ஒரு நாள் கைங்கரியத்தை இழந்தால் — ஒரு நாள் வாழ்க்கையையே இழந்ததுபோல் வருந்து!

ஒரு நாள் கைங்கரியத்தை இழந்தால் — ஒரு நாள் வாழ்க்கையையே இழந்ததுபோல் வருந்து!

“செய்யாவிட்டால் என்ன ஆகிவிடும்?” என்று கேட்காதே!
“செய்யும் பாக்கியம் கிடைத்தும் நான் ஏன் இழந்தேன்?” என்று உன்னையே கேள்!

பகவானுக்குச் செய்யும் கைங்கரியம் என்பது நம்முடைய ஓய்வு நேரத்தில் செய்யக்கூடிய ஒரு பொழுதுபோக்கு அல்ல. நேரம் இருந்தால் செய்வது, வேலை இருந்தால் விட்டுவிடுவது, வசதி இருந்தால் செல்வது, சிரமம் வந்தால் ஒதுக்குவது — இவை கைங்கரியத்தின் இலக்கணங்கள் அல்ல.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தில் ஜீவனுடைய இயல்பே சேஷத்வம் — எம்பெருமானுக்கு உரியவனாக இருந்து, அவனுக்காக வாழ்ந்து, அவனுக்கு அடிமை செய்வது.

அதனால் கைங்கரியம் நம்முடைய வாழ்க்கையில் இருக்கும் பல செயல்களில் ஒன்று அல்ல.

கைங்கரியத்திற்காகத்தான் வாழ்க்கை இருக்க வேண்டும்.

“ஒரு நாள் செய்யாவிட்டால் என்ன?”

இதுதான் வீழ்ச்சியின் ஆரம்பக் கேள்வி.

“ஒரு நாள் கோயிலுக்குப் போகவில்லை என்றால் என்ன?”

“ஒரு நாள் பாராயணம் செய்யவில்லை என்றால் என்ன?”

“செய்ய வேண்டிய நித்யகர்மத்தை இன்று விட்டால் என்ன?”

“பித்ருக்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய கடமையை ஒரு முறை செய்யவில்லை என்றால் என்ன?”

“ஒரு நாள் பகவத் கைங்கரியத்திற்குப் போகவில்லை என்றால் என்ன?”

இப்படிப்பட்ட கேள்விகளின் ஆபத்து அந்த ஒரு நாளில் மட்டும் இல்லை.

“செய்யாமல் இருக்கலாம்” என்று மனம் பழகத் தொடங்குவதில்தான் அதன் பேராபத்து இருக்கிறது.

இன்று ஒரு நாள்.

நாளை இரண்டு நாள்.

பிறகு, “அதனால் என்ன ஆகிவிட்டது?” என்ற அலட்சியம்.

அதன்பிறகு, கைங்கரியம் இல்லாத வாழ்க்கையே இயல்பாகிவிடும்.

நம்மை பகவானோடு இணைத்துக் கொண்டிருந்த பந்தத்தை நாமே தளர்த்திக் கொண்டு, மீண்டும் கர்மவாசனைகளின் பிடிக்குள் ஆழமாகச் செல்வதற்கான கதவைத் திறந்துகொள்வதே இந்த அலட்சியம்.

ஆழ்வார் “நேரம் கிடைத்தபோது” என்று சொல்லவில்லை!

நம்மாழ்வார் அருளிச்செய்கிறார்:

“ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி
வழுவிலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்”

— திருவாய்மொழி 3.3.1

எவ்வளவு அற்புதமான வார்த்தைகள்!

“ஒழிவில் காலமெல்லாம்” — இடைவெளியே இல்லாமல்.

“உடனாய் மன்னி” — அவனை விட்டுப் பிரியாமல் உடனிருந்து.

“வழுவிலா அடிமை” — தவறாத, நழுவாத, குறையாத கைங்கரியம்.

“வசதியான நாட்களில் அடிமை செய்வோம்” என்று ஆழ்வார் சொல்லவில்லை.

“வேலை குறைவாக இருந்தால் செய்வோம்” என்று சொல்லவில்லை.

“மற்றொருவரைச் செய்யச் சொல்லிவிட்டால் போதும்” என்றும் சொல்லவில்லை.

அவருடைய ஆசை:

காலமெல்லாம் கைங்கரியம்!
இடைவிடாத கைங்கரியம்!
வழுவாத கைங்கரியம்!

இதுதான் சேஷனுடைய மனநிலை.

கைங்கரியம் தவறினால் முதலில் வரவேண்டியது வேதனை!

ஒரு கைங்கரிய வாய்ப்பு நமக்குக் கிடைத்தது.

நாம் செல்லவில்லை.

வேறொருவர் சென்று அதைச் செய்துவிட்டார்.

அப்போது நமக்குள் என்ன தோன்ற வேண்டும்?

“அவனுக்கு மட்டும் எப்படி வாய்ப்பு கிடைத்தது?” என்ற பொறாமையா?

இல்லை.

