“பரிகாரம்” — பகவானிடம் செய்யும் பிரார்த்தனையா? பலனை விற்கும் வியாபாரமா? ஶாஸ்திரம் சொல்லும் உண்மை என்ன?

“பரிகாரம் செய்ய வேண்டும்” என்ற ஒரு வார்த்தை இன்று பலருக்கு ஆறுதலைக் கொடுப்பதைவிட அச்சத்தை அதிகமாகக் கொடுக்கிறது. ஜாதகத்தில் ஒரு கிரகநிலை, குடும்பத்தில் தொடரும் தடை, தொழிலில் நஷ்டம், திருமணத் தாமதம், உடல்நலக் குறைவு, சந்தானத் தடை என்று ஏதாவது ஒரு பிரச்சினை வந்துவிட்டால், அதன் அடுத்த கேள்வியாக “இதற்கு என்ன பரிகாரம்?” என்பது வந்துவிடுகிறது.

அதற்குப் பிறகுதான் பிரச்சினை ஆரம்பமாகிறது.

“இந்த ஹோமம் செய்தால் உடனே சரியாகிவிடும்”, “இவ்வளவு தொகை செலவு செய்தால் தோஷம் முழுவதும் நீங்கிவிடும்”, “இந்தப் பரிகாரம் செய்யாவிட்டால் பெரிய ஆபத்து”, “நாங்கள் செய்வது மட்டுமே சக்திவாய்ந்த பரிகாரம்” என்றெல்லாம் பயத்தைப் பயன்படுத்தி பணம் பெறும் நடைமுறைகளும் இருக்கின்றன.

இதனால் உண்மையான ஶாஸ்திரபூர்வமான யஜ்ஞம், ஹோமம், ஆராதனை, பிரார்த்தனை ஆகியவற்றின் மீதும் மக்களுக்கு சந்தேகம் வருகிறது.

ஆனால் இங்கே இரண்டு விஷயங்களையும் பிரித்துப் பார்க்க வேண்டும்:

பரிகாரம் என்ற பெயரில் நடைபெறும் வியாபாரம் ஒன்று.
ஶாஸ்திர விதிப்படி, பகவத் ஆராதனையாகச் செய்யப்படும் கர்மம் வேறு ஒன்று.

இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருதுவது சரியல்ல.

பரிகாரம் என்றால் என்ன?

“பரிகாரம்” என்பதை ஒரு மந்திரவித்தையாகப் புரிந்துகொள்ளக்கூடாது.

ஒருவர் பணம் செலுத்துகிறார்; அதற்குப் பதிலாக அவரது விதியை மாற்றிக் கொடுக்கும் ஒரு “ஆன்மிக சேவை” கிடைக்கிறது — இப்படிப்பட்ட வணிகப் பரிமாற்றமாக ஶாஸ்திரம் யஜ்ஞத்தைக் காட்டவில்லை.

பகவத்கீதை மிகத் தெளிவான ஓர் அடிப்படையைத் தருகிறது:

தஸ்மாச் சாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம் தே
கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ ।
ஜ்ஞாத்வா சாஸ்த்ரவிதானோக்தம்
கர்ம கர்துமிஹார்ஹஸி ॥

— பகவத்கீதை 16.24

எது செய்யத்தக்கது, எது செய்யத்தகாதது என்பதை நிர்ணயிப்பதில் ஶாஸ்திரமே பிரமாணம் என்று பகவான் கூறுகிறார். Prabhupada Archive

ஆகவே, “யாரோ சொன்னார்கள்”, “இந்தக் கோயிலில் இப்படிச் செய்கிறார்கள்”, “இந்த ஹோமம் செய்தால் நூறு சதவீதம் பலன்” என்பவை மட்டும் ஒரு பரிகாரத்திற்கு ஶாஸ்திர அந்தஸ்தைக் கொடுத்துவிடாது.

ஹோமம் என்பது என்ன?

ஹோமம் என்பது வெறும் நெருப்பை வளர்த்து அதற்குள் பொருட்களைப் போடுவது அல்ல.

