படையல் மட்டும் போதுமா? பித்ருக்களுக்கு நாம் செய்ய வேண்டிய உண்மையான கடமை என்ன?

நம்மைப் பெற்றவர்கள் மறைந்துவிட்டார்கள் என்பதால் அவர்களோடு நமக்கிருந்த உறவு முடிந்துவிடுவதில்லை. சநாதன தர்மம் அந்த உறவை “பித்ரு சம்பந்தம்” என்று போற்றுகிறது.

நமது உடல், பிறப்பு, வம்சம் ஆகியவற்றிற்குக் காரணமான முன்னோர்களை நன்றியுடன் நினைத்து, அவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய கர்மாக்களை முறையாகச் செய்வதையே பித்ரு கர்மம் என்கிறோம்.

ஆனால் இன்று பல குடும்பங்களில் ஒரு தவறான பழக்கம் வேகமாகப் பரவி வருகிறது.

“நாங்கள் ஆடி அமாவாசை, தை அமாவாசை, புரட்டாசி அமாவாசை இந்த மூன்று நாளில் மட்டும் முன்னோர்களைக் கும்பிடுவோம்.”

“எங்கள் வீட்டில் திதி செய்வதில்லை.”

“எங்கள் ஜோதிடர் செய்ய வேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார்.”

“வீட்டில் சமைத்துப் படையல் வைத்து, காக்கைக்குச் சாதம் வைத்தால் போதும்.”

என்றெல்லாம் கூறி, வருடாந்திர சிராத்தத்தையும் முறையான தர்ப்பணத்தையும் விட்டுவிடுவது சாஸ்திர வழிமுறை அல்ல.

இதனைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

சிராத்தம் என்றால் என்ன?

“சிராத்தம்” என்ற சொல் “சிரத்தா” — சிரத்தை, நம்பிக்கை — என்பதிலிருந்து வருகிறது.

சாஸ்திர மரபில்,

“ச்ரத்தயா தீயதே யஸ்மாத்
ச்ராத்தம் தேன நிகத்யதே”

என்று விளக்கப்படுகிறது.

அதாவது, பித்ருக்களை உத்தேசித்து சிரத்தையோடு செய்யப்படும் அர்ப்பணமே சிராத்தம்.

பித்ருக்களை உத்தேசித்து அன்னம் முதலியவற்றை விதிப்படி அர்ப்பணிப்பதே சிராத்தத்தின் அடிப்படை.

எனவே வீட்டில் ஒரு இலையில் உணவு வைத்துவிட்டு,

“இது எங்கள் முன்னோர்களுக்குப் படையல்”

என்று நினைத்துக் கொள்வது மட்டும் சாஸ்திரம் கூறுகின்ற முழுமையான சிராத்தத்திற்கு மாற்றாகாது.

இறந்த திதியை விட்டுவிட்டு மூன்று அமாவாசை மட்டும் போதுமா?

போதாது.

இதில் சாஸ்திரத்தின் நிலைப்பாடு தெளிவானது.

வீரமித்ரோதயத்தின் சிராத்தப் பிரகாசத்தில் வருடாந்திர சிராத்தத்தைப் பற்றிக் கூறும்போது,

“ப்ரதிஸம்வத்ஸரம் கார்யம்
மாதாபித்ரோர் ம்ருதேऽஹனி”

என்ற பிரமாணம் மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது.

இதன் பொருள்:

தாய், தந்தை மறைந்த திதியில் ஆண்டுதோறும் சிராத்தம் செய்ய வேண்டும்.

அதனாலேயே வருடாந்திர சிராத்தம் தவறாமல் செய்யப்பட வேண்டிய கர்மமாக எடுத்துரைக்கப்படுகிறது.

எனவே,

“ஆடி அமாவாசையில் செய்துவிட்டேன்; இனி அப்பாவின் திதி வேண்டாம்”

என்றோ,

“தை அமாவாசையில் தர்ப்பணம் செய்துவிட்டேன்; அம்மாவின் வருடாந்திர திதி வேண்டாம்”

என்றோ கூறுவது சாஸ்திர விதிக்கு ஒத்ததல்ல.