“ஐயோ! எனக்குக் கிடைத்திருக்க வேண்டிய அந்த அரிய கைங்கரிய பாக்கியத்தை நான் இழந்துவிட்டேனே!” என்ற வருத்தமே வர வேண்டும்.

மற்றொருவர் கைங்கரியம் செய்ததைப் பார்த்துப் பொறாமைப்படுவது இன்னும் தாழ்ந்த நிலை.

தான் செய்யவில்லை.

செய்தவனைப் பார்த்தும் மகிழவில்லை.

தான் இழந்த பாக்கியத்தை நினைத்தும் வருந்தவில்லை.

மாறாக,

“எனக்கு வேலை இருந்தது.”

“என்ன செய்ய முடியும்?”

“எல்லா நாளும் போக முடியுமா?”

“நான் போகவில்லை என்றால் வேறொருவர் செய்வார்.”

என்று தன்னுடைய அலட்சியத்திற்குத் தானே நியாயம் கற்பித்துக்கொள்வது கைங்கரிய உணர்வு மங்கிவிட்டதற்கான அறிகுறி.

பணம் கொடுப்பது உயர்ந்த தர்மமாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது உன் நேரடி கைங்கரியத்திற்கு மாற்றுப்பொருள் அல்ல!

இங்கே மிகவும் நுணுக்கமான உண்மையைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒருவர் அன்னதானத்திற்குப் பொருள் கொடுக்கிறார் என்றால் அது தர்மம்.

ஒருவர் திருக்கோயில் கைங்கரியத்திற்குத் தேவையான பொருளை வழங்குகிறார் என்றால் அதுவும் ஒரு சமர்ப்பணம்.

பகவத் கீதையில் பகவான்:

“யத்கரோஷி யதஷ்நாஸி யஜ்ஜுஹோஷி ததாஸி யத் ।
யத்தபஸ்யஸி கௌந்தேய தத்குருஷ்வ மதர்ப்பணம் ॥”

என்று, செயல், உணவு, யாகம், தானம், தவம் அனைத்தையும் தனக்கு அர்ப்பணமாகச் செய்யும்படி கூறுகிறான். — பகவத் கீதை 9.27.

ஆகவே பொருள் கொடுத்தல் சிறியது அல்ல.

ஆனால் தவறு எங்கே வருகிறது?

“நான் பணம் கொடுத்துவிட்டேனே; இனி நான் சென்று செய்ய வேண்டியதில்லை” என்று நினைக்கும்போதுதான்.

உனக்கு நேரில் சென்று செய்யக்கூடிய சக்தியும் வாய்ப்பும் கொடுக்கப்பட்டிருக்கும்போது, அந்த உடல் கைங்கரியத்தை அலட்சியமாக விட்டுவிட்டு, பணத்தை மட்டும் அதற்குப் பதிலாக நிறுத்தாதே.

பொருளால் செய்ய வேண்டிய கைங்கரியத்தைப் பொருளால் செய்.
உடலால் செய்ய வேண்டிய கைங்கரியத்தை உடலால் செய்.
வாக்கால் செய்ய வேண்டிய கைங்கரியத்தை வாக்கால் செய்.
மனத்தால் செய்ய வேண்டிய கைங்கரியத்தை மனத்தால் செய்.

ஒன்றைக் கொண்டு மற்றொன்றிலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள முயலாதே.

“என்னைத் தவிர வேறு யாராவது செய்துவிடுவார்கள்” — இதைவிடப் பெரிய இழப்பு உனக்குத்தான்!

பகவானுடைய காரியம் நம்மால் மட்டுமே நடைபெறுகிறது என்று நினைப்பதே அகங்காரம்.

நாம் இல்லாவிட்டாலும் அவனுடைய காரியம் நடைபெறும்.

நாம் செய்ய மறுத்தால் வேறொருவருக்கு அந்த பாக்கியம் கிடைக்கலாம்.

இழப்பு பகவானுக்கு அல்ல; நமக்குத்தான்.

இதுதான் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிகப் பெரிய உண்மை.

நமக்குக் கிடைத்த கைங்கரியத்தை நாம் அலட்சியப்படுத்தும்போது, பகவானுடைய பெருமை குறைவதில்லை.

நம்முடைய பாக்கியமே குறைகிறது.

ஆகவே,

“நான் போகவில்லை என்றால் என்ன?”

என்று கேட்பவன் கேள்வியை மாற்ற வேண்டும்:

“எனக்குக் கிடைத்த இந்த அரிய பாக்கியத்தை நான் எப்படி இழக்கலாம்?”

பகவானுக்குச் செய்வதை அவனுக்கே அர்ப்பணித்துவிடு

கீதையின் கட்டளை மிகத் தெளிவானது:

“தத்குருஷ்வ மதர்ப்பணம்”

— “அதை எனக்கு அர்ப்பணமாகச் செய்.”

இங்கே கைங்கரியத்தின் உள்ளம் இருக்கிறது.

“நான் செய்தேன்” என்ற பெருமை வேண்டாம்.

“என்னால் நடந்தது” என்ற அகங்காரம் வேண்டாம்.

“எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?” என்ற வியாபாரம் வேண்டாம்.