மந்திரம், சங்கல்பம், அக்னி, ஆஹுதி, தேவதா ஆராதனை, உபசாரம், நியமம், ஶ்ரத்தா ஆகியவை ஒன்றிணைந்த ஒரு ஶாஸ்திர கர்ம அமைப்பாக அது விளங்குகிறது.

ஹோமத்தில் அக்னிக்கு மிக முக்கியமான இடம் உண்டு. ஆஹுதிகள் “ஸ்வாஹா” என்று சமர்ப்பிக்கப்படுகின்றன. ஸ்ரீமத் பாகவதத்திலும் ஸ்வாஹா அக்னியுடன் தொடர்புடைய தேவதையாகக் குறிப்பிடப்படுகிறாள்; அக்னி–ஸ்வாஹா தொடர்பும் ஹவிர்பாகத்தை ஏற்கும் அமைப்பும் விவரிக்கப்படுகிறது. Vedabase Original

எனவே ஹோமத்தை,

“நெருப்பில் சில பொருட்களைப் போட்டால் வேண்டியது கிடைத்துவிடும்”

என்ற அளவுக்குச் சுருக்குவது அதன் ஶாஸ்திர வடிவத்தையே இழக்கச் செய்துவிடுகிறது.

ஸ்ரீவைஷ்ணவப் பார்வையில் ஹோமத்தின் மையம் யார்?

இங்கே ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தின் அடிப்படை மிகவும் முக்கியமானது.

தேவதைகளை பரமாத்மாவுக்கு இணையான தனித்தனி இறுதி அதிகாரங்களாகக் கருதுவது ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தம் அல்ல.

பகவான் கீதையில் கூறுகிறார்:

யேऽப்யன்யதேவதா பக்தா
யஜந்தே ஶ்ரத்தயான்விதாஃ ।
தேऽபி மாமேவ கௌந்தேய
யஜந்த்யவிதிபூர்வகம் ॥

— பகவத்கீதை 9.23

ஸ்ரீபாஷ்யகாரரான பகவத் ராமானுஜரின் விளக்கத்தில், பிற தேவதைகளை ஆராதிப்பவர்களும் உண்மையில் அந்தர்யாமியாக இருக்கும் பரமாத்மாவையே அடைகின்ற அமைப்பில் ஆராதிக்கிறார்கள்; ஆனால் தத்துவத்தை முறையாக அறியாமல் செய்யப்படும் ஆராதனையின் நிலை வேறுபடுகிறது. Vedapedia

எனவே ஸ்ரீவைஷ்ணவப் பார்வையில் பரமபுருஷனான ஸ்ரீமன் நாராயணனே இறுதி ஆதாரம்; பலனை அருளுவதற்கான பரம அதிகாரமும் அவரிடமே இருக்கிறது.

இதனால் பரிகாரம் என்பது “பகவானைக் கட்டாயப்படுத்தும் தொழில்நுட்பம்” அல்ல.

அது பகவானை முன்னிறுத்திய பிரார்த்தனை, ஆராதனை, ஶாஸ்திர கர்மம்.

“ஹோமம் செய்தேன்; ஏன் உடனே பலன் கிடைக்கவில்லை?”

இதுதான் இன்று பரிகாரத்தைப் பற்றிய மிகப்பெரிய தவறான எதிர்பார்ப்பு.

ஒருவர் ₹10,000 செலவு செய்தார் என்றால் ₹10,000 மதிப்புள்ள பலன் கிடைக்க வேண்டும்; ₹1 லட்சம் செலவு செய்தார் என்றால் பெரிய பலன் கிடைக்க வேண்டும் என்ற கணக்கில் யஜ்ஞம் செயல்படுவதில்லை.

