என்ற சொல்லுக்கே பித்ரு ரக்ஷணம் என்ற பொருள்!

மனுஸ்மிருதி கூறுகிறது:

புந்நாம்நோ நரகாத் யஸ்மாத்
த்ராயதே பிதரம் ஸுதः ।
தஸ்மாத் புத்ர இதி ப்ரோக்தः
ஸ்வயமேவ ஸ்வயம்புவா ॥

— மனுஸ்மிருதி 9.138

“புத்” எனப்படும் நரகத்திலிருந்து தந்தையை எவன் காப்பாற்றுகிறானோ, அவனே ‘புத்ரன்’ என்று ஸ்வயம்புவான பிரம்மாவால் கூறப்பட்டான் என்பதே இதன் பொருள்.

இதே கருத்தை வால்மீகி இராமாயணமும் மிக அழுத்தமாகக் கூறுகிறது:

புந்நாம்நோ நரகாத் யஸ்மாத்
பிதரம் த்ராயதே ஸுதः ।
தஸ்மாத் புத்ர இதி ப்ரோக்தः
பிதॄன் யः பாதி ஸர்வதः ॥

— ஸ்ரீமத் வால்மீகி இராமாயணம், அயோத்யாகாண்டம் 107.12

கடைசி வரி இன்னும் ஆழமானது:

“பிதॄன் ய: பாதி ஸர்வத:”

பித்ருக்களை எல்லா வகையிலும் காப்பவனே புத்ரன்.

அதனால்தான் “புத்ரன்” என்பது பிறந்த உறவைக் குறிக்கும் ஒரு பெயர் மட்டுமல்ல; அது ஒரு தர்மப் பொறுப்பு.

பெற்றோர் இறந்துவிட்டால் புத்ர தர்மம் முடிந்துவிடுகிறதா?

இல்லை.

அவர்கள் சரீரத்துடன் இருக்கும்போது:

சேவை — பரிபாலனம் — மரியாதை — பாதுகாப்பு.

அவர்கள் சரீரத்தை விட்ட பிறகு:

அபரகர்மம் — மாசிகம் — ஊனமாசிகம் — ஸபிண்டீகரணம் — ஆப்திகம் — வருடாந்திர சிராத்தம் — அமாவாசை முதலான காலங்களில் தர்ப்பணம் — பித்ருக்களை உத்தேசித்த தானதர்மங்கள்.

இதுவே அந்த தர்மத்தின் தொடர்ச்சி.

எனவே,

“பெற்றோர் இறந்துவிட்டார்கள்; இனிமேல் அவர்களுக்கு என்ன செய்ய முடியும்?”

என்ற கேள்வியே சாஸ்திரப் பார்வையில் தவறானது.

செய்ய வேண்டியது நிறைய இருக்கிறது.

முதல் வருடம் — புத்ரனின் மிக முக்கியமான பித்ரு தர்ம காலம்

ஒருவர் மறைந்தவுடன் அவருக்குரிய அபரகர்மங்கள் தொடங்குகின்றன.

அதன் பின்னர் அவரவர் வேதசாகை, சூத்திரம், குடும்ப சம்பிரதாயம் ஆகியவற்றிற்குரிய முறையில்,

மாசிகங்கள்,
ஊனமாசிகங்கள்,
ஸபிண்டீகரணம்,
ஆப்திகம்

முதலிய கர்மங்கள் வருகின்றன.

இவற்றை நமது வசதிக்கேற்ப முன்னும் பின்னும் மாற்றுவது, “இன்று முடியவில்லை; அடுத்த வாரம் பார்த்துக்கொள்ளலாம்” என்று சாதாரண நிகழ்ச்சியைப் போல நடத்துவது முறையல்ல.

காலம், திதி, கர்த்தா, அதிகாரம், விதி — இவை பித்ரு கர்மங்களில் முக்கியமானவை.