அமாவாசைக் கர்மம் வேறு.
வருடாந்திர திதிச் சிராத்தம் வேறு.
மஹாளய சிராத்தம் வேறு.

ஒன்று மற்றொன்றை நீக்குவதில்லை.

சம்ஸ்கார ரத்னமாலை போன்ற நூல்களில்கூட வருடாந்திர சிராத்தம், மஹாளயம், தர்ச சிராத்தம் ஆகியவை ஒரே நாளில் கூடிவந்தால் அவற்றின் அனுஷ்டான வரிசை தனித்தனியாக விவாதிக்கப்படுகிறது.

இதுவே அவை ஒன்றுக்கொன்று மாற்றானவை அல்ல என்பதைத் தெளிவாக்குகிறது.

அமாவாசைக்கும் பித்ரு கர்மத்திற்கும் என்ன தொடர்பு?

அமாவாசை பித்ரு கர்மத்திற்குரிய முக்கியமான காலம்.

மனுஸ்மிருதி கூறுகிறது:

“பித்ருயஜ்ஞம் து நிர்வர்த்ய
விப்ரச் சந்த்ரக்ஷயேऽக்னிமான் ।
பிண்டான்வாஹார்யகம் ச்ராத்தம்
குர்யான் மாஸானுமாஸிகம் ॥”

— மனுஸ்மிருதி 3.122

அமாவாசையோடு தொடர்புடைய மாதாந்திர பித்ரு கர்மத்தை இவ்வசனம் குறிப்பிடுகிறது.

எனவே அமாவாசை முக்கியமானது.

ஆனால்,

அமாவாசை முக்கியமானது என்பதற்காக வருடாந்திர திதிச் சிராத்தத்தை விட்டுவிட முடியாது.

இதுதான் முதலில் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய வேறுபாடு.

ஆடி, தை, புரட்டாசி அமாவாசை மட்டும் போதுமா?

ஆடி அமாவாசை, தை அமாவாசை, மஹாளய அமாவாசை ஆகியவற்றை விசேஷமாகக் கடைப்பிடிக்கும் வழக்கம் பல குடும்பங்களிலும் பிரதேசங்களிலும் உள்ளது.

அவற்றைக் கடைப்பிடிப்பது நல்லதே.

ஆனால்,

“இந்த மூன்று அமாவாசைகளை மட்டும் செய்தால் போதும்; மற்ற பித்ரு கர்மங்கள் தேவையில்லை”

என்று அதிலிருந்து முடிவு செய்ய முடியாது.

குடும்பத்தில் நீண்டகாலமாக அப்படியொரு வழக்கம் இருந்திருக்கலாம்.

ஆனால் குடும்ப வழக்கம் சாஸ்திர விதியை நீக்கிவிடாது.

மஹாளயம் ஏன் மிகவும் விசேஷமானது?

மஹாளய பக்ஷம் பித்ரு கர்மத்திற்குரிய மிக முக்கியமான காலமாகப் போற்றப்படுகிறது.

வழக்கமான பித்ரு கர்மங்களில் குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தினரை உத்தேசிக்கும் விதிகள் இருக்கும் நிலையில், மஹாளயத்தில் பித்ரு வர்க்கத்தோடு பல்வேறு உறவினர்களையும் உத்தேசிக்கும் விரிவான மரபு உள்ளது.

தந்தை...

தாய்...

பாட்டன்...

பாட்டி...

முப்பாட்டன்...

முப்பாட்டி...

தாய்வழிப் பாட்டன், பாட்டி...

சகோதரர், சகோதரி...

தந்தையின் சகோதரர்...

தாயின் சகோதரர்...

அத்தை...

மாமன்...

மனைவி...

மகன்...

மகள்...

ஆசார்யர்...

உபாத்தியாயர்...

குரு...

நண்பர்...