அதனால்தான் பகவான் யஜ்ஞத்தின் தரத்தைப் பற்றியே கீதையில் பேசுகிறார்:

அபலாகாங்க்ஷிபிர் யஜ்ஞோ
விதித்ருஷ்டோ ய இஜ்யதே ।
யஷ்டவ்யமேவேதி மனஃ
ஸமாதாய ஸ ஸாத்த்விகஃ ॥

— பகவத்கீதை 17.11

ஶாஸ்திர விதிப்படி, “இது செய்யப்பட வேண்டிய பகவத் ஆராதனை” என்ற மனநிலையுடன் செய்யப்படும் யஜ்ஞமே ஸாத்த்விக யஜ்ஞம் என்று கூறப்படுகிறது. ஸ்ரீவைஷ்ணவ உரைமரபிலும் சரியான மந்திரங்கள், பொருத்தமான திரவியங்கள், முறையான கிரியைகள் ஆகியவற்றுடன் பகவத் ஆராதனையாகச் செய்யப்படுவதே இங்கு வலியுறுத்தப்படுகிறது. VidhyaMitra

இதற்கு எதிர்மாறான நிலையை அடுத்த ஶ்லோகங்களிலேயே பகவான் காட்டுகிறார்.

விதிஹீனமஸ்ருஷ்டான்னம்
மந்த்ரஹீனமதக்ஷிணம் ।
ஶ்ரத்தாவிரஹிதம் யஜ்ஞம்
தாமஸம் பரிசக்ஷதே ॥

— பகவத்கீதை 17.13

விதியற்றது, முறையான மந்திரமற்றது, உரிய தக்ஷிணையற்றது, ஶ்ரத்தையற்றது ஆகிய குறைகளைக் கொண்ட யஜ்ஞத்தை கீதை தாமஸ யஜ்ஞமாக வகைப்படுத்துகிறது. ஸ்ரீ ராமானுஜ சம்பிரதாய விளக்கத்திலும் ஶாஸ்திர அனுமதி, உரிய திரவியம், மந்திரம், தக்ஷிணை, ஶ்ரத்தா ஆகியவை இங்கு முக்கியப்படுத்தப்படுகின்றன. Shlokam

இதுவே இந்தக் கட்டுரையின் மையப் பிரமாணம்.

“ஹோமம் செய்தோமா?” என்பது மட்டும் கேள்வியல்ல.
“எப்படி செய்தோம்?” என்பதுதான் மிக முக்கியமான கேள்வி.

பரிகாரம் எதிர்பார்த்த பலனைத் தராமல் போகக்கூடிய 10 முக்கிய காரணங்கள்

1. ஶாஸ்திர ஆதாரம் இல்லாத பரிகாரம்

முதலில் செய்யப்படும் கர்மத்திற்கு ஶாஸ்திர அடிப்படை இருக்க வேண்டும்.

பெயர் கவர்ச்சியாக இருக்கிறது என்பதற்காகவோ, சமூக ஊடகத்தில் பிரபலமாகிவிட்டது என்பதற்காகவோ அது ஶாஸ்திர கர்மமாகிவிடாது.

“ஶாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம்” என்பதே முதல் அளவுகோல். Vedabase

2. சரியான விதி பின்பற்றப்படாமை

யஜ்ஞம் என்பது ஒரு கட்டமைக்கப்பட்ட கர்மம். அதில் செய்யவேண்டியவை, சொல்லவேண்டிய மந்திரங்கள், சமர்ப்பிக்க வேண்டிய திரவியங்கள் போன்றவை கர்மத்திற்கேற்ப அமைகின்றன.

“விதிஹீனம்” என்பதை கீதையே குறையாகக் குறிப்பிடுகிறது. Shlokam

3. மந்திரத்தில் அலட்சியம்

“மந்த்ரஹீனம்” என்பதையும் கீதை தனியாகக் குறிப்பிடுகிறது.

மந்திரம் என்பது ஹோமத்தின் அலங்காரம் அல்ல; அது கர்மத்தின் முக்கிய அங்கம். ஆகவே மந்திரத்தை வெறும் வேகமான உச்சரிப்பாக மாற்றிவிட்டு ஆஹுதிகளின் எண்ணிக்கையை மட்டும் பெரிதாக்குவது ஹோமத்தின் உயர்வை நிர்ணயிக்காது. VidhyaMitra

4. திரவியத்தின் பொருத்தமும் தூய்மையும் கவனிக்கப்படாமை

ஸ்ரீவைஷ்ணவ உரைமரபில் கீதை 17.11-ன் விளக்கத்திலேயே உரிய மந்திரம், உரிய திரவியம், உரிய கிரியா ஆகியவை குறிப்பிடப்படுகின்றன. VidhyaMitra

ஆகவே எண்ணிக்கை அதிகமாக இருப்பதைவிட, ஶாஸ்திரத்திற்குப் பொருந்திய திரவியம் பயன்படுத்தப்படுகிறதா என்பது முக்கியம்.