ஆகவே முதலாவது வருட பித்ரு கிரியைகளை சம்பிரதாயம் அறிந்த ஆசார்யர் அல்லது வாத்தியாரின் வழிகாட்டுதலோடு தவறாமல் செய்ய வேண்டும்.

ஆப்திகம் முடிந்துவிட்டால் கடமை முடிந்துவிட்டதா?

இல்லை.

முதல் வருடக் கிரியைகள் முடிந்த பிறகும் வருடந்தோறும் மரணத் திதியில் செய்ய வேண்டிய சிராத்தம் தொடர்கிறது.

இதற்கு மேலாக பித்ருக்களுக்கு உரிய காலங்களையும் தர்ம நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

கௌதம தர்மசூத்திரம் மிக நேரடியாகக் கூறுகிறது:

அத ஶ்ராத்தம் ।
அமாவாஸ்யாயாம் பித்ருப்யோ தத்யாத் ।

அதாவது:

அமாவாசையில் பித்ருக்களுக்குச் செய்ய வேண்டும்.

அமாவாசையைப் பித்ரு கர்மத்திற்குரிய காலமாக தர்மசூத்திரமே நேரடியாக நிர்ணயிக்கிறது.

மாதந்தோறும் அமாவாசை — ஏன் முக்கியம்?

மனுவின் பெயரில் தர்மநிபந்த நூல்களில் மேற்கோள் காட்டப்படும் வாக்கியம்:

பித்ருயஜ்ஞம் து நிர்வர்த்ய
விப்ரஶ்சந்த்ரக்ஷயேऽக்நிமான் ।
பிண்டாந்வாஹார்யகம் ஶ்ராத்தம்
குர்யாந்மாஸாநுமாஸிகம் ॥

இங்கே “மாஸாநுமாஸிகம்” என்பது மாதந்தோறும் செய்யப்படும் பித்ரு சம்பந்தமான அனுஷ்டானத்தைச் சுட்டுகிறது; சந்திரக்ஷயம் என்பது அமாவாசையைக் குறிக்கிறது.

இதனால்தான் அமாவாசை என்பது காலண்டரில் வரும் இன்னொரு நாள் அல்ல.

அது பித்ருக்களை நினைத்து பித்ரு கர்மம் செய்ய வேண்டிய முக்கியமான நாள்.

அமாவாசையில் திலோதக தர்ப்பணம் — மஹாபாரதப் பிரமாணம்

மஹாபாரதத்தில் மிகத் தெளிவாக வருகிறது:

அமாவாஸ்யாம் து யே மர்த்யாஃ
ப்ரயச்சந்தி திலோதகம் ।

தொடர்ந்து அந்தச் செயல் சிராத்தத்தின் பலனோடு தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது.

அதாவது அமாவாசையில் திலம் கலந்த ஜலத்தால் பித்ரு தர்ப்பணம் செய்வதற்கே மஹாபாரத ஆதாரம் இருக்கிறது.

எனவே,

“வருஷத்துக்கு ஒருமுறை திதி செய்துவிட்டேனே; போதாதா?”

என்று கேட்பது முழுமையான பித்ரு தர்மப் பார்வை அல்ல.

மாதப்பிறப்பு — சங்க்ரமணமும் பித்ரு கர்ம காலமே

தர்மநிபந்தங்களில் சிராத்தத்திற்குரிய காலங்கள் வரிசையாகக் கூறப்படுகின்றன:

அமாவாஸ்யாऽஷ்டகாதி
க்ருஷ்ணபக்ஷோऽயனத்வயம் ।
...
விஷுவவர்யஸங்க்ரமः ।
வ்யதீபாதோ ...
க்ரஹணம் சந்த்ரஸூர்யயோः ॥

இதில்,

அமாவாசை,
கிருஷ்ணபக்ஷம்,
அயனம்,
விஷுவம்,
சங்க்ரமணம்,
வ்யதீபாதம்,
சூரிய–சந்திர கிரஹணம்

முதலியவை சிராத்தத்திற்குரிய விசேஷ காலங்களாகத் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

நாம் பொதுவாக மாதப்பிறப்பு என்று குறிப்பிடுவது சூரியன் ஒரு ராசியிலிருந்து அடுத்த ராசிக்குச் செல்லும் சங்க்ரமண காலம்.