எனப் பல்வேறு உறவுகளையும் மஹாளய விதியில் அவரவர் அதிகாரத்திற்கும் சம்பிரதாயத்திற்கும் ஏற்ப உத்தேசிக்கும் மரபு காணப்படுகிறது.

இதுதான் மஹாளயத்தின் விசேஷம்.

நம்மை விட்டுப் பிரிந்த பல உறவுகளையும் நினைவுகூர்ந்து, அவர்களை உத்தேசித்துப் பித்ரு கர்மம் செய்வதற்கான விசாலமான வாய்ப்பை மஹாளயம் அளிக்கிறது.

தர்ப்பணத்தில் ஏன் பெயரும் கோத்திரமும் வருகின்றன?

இதுதான் சாதாரண “படையல்” என்பதற்கும் சாஸ்திரோக்த பித்ரு கர்மத்திற்கும் உள்ள மிக முக்கியமான வேறுபாடுகளில் ஒன்று.

தர்ப்பணப் பிரயோகங்களில்,

“அஸ்மத் பிதரம் — அமுக கோத்ரம் — அமுக நாமானம்...”

என்ற வகையில் உறவு, கோத்திரம், பெயர் முதலிய அடையாளங்களுடன் குறிப்பிட்ட பித்ருவை உத்தேசிக்கும் முறை காணப்படுகிறது.

தந்தை, பிதாமஹர், பிரபிதாமஹர் முதலியோருக்கான தர்ப்பண வாக்கியங்களில் கோத்திரம், பெயர் முதலியவற்றைக் குறிப்பிட்டு,

“ஸ்வதா நமஸ் தர்ப்பயாமி”

என்று தர்ப்பணம் செய்யும் பிரயோகம் உள்ளது.

இதில் ஒரு முக்கியமான தத்துவம் அடங்கியுள்ளது:

“நான் யாரை உத்தேசித்து இந்தக் கர்மத்தைச் செய்கிறேன்?”

என்பது பித்ரு கர்மத்தில் முக்கியமானது.

குறிப்பிட்ட பித்ருவை உத்தேசித்து, அவருக்காக மந்திரபூர்வமாக அர்ப்பணிப்பதே இங்கே பிரதானம்.

அப்படியானால் வீட்டில் வைக்கும் “படையல்” என்ன?

நமது குடும்பங்களில் மறைந்த பெரியவர்களை நினைத்து அவர்களுக்குப் பிடித்த உணவுகளைச் செய்து வைத்து வணங்கும் வழக்கம் பல இடங்களில் உள்ளது.

அதில் அன்பு இருக்கிறது.

நினைவு இருக்கிறது.

நன்றியுணர்வு இருக்கிறது.

அதனை அவமதிக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் அதையே சிராத்தம் என்று சொல்லிவிட முடியாது.

ஏனெனில் சாஸ்திரோக்த சிராத்தத்திற்கு உத்தேசம், சங்கல்பம், பித்ரு தேவதைகள், அர்ப்பணம், தர்ப்பணம், பிண்டம் முதலியவற்றை உள்ளடக்கிய தனித்த விதிமுறை இருக்கிறது.

எனவே,

படையல் என்பது முன்னோர்களை நினைவுகூரும் குடும்ப வழக்கமாக இருக்கலாம்.

சிராத்தம் என்பது சாஸ்திரத்தால் விதிக்கப்பட்ட பித்ரு கர்மம்.

இரண்டையும் ஒன்றாக்கக் கூடாது.

படையலில் யாரை உத்தேசிக்கிறோம்?

இதையும் சிந்திக்க வேண்டும்.

ஒரு இலையில் உணவை வைத்து,

“எங்கள் வீட்டுப் பெரியவர்களுக்குப் படையல்”

என்று பொதுவாகச் சொல்கிறோம்.

ஆனால் தர்ப்பணத்தில் அப்படி அல்ல.

உறவு குறிப்பிடப்படுகிறது.

கோத்திரம் குறிப்பிடப்படுகிறது.