5. கர்த்தாவின் ஶ்ரத்தையின்மை

“எனக்கு இதெல்லாம் நம்பிக்கை இல்லை; வீட்டில் சொன்னதால் செய்கிறேன்” என்ற மனநிலையும், உண்மையான ஶ்ரத்தையுடன் செய்யும் மனநிலையும் ஒன்றல்ல.

கீதையே “ஶ்ரத்தாவிரஹிதம் யஜ்ஞம்” என்பதை தாமஸ யஜ்ஞத்தின் அடையாளங்களில் ஒன்றாகக் குறிப்பிடுகிறது. Shlokam

மேலும்,

ஶ்ரத்தாவான் லபதே ஜ்ஞானம்...

என்று ஶ்ரத்தையின் முக்கியத்துவத்தை பகவான் கீதை 4.39-ல் வலியுறுத்துகிறார். Gita Supersite

6. ஆசாரியரின் தகுதி மற்றும் அனுஷ்டானம் புறக்கணிக்கப்படுதல்

ஒரு ஹோமத்தில் மந்திரத்தைச் சொல்லும் ஆசாரியர் வெறும் நிகழ்ச்சி நடத்துபவர் அல்ல.

அந்தக் கர்மத்திற்குரிய அறிவு, மந்திரப் பயிற்சி, விதிமுறை அறிவு, அனுஷ்டான ஒழுக்கம் ஆகியவை முக்கியம்.

“யார் குறைந்த தொகையில் செய்வார்கள்?” என்பதைக் காட்டிலும் “யார் முறையாகச் செய்வார்கள்?” என்பதே சரியான கேள்வி.

7. பயத்தைக் கொண்டு பரிகாரம் செய்யப்படுதல்

“இதைச் செய்யாவிட்டால் ஆபத்து” என்ற பயமே கர்மத்தின் ஒரே அடிப்படையாகிவிட்டால் பக்தி பின்னுக்குச் சென்றுவிடுகிறது.

பரிகாரம் பகவானை நோக்கிச் செல்லச் செய்ய வேண்டும்; பயத்தை விற்பனை செய்யும் பொருளாக மாறக்கூடாது.

8. பணம் செலுத்தியதால் பலன் கட்டாயம் என்ற எண்ணம்

இது ஆன்மிகத்தில் உருவான மிகப்பெரிய வணிக மனநிலை.

“நான் பணம் கொடுத்தேன்; ஆகவே பகவான் இதைச் செய்ய வேண்டும்” என்று பகவானிடம் உரிமை கோர முடியாது.

பகவான் கூறுகிறார்:

பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம்
யோ மே பக்த்யா ப்ரயச்சதி...

ஒரு இலை, ஒரு பூ, ஒரு பழம், சிறிது நீர் என்றாலும் பக்தியுடன் சமர்ப்பிக்கப்பட்டால் ஏற்றுக்கொள்கிறேன் என்று பகவான் கூறுகிறார். ஸ்ரீ ராமானுஜரின் விளக்கமும் உண்மையான பக்தியுடன் எளிதில் கிடைக்கும் பொருளைச் சமர்ப்பிப்பதையே வலியுறுத்துகிறது. Gita Supersite

பகவானிடம் பணத்தின் மதிப்பைவிட சமர்ப்பணத்தின் மனநிலை உயர்ந்தது.

9. உடனடி பலனை மட்டுமே எதிர்பார்த்தல்

ஹோமம் முடிந்த மறுநாளே வேலை கிடைக்க வேண்டும்; ஒரு வாரத்தில் திருமணம் முடிவாக வேண்டும்; தொழிலில் உடனே லாபம் வர வேண்டும் என்று காலக்கெடு நிர்ணயிக்க முடியாது.

ஶாஸ்திர கர்மம் என்பது பகவானுடன் செய்யப்படும் வணிக ஒப்பந்தம் அல்ல.