அந்த சங்க்ரமணத்தையும் பித்ரு கர்மத்திற்குரிய காலங்களில் தர்மநிபந்தங்கள் சேர்த்துள்ளன.

சங்க்ரமணத்தில் தில தர்ப்பணம்

மற்றொரு தர்மநிபந்தப் பிரமாணம்:

அயனே விஷுவே சைவ
ஸங்க்ராந்தௌ க்ரஹணேஷு ச ।
...
ந தோஷஸ்திலதர்ப்பணே ॥

அதாவது அயனம், விஷுவம், சங்க்ராந்தி, கிரஹணம் முதலான காலங்களில் தில தர்ப்பணத்திற்கு விசேஷ விதி கூறப்பட்டுள்ளது.

மேலும்:

உபராகே பிதுஃ ஶ்ராத்தே
பாதேऽமாயாம் ச ஸங்க்ரமே ।
நிஷேதேऽபி ஹி ஸர்வத்ர
திலைஸ்தர்ப்பணமாசரேத் ॥

என்ற பிரமாணமும் தர்மநிபந்தங்களில் மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது.

எனவே அமாவாசை மட்டும் அல்ல; சங்க்ரமணம் — மாதப்பிறப்பு முதலான காலங்களும் பித்ரு தர்மத்தில் முக்கியமானவை.

அப்படியானால் ஒரு புத்ரன் என்ன செய்ய வேண்டும்?

தந்தை அல்லது தாய் மறைந்த பிறகு, அவரவர் அதிகாரம் மற்றும் சம்பிரதாயத்திற்கேற்ப ஒரு புத்ரன் அலட்சியம் செய்யாமல் கவனிக்க வேண்டியவை:

மரணத்திற்குப் பிந்தைய அபரகர்மங்கள்;
முதல் வருடத்தில் விதிக்கப்பட்ட மாசிகங்கள்;
ஊனமாசிகங்கள்;
ஸபிண்டீகரணம்;
ஆப்திகம்;
அதன்பின் வருடந்தோறும் மரணத் திதியில் சிராத்தம்;
அமாவாசைகளில் உரிய தர்ப்பணம்;
சங்க்ரமணம் — மாதப்பிறப்புகளில் உரிய தர்ப்பணம்;
மஹாளய பக்ஷ பித்ரு கர்மங்கள்;
அயனம் முதலான உரிய புண்யகால பித்ரு கர்மங்கள்;
பித்ருக்களை உத்தேசித்து சாஸ்திரப்படி செய்யப்படும் தானதர்மங்கள்.

இவற்றில் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரே விதி எல்லோருக்கும் பொருந்தாது. வேதசாகை, சூத்திரம், சம்பிரதாயம், கர்த்தாவின் அதிகாரம் முதலியவற்றின்படி பிரயோகம் மாறும். ஆனால் “எதுவுமே செய்ய வேண்டியதில்லை” என்பது சாஸ்திரத்தின் நிலை அல்ல.

பித்ரு காரியம் தேவ காரியத்தைவிட விசேஷமானது!

கருட புராணத்தில் வரும் மிக வலிமையான பிரமாணம்:

தேவகார்யாதபி ஸதா
பித்ருகார்யம் விஶிஷ்யதே ।
தேவதாப்யஃ பிதॄணாம் ஹி
பூர்வமாப்யாயனம் ஶுபம் ॥

அதாவது,

தேவகாரியத்தைக் காட்டிலும் பித்ரு காரியம் விசேஷமானது.