பெயர் குறிப்பிடப்படுகிறது.

பித்ரு வர்க்கம் குறிப்பிடப்படுகிறது.

யாரை உத்தேசித்து அர்ப்பணிக்கிறோம் என்ற தெளிவான சங்கல்பம் அமைகிறது.

அதனால்தான் பொதுவாக உணவை வைத்துப் பெரியவர்களை நினைப்பதும், சாஸ்திரோக்தமாக குறிப்பிட்ட பித்ருவை உத்தேசித்துத் தர்ப்பணம் செய்வதும் ஒன்றல்ல.

காக்கைக்குச் சாதம் வைத்தால் சிராத்தம் முடிந்துவிட்டதா?

இல்லை.

இதுவும் இன்று பரவலாகிவிட்ட தவறான புரிதல்.

பித்ரு கர்மத்தில் சம்பிரதாயம் மற்றும் அதிகாரத்திற்கு ஏற்ப பலி, அன்னதானம், பிராமண போஜனம், பிண்டம், திலோதகம், தர்ப்பணம் முதலிய பல அங்கங்கள் வருகின்றன.

அவற்றுள் ஏதாவது ஓர் அங்கத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு,

“நான் காக்கைக்குச் சாதம் வைத்துவிட்டேன்; எனவே சிராத்தம் முடிந்துவிட்டது”

என்று கூற முடியாது.

ஒரு கர்மத்தின் ஓர் அங்கம், அந்த முழுக் கர்மத்திற்கே மாற்றாகிவிடாது.

காக்கைக்கு அன்னமிடுவதைச் செய்யலாம்.

ஆனால் அதனைச் செய்துவிட்டதால் சாஸ்திரம் விதித்த சிராத்தம் அல்லது தர்ப்பணம் தானாக நிறைவேறிவிட்டது என்று கருதக்கூடாது.

“பிராமணரை அழைக்க முடியவில்லை; அதனால் ஒன்றுமே செய்யவில்லை” என்பதும் சரியல்ல

முறையான சிராத்தத்தைத் தகுதியுள்ள வேதவித், புரோகிதர் அல்லது ருத்விக் வழிகாட்டுதலுடன் செய்வது சிறந்த வழிமுறை.

ஆனால் ஏதாவது காரணத்தால் வழக்கமான முறையில் செய்ய இயலாத சூழ்நிலை ஏற்பட்டால்,

“அப்படியானால் ஒன்றுமே செய்ய வேண்டாம்”

என்பது சரியான முடிவல்ல.

தர்மசாஸ்திர நூல்கள் இயலாமை நிலைகளுக்கேற்ப மாற்று முறைகளையும், ருத்விக் மூலமாகச் செய்யும் முறைகளையும் விவாதிக்கின்றன.

ஆகவே தன்னுடைய குலாசாரம், சூத்திரம், சம்பிரதாயம், அதிகாரம் ஆகியவற்றை அறிந்த ஆசார்யர் அல்லது வேதவித்திடம் கேட்டுத் தகுந்த முறையில் பித்ரு கர்மத்தைச் செய்ய வேண்டும்.

இயலாமைக்கு மாற்று வழி இருக்கலாம்; பித்ரு கர்மத்தை முற்றிலுமாகக் கைவிடுவது தீர்வல்ல.

மனுஸ்மிருதி என்ன கூறுகிறது?

மனுஸ்மிருதி 3.82:

“குர்யாதஹரஹ: ச்ராத்தம்
அன்னாத்யேனோதகேன வா ।
பயோமூலபலைர்வாபி
பித்ருப்ய: ப்ரீதிமாவஹன் ॥”

பித்ருக்களின் பிரீதிக்காக அன்னம், நீர், பால், கிழங்கு, பழம் முதலியவற்றால் பித்ரு உபசாரம் செய்யப்படுவதை இவ்வசனம் எடுத்துரைக்கிறது.