நாம் செய்ய வேண்டியதை முறையாகச் செய்து, பலனை பகவத் சங்கல்பத்திற்கு விட்டுவிடுவதே ஸ்ரீவைஷ்ணவ மனநிலைக்கு ஏற்றது.

10. பரிகாரத்தையே பகவானைவிடப் பெரியதாக நினைத்தல்

இதுவே அனைத்திலும் பெரிய தவறு.

“இந்த ஹோமம் என் விதியை மாற்றிவிடும்” என்பதற்குப் பதிலாக,

“இந்த ஆராதனையின் மூலம் ஸ்ரீமன் நாராயணனுடைய அனுக்ரஹத்தைப் பிரார்த்திக்கிறேன்”

என்ற மனநிலை வர வேண்டும்.

பரிகாரம் பரமாத்மா அல்ல.

மந்திரம் பரமாத்மா அல்ல.

ஹோமகுண்டம் பரமாத்மா அல்ல.

இவை அனைத்தும் பகவானை ஆராதிப்பதற்கான ஶாஸ்திரபூர்வமான சாதனங்கள்.

அப்படியானால் பரிகாரம் உண்மையாகப் பயனுள்ளதாக அமைய நாம் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய 10 விஷயங்கள்

1. முதலில் பிரச்சினையை விட பகவானை முன்னிறுத்த வேண்டும்

“என் பிரச்சினை தீர வேண்டும்” என்பதிலிருந்து,

“எனக்கு பகவத் அனுக்ரஹம் வேண்டும்”

என்ற மனநிலைக்கு உயர வேண்டும்.

ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் இறுதி நம்பிக்கை பரிகாரத்தின் மீது அல்ல; ஸ்ரீமன் நாராயணனின் திருவடிகளின் மீது.

2. ஶாஸ்திர ஆதாரமுள்ள கர்மத்தையே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்

எந்த ஹோமமாக இருந்தாலும் அதன் நோக்கம், தேவதை, மந்திரம், விதி ஆகியவற்றை அறிந்த ஆசாரியரின் வழிகாட்டுதலில் செய்வது சிறந்தது.

3. சங்கல்பம் தெளிவாக இருக்க வேண்டும்

ஹோமம் என்பது கூட்டமாக உட்கார்ந்து நெருப்பைப் பார்ப்பதல்ல.

கர்த்தா மனப்பூர்வமாக அந்த ஆராதனையில் இணைந்திருக்க வேண்டும்.

தனது வேண்டுதலை பகவானிடம் சமர்ப்பித்து, “அடியேனுக்கு நன்மையானதை அருள வேண்டும்” என்ற பணிவான மனநிலை இருக்க வேண்டும்.

4. தகுதியான ஆசாரியரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்

பெரிய விளம்பரம், அதிகமான ஆஹுதி எண்ணிக்கை, பிரம்மாண்டமான மேடை ஆகியவை ஆசாரியரின் தகுதிக்கான அளவுகோல்கள் அல்ல.

மந்திர அறிவு, சம்பிரதாய அறிவு, கர்ம விதி அறிவு, அனுஷ்டானம் ஆகியவையே முக்கியம்.

5. உரிய திரவியங்களைப் பயன்படுத்த வேண்டும்

நெய், சமித்து, ஹவிஸ் மற்றும் அந்தந்த ஹோமத்திற்கு விதிக்கப்பட்ட பொருட்கள் ஆகியவற்றில் இயன்றவரை தூய்மையும் பொருத்தமும் காக்கப்பட வேண்டும்.

அளவைவிடத் தகுதி முக்கியம்.

6. மந்திரம், விதி, உபசாரம் ஆகியவற்றுக்கு முக்கியத்துவம் தர வேண்டும்

ஒரு ஹோமத்தின் பெருமை அதன் நீளத்தில் இல்லை.

10,008 ஆஹுதி என்ற எண்ணிக்கை எழுதப்பட்டிருப்பதால் மட்டும் அது 108 ஆஹுதி கொண்ட முறையான ஹோமத்தைவிட உயர்ந்ததாகிவிடாது.

ஶாஸ்திர விதி + மந்திரம் + திரவியம் + ஶ்ரத்தா + சமர்ப்பணம் ஆகியவை ஒன்றிணைய வேண்டும்.