என்று புராணமே கூறுகிறது.

இந்த ஒரு பிரமாணமே பித்ரு தர்மத்திற்கு சாஸ்திரம் அளித்துள்ள முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தப் போதுமானது.

பித்ரு பூஜையால் புத்ரனுக்கு என்ன கிடைக்கும்?

அதே கருட புராணப் பகுதியில்:

குர்வீத ஸமயே ஶ்ராத்தம்
குலே கஶ்சிந்ந ஸீததி ।

உரிய காலத்தில் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்; அதன் மூலம் குலத்தின் நலன் பாதுகாக்கப்படுகிறது என்ற கருத்து கூறப்படுகிறது.

அடுத்து பலன்களைப் பட்டியலிடுகிறது:

ஆயுஃ புத்ரான் யஶஃ ஸ்வர்கம்
கீர்திம் புஷ்டிம் பலம் ஶ்ரியம் ।
பஶூன் ஸௌக்யம் தனம் தான்யம்
ப்ராப்நுயாத் பித்ருபூஜனாத் ॥

— கருட புராணம், 10.57–59 எனக் கீதா பிரஸ் பதிப்பில் மேற்கோள்

பித்ரு பூஜையால் பெறப்படுவதாக இதில் கூறப்படும் பலன்களைப் பாருங்கள்:

ஆயுள் — நீண்ட ஆயுள்
புத்ரர்கள் — சந்ததி
யசஸ் — நற்பெயர்
ஸ்வர்க்கம் — உயர்ந்த கதி
கீர்த்தி — புகழ்
புஷ்டி — வளம், ஆரோக்கிய வளர்ச்சி
பலம் — சக்தி
ஸ்ரீ — ஐஸ்வர்யம்
பசுக்கள்/செல்வ வளம்
சௌக்கியம் — நல்வாழ்வு
தனம் — செல்வம்
தான்யம் — உணவு வளம்.

இதனால்தான் பித்ரு தர்மத்தைச் சாஸ்திரம் வெறும் “இறந்தவர்களுக்கான சடங்கு” என்று பார்க்கவில்லை.

அது ஒரு குலத்தின் தொடர்ச்சிக்கும் க்ஷேமத்திற்கும் சம்பந்தப்பட்ட தர்மம்.

பித்ருக்கள் சிராத்தத்தால் என்ன தருகிறார்கள்?

சிராத்தப் பிரமாணத் தொகுப்புகளில் யமவசனமாக மேற்கோள் செய்யப்படும் இன்னொரு அழகான வாக்கியம்:

தத்வாநேன விதாநேன
லபதே சதுரோ வரான் ।
தனமந்நம் ஸுதாநாயுஃ
தததே பிதரோ புவி ॥

அதாவது சாஸ்திர விதிப்படி பித்ரு கர்மம் செய்பவனுக்கு பித்ருக்கள் தனம், அன்னம், சந்ததி, ஆயுள் ஆகியவற்றை அருளுவதாகக் கூறப்படுகிறது.

இன்னும் உயர்ந்த பலன் — வித்யை முதல் மோக்ஷம் வரை

மார்க்கண்டேய புராணத்தை மேற்கோள்காட்டும் சிராத்த மரபில்:

ஆயுஃ ப்ரஜாம் தனம் வித்யாம்
ஸ்வர்கம் மோக்ஷம் ஸுகாநி ச ।
ப்ரயச்சந்தி ததா ராஜ்யம்
பிதரஃ ஶ்ராத்ததர்ப்பிதாஃ ॥

சிராத்தத்தால் திருப்தியடைந்த பித்ருக்கள்:

ஆயுள்,
சந்ததி,
செல்வம்,
வித்யை,
சுகம்,
உயர்ந்த நிலை,
ஸ்வர்க்கம்,
மோக்ஷம்

வரை அருளுவதாக இப்பிரமாணம் கூறுகிறது.

