உனக்குப் பிடித்த பெருமாளை உயர்த்த — இன்னொரு பெருமாளைத் தாழ்த்த வேண்டுமா?

பக்தியின் பெயரில் சந்நிதிகளைப் பிரிக்காதீர்கள்; சாஸ்திரம் சொல்லாத விரதங்களை உருவாக்காதீர்கள்!

“எனக்கு லக்ஷ்மீ நரசிம்மர்தான் பிடிக்கும். அவர்தான் எல்லாப் பிரச்சினைகளையும் தீர்த்து வைப்பார்!”

“நீ அந்தக் கோயிலுக்குப் போவதை விட்டுவிட்டு இங்கே வா!”

“இந்தப் பெருமாளை வேண்டிக்கொண்ட பிறகுதான் என் காரியம் நடந்தது; ஆகவே இவர்தான் சக்தி வாய்ந்தவர்!”

“அந்தச் சந்நிதியில் ஒன்றும் நடக்காது; இந்தச் சந்நிதிக்குப் போனால் உடனே நடக்கும்!”

இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளை இன்று பக்தியின் பெயரால் மிகச் சாதாரணமாகக் கேட்க முடிகிறது.

ஆனால் இவை உண்மையில் பக்தியின் உயர்ந்த நிலையை வெளிப்படுத்துகின்றனவா?

இல்லை!

ஒரு திருமேனியின் மீது நமக்கு இருக்கும் தனிப்பட்ட ஈடுபாடு உயர்ந்த பக்தியாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த ஈடுபாட்டை வைத்துக்கொண்டு இன்னொரு திருமேனியைத் தாழ்த்துவது பக்தியல்ல.

ஒரு திவ்யதேசத்தின் மீது அபிமானம் கொள்ளலாம்; இன்னொரு திவ்யதேசத்தை இகழ முடியாது.

ஒரு சந்நிதியில் நமக்கு விசேஷமான அனுபவம் கிடைக்கலாம்; அதனால் மற்ற சந்நிதிகளில் எம்பெருமானின் அருள் இல்லை என்று கூற முடியாது.

ஏனெனில் நரசிம்மனும் அவனே; இராமனும் அவனே; கிருஷ்ணனும் அவனே; வராஹனும் அவனே; வாமனனும் அவனே; அர்ச்சாவதாரத் திருமேனிகளில் சேவை சாதிப்பவனும் அந்த ஸ்ரீமந்நாராயணனே.

நரசிம்மன் — பிரஹ்லாதனுக்காகத் தூணைப் பிளந்த பெருமான்!

நரசிம்மாவதாரத்தின் பெருமையை எவ்வளவு பேசினாலும் தகும்.

பிரஹ்லாதனுடைய வார்த்தையை மெய்ப்பிப்பதற்காகவும், தான் எங்கும் வியாபித்திருக்கிறவன் என்பதை உலகிற்கு உணர்த்துவதற்காகவும் எம்பெருமான் தூணிலிருந்து நரசிம்மனாக வெளிப்பட்டான் என்பதை ஸ்ரீமத் பாகவதம் அழகாகக் கூறுகிறது:

ஸத்யம் விதாதும் நிஜப்ருத்யபாஷிதம்
வ்யாப்திம் ச பூதேஷ்வகிலேஷு சாத்மன: ।
அத்ருஶ்யதாத்யத்புதரூபமுத்வஹன்
ஸ்தம்பே ஸபாயாம் ந ம்ருகம் ந மானுஷம் ॥

— ஸ்ரீமத் பாகவதம் 7.8.17

தன் பக்தனான பிரஹ்லாதனுடைய வார்த்தையைச் சத்தியமாக்கவும், எல்லாவற்றிலும் தான் வியாபித்திருப்பதை வெளிப்படுத்தவும், மிருகமும் அல்லாத மனிதனும் அல்லாத அதியற்புதமான நரசிம்ம ரூபத்துடன் தூணிலிருந்து எம்பெருமான் தோன்றினான்.