7. ஶ்ரத்தையுடன் பங்கேற்க வேண்டும்

கர்த்தா ஹோமம் ஆரம்பித்துவிட்டு தொலைபேசியில் பேசிக்கொண்டிருப்பதும், வேறு வேலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதும் அந்த ஆராதனையின் நோக்கத்திற்கே எதிரான மனநிலையை உருவாக்கும்.

மனமும் ஆராதனையில் இருக்க வேண்டும்.

8. தக்ஷிணையை விலைபேச்சாக மாற்றக்கூடாது

கீதையே “அதக்ஷிணம்” என்பதை குறையாகக் குறிப்பிடுகிறது. Shlokam

அதே சமயம் தக்ஷிணை என்பது “பலனை வாங்குவதற்கான கட்டணம்” அல்ல.

அது கர்மத்தை நடத்தும் ஆசாரியருக்குச் செய்யப்படும் மரியாதையான சமர்ப்பணம்.

9. பலனை பகவானிடம் விட்டுவிட வேண்டும்

நாம் வேண்டலாம்.

பிரார்த்திக்கலாம்.

ஹோமம் செய்யலாம்.

தானம் செய்யலாம்.

ஆராதனை செய்யலாம்.

ஆனால்,

“நான் இதைச் செய்துவிட்டேன்; ஆகவே இது நடந்தே ஆக வேண்டும்”

என்று பகவானுக்கு நிபந்தனை விதிக்க முடியாது.

10. இறுதியில் சரணாகதி மனநிலை இருக்க வேண்டும்

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சம்பிரதாயத்தின் சிகரம் இங்கே வருகிறது.

ஸர்வதர்மான் பரித்யஜ்ய
மாமேகம் ஶரணம் வ்ரஜ ।
அஹம் த்வா ஸர்வபாபேப்யோ
மோக்ஷயிஷ்யாமி மா ஶுசஃ ॥

— பகவத்கீதை 18.66

ஸ்ரீவைஷ்ணவ மரபில் இது சரம ஶ்லோகம் என மிக உயர்ந்த இடத்தைப் பெறுகிறது; ஸ்ரீ ராமானுஜரின் மரபு இதனை பரமாத்மாவைச் சரணடையும் உபதேசத்தின் உச்சமாக எடுத்துரைக்கிறது. The Bhagavad Gītā

இதுதான் பரிகாரங்களைப் பற்றிய ஸ்ரீவைஷ்ணவப் பார்வைக்கு இறுதி எல்லையை அமைக்கிறது.

“வெளியில் சொன்னால் பரிகாரத்தின் பலம் போய்விடுமா?”

இந்த இடத்தில் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும்.

“நான் செய்த பரிகாரத்தை மற்றவரிடம் சொன்னால் அதன் பலன் முழுவதும் போய்விடும்” என்று எல்லா பரிகாரங்களுக்கும் பொதுவாகப் பொருந்தும் ஒரு ஶாஸ்திர விதியைச் சொல்ல முடியாது.

அதற்குப் பதிலாக வேறு ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஆன்மிகச் செயல்களை பகட்டு, பெருமை, போட்டி, சுயவிளம்பரம் ஆகியவற்றின் பொருளாக மாற்றுவது அந்தச் செயலின் உள்ளார்ந்த சமர்ப்பண மனநிலையைச் சிதைக்கக்கூடும்.

“நான் இவ்வளவு செலவு செய்தேன்!”

“நான் இத்தனை ஹோமங்கள் செய்திருக்கிறேன்!”

“என்னுடைய பரிகாரத்திற்கு இவ்வளவு பணம் செலவானது!”

என்ற பெருமை, பகவத் சமர்ப்பணத்தின் இடத்தை எடுத்துக்கொண்டால் கர்மத்தின் ஆன்மிக நோக்கமே மாறிவிடுகிறது.

ஆகவே ரகசியமாக வைத்தால்தான் பலன் என்பது மையமல்ல.

அகங்காரமின்றி, பகட்டின்றி, பகவத் சமர்ப்பணமாகச் செய்வதே மையம்.

ஶ்ரத்தா என்றால் கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கையா?