மேலும் மனுஸ்மிருதி 3.267:

“திலைர்வ்ரீஹியவைர்மாஷைர்
அத்பிர்மூலபலேன வா ।
தத்தேன மாஸம் த்ருப்யந்தி
விதிவத் பிதரோ ந்ருணாம் ॥”

என்று எள், அரிசி, யவம், நீர், கிழங்கு, பழம் முதலியவை விதிப்படி அளிக்கப்படும்போது பித்ருக்கள் திருப்தியடைவதாகக் கூறுகிறது.

இதில் நாம் கவனிக்க வேண்டிய மிக முக்கியமான சொல்:

“விதிவத்” — விதிப்படி!

வெறும் உணவு வைத்துவிடுவது மட்டுமல்ல.

சாஸ்திரம் கூறிய விதிப்படி செய்வதும் முக்கியம்.

“எங்கள் ஜோதிடர் சிராத்தம் செய்ய வேண்டாம் என்றார்!”

இங்கே ஓர் அடிப்படையான விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒருவருடைய ஜாதகம் தர்மசாஸ்திரம் விதித்த கடமையை ரத்து செய்யாது.

தாய் அல்லது தந்தையின் வருடாந்திர சிராத்தம் செய்யப்பட வேண்டும் என்று தர்ம நூல்கள் விதித்திருக்கும்போது,

“உங்கள் ஜாதகத்திற்கு அது தேவையில்லை”

என்று கூறி அதனை விட்டுவிடுவதற்கு சிராத்த சாஸ்திரத்தில் ஆதாரம் இல்லை.

ஜோதிடம் தனக்குரிய எல்லைக்குள் காலம், கிரகநிலை, பலன் முதலியவற்றை ஆராயலாம்.

ஆனால் தர்மசாஸ்திரம் விதித்த பித்ரு கடமையை ஜாதகத்தின் பெயரில் நீக்கிவிட முடியாது.

சிராத்தத்தை சாஸ்திரம் எவ்வளவு முக்கியமாகக் கருதுகிறது?

வருடாந்திர சிராத்தத்தை விவரிக்கும் சிராத்தப் பிரகாசம்,

“ப்ரதிஸம்வத்ஸரம் கார்யம்...”

என்று ஒவ்வொரு ஆண்டும் செய்யப்பட வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

ஆகவே சிராத்தம் என்பது,

“விருப்பம் இருந்தால் செய்யலாம்; இல்லையென்றால் விட்டுவிடலாம்”

என்ற வகையிலான ஒரு குடும்பச் சடங்கு அல்ல.

அதிகாரம் உள்ளவருக்குச் சாஸ்திரம் விதித்த பித்ரு கடமையாகவே தர்ம நூல்கள் அதனை அணுகுகின்றன.

இந்த மஹாளயத்திலாவது ஒரு மாற்றம் தொடங்கட்டும்!

பல ஆண்டுகளாகச் செய்யாமல் விட்டிருக்கலாம்.

“எங்கள் வீட்டில் இதெல்லாம் பழக்கம் இல்லை” என்று நினைத்திருக்கலாம்.

“படையல் வைத்தால் போதும்” என்று யாரோ சொல்லியிருக்கலாம்.

“ஆடி, தை, புரட்டாசி அமாவாசை மட்டும் போதும்” என்று நம்பியிருக்கலாம்.

“காக்கைக்குச் சாதம் வைத்துவிட்டால் போதும்” என்று கருதியிருக்கலாம்.

ஆனால் சாஸ்திரம் என்ன கூறுகிறது என்பதை அறிந்த பிறகாவது முறையான பித்ரு கர்மத்தை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

குறைந்தபட்சம் இந்த மஹாளய காலத்திலாவது நம்முடைய பித்ருக்களை முறையாக நினைவுகூர்வோம்.

தந்தை...

தாய்...

பாட்டன்...

பாட்டி...

முப்பாட்டன்...

முப்பாட்டி...

தாய்வழிப் பாட்டன், பாட்டி...

மறைந்த சகோதரர், சகோதரி...