ஆகவே பித்ரு கர்மம் என்பது,

“இறந்தவர்களுக்கு நாம் ஏதோ கொடுக்கிறோம்”

என்ற ஒருவழிப் பார்வை மட்டும் அல்ல.

அது பித்ரு–வம்ச–புத்ர சம்பந்தத்தைத் தர்மத்தின் வழியாகத் தொடர்ந்து காக்கும் அனுஷ்டானம்.

“அப்பாவுக்கு கார் வாங்கித் தர முடியவில்லை...”

அது உங்கள் மனவருத்தமாக இருக்கலாம்.

“அம்மாவை காசிக்குக் கூட்டிக்கொண்டு போக முடியவில்லை...”

அதுவும் உங்கள் மனவருத்தமாக இருக்கலாம்.

“அவர்கள் கேட்ட வீட்டைக் கட்டிக் கொடுக்கவில்லை...”

அதுவும் வருத்தமாக இருக்கலாம்.

ஆனால் அவர்கள் மறைந்த பிறகு,

மாசிகத்தை விட்டுவிட்டு,
ஊனமாசிகத்தை அலட்சியம் செய்து,
ஆப்திகத்தைத் தவிர்த்து,
வருடாந்திர சிராத்தத்தை விட்டுவிட்டு,
அமாவாசை தர்ப்பணத்தை மறந்து,
மாதப்பிறப்பு பித்ரு தர்ப்பணத்தைச் செய்யாமல்,
மஹாளயத்தில் பித்ருக்களை நினைக்காமல்

பிறகு அவர்களின் புகைப்படத்தின் முன்னால் நின்று,

“என் அப்பா அம்மாவுக்கு நான் ஒன்றுமே செய்யவில்லை...”

என்று அழுவதில் என்ன நிறைவு இருக்கிறது?

சாஸ்திரம் இன்னும் உங்களுக்கு வாய்ப்பைக் கொடுத்திருக்கிறது.

அவர்கள் உயிருடன் இல்லாவிட்டாலும், அவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய தர்மம் இன்னும் உயிருடன் இருக்கிறது!

பிறந்தநாளை நினைவில் வைத்திருக்கிறோம்; திதியை மறந்துவிடுகிறோம்!

தந்தையின் பிறந்தநாள் நினைவில் இருக்கிறது.

தாயின் பிறந்தநாள் நினைவில் இருக்கிறது.

அவர்களுடைய புகைப்படங்கள் இருக்கின்றன.

அவர்களின் பெயரில் சமூக வலைத்தளப் பதிவுகள் போடுகிறோம்.

ஆனால்—

அவர்களின் மரணத் திதி தெரியவில்லை!

அமாவாசை தெரியவில்லை!

மாதப்பிறப்பு தெரியவில்லை!

மஹாளயம் தெரியவில்லை!

சிராத்தம் செய்ய நேரமில்லை!

தர்ப்பணம் செய்ய நேரமில்லை!

இது பித்ரு தர்மத்தின் நிலையாகிவிடக்கூடாது.

நினைவு மட்டும் போதாது; அனுஷ்டானமும் வேண்டும்.

பணம் கொடுப்பது மட்டும் பெற்றோருக்குச் செய்த கடன் அல்ல

பெற்றோருக்கு மருத்துவச் செலவு செய்திருக்கலாம்.

வீடு வாங்கிக் கொடுத்திருக்கலாம்.

நகை வாங்கிக் கொடுத்திருக்கலாம்.

பயணம் அழைத்துச் சென்றிருக்கலாம்.

அவை அனைத்தும் நன்றிக்குரிய சேவைகள்.

ஆனால் அவை,

சிராத்தத்திற்கு மாற்று அல்ல.
தர்ப்பணத்திற்கு மாற்று அல்ல.
மாசிகத்திற்கு மாற்று அல்ல.
ஆப்திகத்திற்கு மாற்று அல்ல.