இல்லை.

ஶ்ரத்தா என்பது “யார் என்ன சொன்னாலும் நம்புவது” அல்ல.

ஶாஸ்திரம், ஆசாரிய உபதேசம், சம்பிரதாயம் ஆகியவற்றில் நிலையான நம்பிக்கையுடன் முறையாகச் செயல்படுவது.

தைத்திரீய உபநிஷத்,

“ஶ்ரத்தயா தேயம்; அஶ்ரத்தயா அதேயம்”

என்று ஶ்ரத்தையுடன் கொடுக்க வேண்டும்; ஶ்ரத்தையின்றி கொடுக்கக்கூடாது என்று உபதேசிக்கிறது. titus.uni-frankfurt.de

எனவே ஶ்ரத்தா என்பது ஆன்மிகச் செயலின் உயிர்.

ஆனால் ஶ்ரத்தையின் பெயரில் ஏமாறுவது ஶ்ரத்தா அல்ல.

ஶாஸ்திரத்தை அறிந்து நம்புவது ஶ்ரத்தா; பயமுறுத்துபவரை நம்புவது ஶ்ரத்தா அல்ல.

பரிகாரத்தின் விலை அதிகமானால் பலனும் அதிகமா?

இல்லை.

இதற்கான மிக அழகான பதிலை பகவான் கீதையிலேயே கொடுத்துவிட்டார்:

“பத்ரம் புஷ்பம் பலம் தோயம்…”

இலை.

பூ.

பழம்.

நீர்.

இவற்றையே பக்தியுடன் கொடுத்தால் ஏற்றுக்கொள்வதாகப் பரமாத்மா கூறுகிறார். Gita Supersite

அதனால் ₹5 லட்சம் செலவான ஹோமத்திற்கு ஐந்து மடங்கு அனுக்ரஹம்; ₹5,000 செலவான ஹோமத்திற்கு குறைந்த அனுக்ரஹம் என்று எந்த ஆன்மிகக் கணக்கும் கிடையாது.

செலவின் பிரம்மாண்டம் பக்தியின் அளவுகோல் அல்ல.

பரிகாரம் இன்று எங்கே தவறுகிறது?

பிரச்சினை “பரிகாரம்” என்ற கருத்தில் மட்டும் இல்லை.

பரிகாரத்தை சந்தைப்படுத்தும் முறையில்தான் பெரும்பாலான பிரச்சினை உருவாகிறது.

முதலில் மனிதனுக்குப் பயம் ஏற்படுத்தப்படுகிறது.

அடுத்து தோஷம் பெரிதாக்கப்படுகிறது.

பிறகு அதற்கான தீர்வு தங்களிடம் மட்டுமே இருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

அதன்பின் பெரிய தொகை நிர்ணயிக்கப்படுகிறது.

இறுதியில்,

“இதைச் செய்தால் கண்டிப்பாக நடக்கும்”

என்ற உத்தரவாதம் கொடுக்கப்படுகிறது.

இந்த அணுகுமுறை பகவத் ஆராதனையை வணிகப் பொருளாக்கிவிடுகிறது.

ஒரு உண்மையான ஆசாரியர் கர்மத்தைச் செய்யலாம்; பிரார்த்தனை செய்யலாம்; ஶாஸ்திரப்படி வழிகாட்டலாம்.

ஆனால் பகவானின் பெயரில் எதிர்கால பலனை விற்பனை செய்ய முடியாது.

ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு

“ஹோமம் பலன் தருமா?” என்ற கேள்விக்கும்,

“நான் நினைத்த காரியம் நான் நினைத்த தேதிக்குள் அப்படியே நடக்குமா?” என்ற கேள்விக்கும் ஒரே பதில் கிடையாது.

ஶாஸ்திரம் யஜ்ஞத்தை அங்கீகரிக்கிறது.

ஶாஸ்திரம் ஶ்ரத்தையை வலியுறுத்துகிறது.