தந்தையின் சகோதரர்...

தாயின் சகோதரர்...

மற்றும் நம்மோடு தொடர்புடைய மறைந்த உறவினர்கள்...

மஹாளய விதியில் தகுதியுடையவர்களை உத்தேசித்து, அவரவர் சம்பிரதாயப்படி செய்ய வேண்டிய சிராத்தம் அல்லது தர்ப்பணத்தைச் செய்வோம்.

படையல் நினைவாக இருக்கட்டும்; தர்ப்பணம் தர்மமாக இருக்கட்டும்!

பெரியவர்களின் படத்திற்கு மாலை அணிவிப்பது நினைவு.

அவர்களுக்குப் பிடித்த உணவைச் செய்வது அன்பு.

அவர்களை நினைத்துக் கண்ணீர் விடுவது பாசம்.

காக்கைக்கு அன்னமிடுவது ஒரு நல்ல செயல்.

ஆனால் இவற்றில் எதுவும் தனியாக சாஸ்திரோக்த சிராத்தம் அல்லது தர்ப்பணத்தின் முழுமையான மாற்றாகாது.

பித்ருக்களை உத்தேசித்து, சாஸ்திரம் வகுத்த முறையில், நமக்குரிய அதிகாரத்திற்கும் குலாசாரத்திற்கும் சம்பிரதாயத்திற்கும் ஏற்ப செய்யப்படும் பித்ரு கர்மத்திற்குத் தனித்த இடம் உண்டு.

பித்ருக்களுக்கு நாம் செய்ய வேண்டியது வெறும் நினைவஞ்சலி அல்ல — நன்றிக்கடன்.

அந்த நன்றிக்கடனைச் செலுத்துவதற்குச் சநாதன தர்மம் நமக்குத் தந்திருக்கின்ற வழிகளே—

சிராத்தம்.
தர்ப்பணம்.
திலோதகம்.
பிண்டப் பிரதானம்.
மஹாளய பித்ரு கர்மம்.

ஆகவே,

“படையல் வைத்துவிட்டோம்; போதும்” என்று பித்ரு கர்மத்தைச் சுருக்க வேண்டாம்.

“அமாவாசையில் கும்பிட்டுவிட்டோம்; வருடாந்திர திதி தேவையில்லை” என்று சாஸ்திரக் கடமையைத் தவிர்க்க வேண்டாம்.

நமக்கு இந்த உடலை அளித்தவர்கள் நம் முன்னோர்கள்.

அவர்கள் விட்டுச் சென்ற வம்சத்தில் நாம் இன்று வாழ்கிறோம்.

அவர்களை நினைப்பது அன்பு.
அவர்களுக்கு நன்றி செலுத்துவது பண்பு.
அவர்களுக்குரிய கர்மத்தை முறையாகச் செய்வது தர்மம்.

இந்த மஹாளய காலத்திலாவது நமது பித்ருக்களை முறையாக நினைத்து, தகுதியுடைய ஆசார்யர் அல்லது வேதவித்தின் வழிகாட்டுதலுடன் நமக்குரிய பித்ரு கர்மத்தைச் செய்து,

“அஸ்மத் பித்ருப்ய: ஸ்வதா நம:”

என்று எள்ளும் நீரும் அளித்து அவர்களைத் திருப்திப்படுத்துவோம்.

பித்ருக்களை நினைப்பதோடு நின்றுவிடாதீர்கள்; அவர்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய தர்மத்தையும் செய்யுங்கள்!

படையல் மட்டும் பித்ரு கர்மம் அல்ல.
அமாவாசை மட்டும் வருடாந்திர சிராத்தத்திற்கு மாற்றல்ல.
நினைவு மட்டும் நன்றிக்கடனை நிறைவு செய்யாது.

சாஸ்திரம் விதித்ததை, சாஸ்திரம் விதித்த முறையில் செய்வதே பித்ருக்களுக்குச் செலுத்தும் உண்மையான நன்றிக்கடன்.