அதேபோல்,

அன்னதானம் செய்துவிட்டேன்; சிராத்தம் வேண்டாம்

என்றும் சொல்ல முடியாது.

ஒவ்வொரு தர்மத்திற்கும் அதற்குரிய இடம் இருக்கிறது.

புத்ரனின் அடையாளம் பிறப்பால் மட்டும் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை

வால்மீகி இராமாயணத்தின் அந்த ஒரு வரியை மீண்டும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்:

பிதॄன் யஃ பாதி ஸர்வதஃ

“பித்ருக்களை எல்லா வகையிலும் காப்பவன்.”

இதுதான் புத்ரனுக்குச் சொல்லப்பட்ட அடையாளம்.

பெற்றோர் உயிரோடு இருக்கும்போது அவர்களைப் பராமரிக்க வேண்டும்.

அவர்கள் மறைந்த பிறகு அவர்களுக்குரிய பித்ரு கர்மத்தைப் பராமரிக்க வேண்டும்.

இதில் ஒன்றை மட்டும் செய்து மற்றொன்றை விட்டுவிடுவது முழுமையான புத்ர தர்மம் அல்ல.

இறுதியாக ஒவ்வொரு பிள்ளையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய ஒரு வாக்கியம்

ஒருநாள் நமது பெற்றோரும் இந்த உலகத்தை விட்டுச் செல்வார்கள்.

ஒருநாள் நாமும் செல்வோம்.

அப்போது,

“அவர்களுக்கு இன்னும் கொஞ்சம் பணம் செலவு செய்திருக்கலாமே!”

என்ற வருத்தத்தைவிட,

“அவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய தர்மத்தைச் செய்யாமல் விட்டுவிட்டேனே!”

என்ற வருத்தம் மிகவும் பெரியது.

ஆகவே பெற்றோர் உயிருடன் இருக்கும்போது—

அவர்களைப் பராமரியுங்கள்.

அவர்கள் மறைந்தபின்—

அவர்களுக்குரிய பித்ரு தர்மத்தைப் பரிபாலியுங்கள்.

முதல் வருடக் கர்மங்களைச் செய்யுங்கள்.

மாசிக–ஊனமாசிகங்களை அலட்சியம் செய்யாதீர்கள்.

ஆப்திகத்தை முறையாகச் செய்யுங்கள்.

வருடாந்திர சிராத்தத்தைத் தவறவிடாதீர்கள்.

அதிகாரப்படி அமாவாசை தர்ப்பணம் செய்யுங்கள்.

மாதப்பிறப்பு — சங்க்ரமண தர்ப்பணத்தை அனுஷ்டியுங்கள்.

மஹாளய பித்ரு கர்மங்களைச் செய்யுங்கள்.

பித்ருக்களை உத்தேசித்து உரிய தானதர்மங்களைச் செய்யுங்கள்.

ஏனெனில்—

பெற்றோர் மறைந்துவிடலாம்; பித்ரு தர்மம் மறைந்துவிடாது!

அவர்கள் உடல் நம்மோடு இல்லாமல் போகலாம்; ஆனால் அவர்களிடம் நமக்குள்ள தர்மக் கடன் முடிந்துவிடுவதில்லை.

அதனால்தான் சாஸ்திரம் ஒரு மகனை வெறுமனே “மகன்” என்று அழைக்கவில்லை.

“புத்” என்னும் நரகத்திலிருந்து தந்தையைத் தாங்கிக் காப்பவன் — “புத்ரன்” என்று அழைத்தது!

பித்ருக்களை நினைப்பவன் பாசமுள்ளவன்.
பித்ருக்களுக்காக அழுபவன் அன்புள்ளவன்.
ஆனால் பித்ருக்களுக்குச் சாஸ்திரம் விதித்த கர்மத்தைச் செய்பவனே — பித்ரு தர்மத்தைப் பரிபாலிக்கும் புத்ரன்!