ஶாஸ்திரம் மந்திரம், விதி, திரவியம், தக்ஷிணை ஆகியவற்றின் முக்கியத்துவத்தையும் கூறுகிறது. Shlokam

ஆனால் இதிலிருந்து,

“இந்த ஹோமத்தை இன்று செய்தால் 48 நாட்களில் உங்களுடைய விருப்பம் கட்டாயம் நிறைவேறும்”

என்ற வணிக உத்தரவாதத்தை உருவாக்க முடியாது.

அதுவே புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிக முக்கியமான எல்லை.

ஸ்ரீவைஷ்ணவன் பரிகாரத்தை எப்படி அணுக வேண்டும்?

ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவனின் முதல் நம்பிக்கை கிரகத்தில் இல்லை.

தோஷத்தில் இல்லை.

பரிகாரப் பொருளில் இல்லை.

ஹோமத்தின் எண்ணிக்கையில் இல்லை.

செலவு செய்த பணத்தில் இல்லை.

அவருடைய இறுதி நம்பிக்கை ஸ்ரீமன் நாராயணனிடத்தில்.

அதனால் ஒரு துன்பம் வந்தால் ஶாஸ்திரத்திற்கும் சம்பிரதாயத்திற்கும் உட்பட்டு செய்யத்தக்க ஆராதனை, ஹோமம், தானம் முதலியவற்றைத் தகுந்த ஆசாரிய வழிகாட்டுதலுடன் செய்யலாம்.

ஆனால் அவற்றை பகவானுக்கு மேலான சக்திகளாக மாற்றக்கூடாது.

ஹோமம் பகவானை நமக்குக் கீழ்ப்படியச் செய்யும் கருவியல்ல.

நம்மை பகவானை நோக்கித் திருப்பும் ஆராதனை.

பரிகாரம் விதியை விலை கொடுத்து வாங்கும் வழியல்ல.

பகவத் அனுக்ரஹத்தைப் பிரார்த்திக்கும் ஒரு ஶாஸ்திரபூர்வமான வழி.

முடிவுரை — பரிகாரத்தின் சக்தி பணத்தில் இல்லை; சமர்ப்பணத்தில் இருக்கிறது

பரிகாரம் முழுவதும் பொய் என்று சொல்வதும் தவறு.

பரிகாரம் செய்தால் நாம் கேட்டது கட்டாயமாக நடந்தே தீரும் என்று சொல்வதும் தவறு.

ஶாஸ்திரம் காட்டும் நடுவழி மிகத் தெளிவானது.

ஶாஸ்திர விதி வேண்டும்.
உரிய மந்திரம் வேண்டும்.
உரிய திரவியம் வேண்டும்.
தகுதியான ஆசாரியர் வேண்டும்.
கர்த்தாவிடம் ஶ்ரத்தையும் பக்தியும் வேண்டும்.
கர்மத்தில் பகட்டு இருக்கக்கூடாது.
பலனில் வியாபார மனநிலை இருக்கக்கூடாது.
எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக பகவத் சமர்ப்பணம் வேண்டும்.

அப்போதுதான் “பரிகாரம்” என்ற சொல் பயத்தை உருவாக்கும் வியாபாரச் சொல்லாக இல்லாமல், பகவானுடைய அனுக்ரஹத்தை வேண்டி மனிதன் பணிவுடன் மேற்கொள்ளும் ஶாஸ்திரபூர்வமான ஆன்மிக முயற்சியாக அதன் சரியான இடத்தைப் பெறுகிறது.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தம் இறுதியில் நம்மை ஒரு ஹோமகுண்டத்தின் முன் நிறுத்திவிட்டு நிறைவடைவதில்லை.

அது நம்மை ஸ்ரீமன் நாராயணனுடைய திருவடிகளில் கொண்டு சேர்க்கிறது.

அதனால்தான் பரிகாரங்களின் எண்ணிக்கையைவிட சரணாகதியின் ஆழம் உயர்ந்தது; செலவின் அளவைவிட பக்தியின் தூய்மை உயர்ந்தது; நாம் எதிர்பார்க்கும் பலனைவிட பகவானுடைய சங்கல்பமும் அனுக்ரஹமும் உயர்ந்தவை.

பரிகாரம் பகவானை மாற்றுவதற்கல்ல;
பகவானை நோக்கி நம்மைத் திருப்புவதற்காக இருக்க வேண்டும்.