“இன்று வேண்டாம்” என்ற அலட்சியமும் வேண்டாம்.

“இது அவனுடையது; நான் அவனுடையவன்; எனவே அவனுக்குச் செய்வதே என் இயல்பு” என்ற உணர்வு வேண்டும்.

கைங்கரியத்தில் மனத்தை நிலைநிறுத்து

ஸ்ரீமத் பாகவதம்,

“தஸ்மாத் கேனாப்யுபாயேன
மன: க்ருஷ்ணே நிவேசயேத்”

என்று மனதை எப்படியாவது பகவானிடத்தில் நிலைநிறுத்த வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது.

அந்த மனநிலையை வளர்ப்பதற்கான மிக உயர்ந்த வாழ்க்கைமுறைதான் பகவத் சம்பந்தமான கைங்கரியத்தில் தொடர்ந்து ஈடுபடுவது.

கைகள் கைங்கரியம் செய்யட்டும்.

வாய் அவன் நாமத்தைச் சொல்லட்டும்.

மனம் அவனை நினைக்கட்டும்.

பொருள் அவனுக்குப் பயன்படட்டும்.

காலம் அவனுக்காகச் செலவாகட்டும்.

வாழ்க்கையே அவனுக்குச் சமர்ப்பணமாகட்டும்.

கைங்கரியம் தவறிய நாளில் கொண்டாடாதே; உள்ளம் வருந்தட்டும்!

ஒரு நாள் உணவு கிடைக்கவில்லை என்றால் உடல் அதை உணர்கிறது.

ஒரு நாள் உறக்கம் குறைந்தால் உடல் அதை உணர்கிறது.

ஒரு நாள் வருமானம் குறைந்தால் மனம் கவலைப்படுகிறது.

அப்படியானால்—

ஒரு நாள் பகவத் கைங்கரியம் தவறிவிட்டால் ஏன் மனம் துடிக்கக்கூடாது?

அந்தத் துடிப்பு வர வேண்டும்.

“இன்று என் நாள் முழுமை பெறவில்லையே!”

“இன்று எனக்குக் கிடைத்திருக்க வேண்டிய பாக்கியத்தை இழந்துவிட்டேனே!”

என்ற உணர்வு வர வேண்டும்.

அதுவே கைங்கரியத்தின் மதிப்பை உணர்ந்த மனம்.

ஒரு நாள் கைங்கரியத்தை இழந்தால் — ஒரு நாள் வாழ்க்கையையே இழந்ததாக எண்ணு!

நாம் பகவானுக்கு கைங்கரியம் செய்வதால் அவன் பகவானாக இருப்பதில்லை.

அவனுக்குக் கைங்கரியம் செய்யும் பாக்கியம் கிடைப்பதால் நமது வாழ்க்கை அர்த்தம் பெறுகிறது.

எனவே,

“செய்யாவிட்டால் என்ன?” என்று ஒருபோதும் கேட்காதே.

அதற்குப் பதிலாக,

“இந்தப் பாக்கியத்தை நான் எப்படி இழக்க முடியும்?” என்று கேள்.

நம்மாழ்வார் வேண்டியது செல்வமல்ல.

பதவியல்ல.

புகழல்ல.

ஒருநாள் கிடைக்கும் கைங்கரியமுமல்ல.

“ஒழிவில் காலமெல்லாம்” — காலமெல்லாம் கைங்கரியம்.

அதுவே இலக்கு.

அதுவே சேஷத்வம்.

அதுவே அடிமைத்தனத்தின் ஆனந்தம்.

அதுவே வாழ்க்கையின் பெரும்பேறு.

கைங்கரியத்திற்கு நேரம் ஒதுக்காதே;
உன் நேரமே கைங்கரியத்திற்காக என்று வாழப் பழகு!

ஒரு கைங்கரிய வாய்ப்பை இழந்துவிட்டு சாதாரணமாகக் கடந்து செல்லாதே.
அதை வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய இழப்பாக உணர்ந்து, அடுத்த வாய்ப்பை உயிரினும் மேலாகக் காத்துக்கொள்.

பிரமாணங்கள்

திருவாய்மொழி 3.3.1
“ஒழிவில் காலமெல்லாம் உடனாய் மன்னி
வழுவிலா அடிமை செய்ய வேண்டும் நாம்…”

ஸ்ரீமத் பகவத் கீதை 9.27
“யத்கரோஷி யதஷ்நாஸி யஜ்ஜுஹோஷி ததாஸி யத் ।
யத்தபஸ்யஸி கௌந்தேய தத்குருஷ்வ மதர்ப்பணம் ॥”

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 7.1.32
“தஸ்மாத் கேனாப்யுபாயேன
மன: க்ருஷ்ணே நிவேசயேத் ॥”

இறுதியாக நினைவில் நிற்க வேண்டிய ஒரே வரி:

“கைங்கரியம் தவறுவது ஒரு வேலையைத் தவறவிடுவது அல்ல; எம்பெருமானுக்கு அடிமை செய்யக் கிடைத்த வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியையே இழப்பதாகும்!”