ஆகவே நரசிம்மனைக் கொண்டாடுங்கள்.

லக்ஷ்மீ நரசிம்மனை ஆராதியுங்கள்.

அவருடைய திருநாமத்தைச் சொல்லுங்கள்.

பிரஹ்லாத வரதனுடைய வைபவத்தை ஆயிரமாயிரம் பேருக்குச் சொல்லுங்கள்.

ஆனால், நரசிம்மனை உயர்த்துவதற்காக மற்றொரு எம்பெருமானைக் குறைத்துப் பேச வேண்டிய அவசியம் என்ன?

அங்கேதான் பக்தி தடம் மாறுகிறது.

“இந்தப் பெருமாள்தான் உடனே காரியம் செய்து தருவார்!” — இது என்ன அளவுகோல்?

ஒருவர் ஒரு சந்நிதிக்குச் செல்கிறார்.

அந்த நேரத்தில் அவருடைய நீண்டநாள் பிரச்சினை தீர்கிறது.

உடனே அவர்,

“இந்தப் பெருமாள்தான் மிகவும் சக்தி வாய்ந்தவர்!”

என்று அறிவிக்கிறார்.

இதில் ஒரு மிகப்பெரிய தவறு இருக்கிறது.

நம்முடைய ஒரு காரியம் நடந்த நேரத்தை வைத்து எம்பெருமானுடைய பரதத்துவத்தை அளவிட முடியாது.

இன்று ஒரு சந்நிதியில் பிரார்த்தித்த காரியம் நடந்தது என்பதால் அந்தச் சந்நிதியே உயர்ந்தது என்றால், நாளை இன்னொரு சந்நிதியில் இன்னொரு காரியம் நடந்தால் பரதத்துவம் மாறிவிடுமா?

பகவானை நமது வேண்டுதல்களின் வெற்றி–தோல்விகளை வைத்து மதிப்பிடுவது பக்தியல்ல.

அது ஆன்மிக வியாபாரம்.

“நான் கேட்டேன் — நீ கொடுத்தாய் — ஆகவே நீதான் பெரியவன்!”

என்ற மனநிலை ஸ்ரீவைஷ்ணவத்தின் சரணாகதி மனநிலை அல்ல.

“அவரவர் விதிவழி அடைய நின்றனரே!”

இந்த விஷயத்திற்கு நம்மாழ்வார் மிக ஆழமான சித்தாந்தத்தை அருளிச்செய்கிறார்:

அவரவர் தமதமது அறிவறி வகைவகை
அவரவர் இறையவர் என அடி அடைவர்கள்
அவரவர் இறையவர் குறைவிலர் இறையவர்
அவரவர் விதிவழி அடைய நின்றனரே.

— திருவாய்மொழி 1.1.5

அவரவர் அறிவிற்கும் கர்மத்திற்கும் ஏற்றவாறு பல்வேறு தேவதைகளைச் சார்ந்து நிற்கிறார்கள்; அவர்களுக்கு அந்தந்த வழியில் பலன் கிடைக்கும்படி அவர்களுக்குள் அந்தர்யாமியாக எம்பெருமானே நின்று நடத்துகிறான் என்பது ஸ்ரீவைஷ்ணவ விளக்கத்தின் முக்கியமான கருத்து.

இதையே கண்ணன் கீதையிலும் தெளிவுபடுத்துகிறான்:

யோ யோ யாம் யாம் தனும் பக்த:
ஶ்ரத்தயார்ச்சிதுமிச்சதி ।
தஸ்ய தஸ்யாசலாம் ஶ்ரத்தாம்
தாமேவ விததாம்யஹம் ॥

— பகவத் கீதை 7.21

ஒருவன் எந்த தேவதாரூபத்தைச் சிரத்தையுடன் ஆராதிக்க விரும்புகிறானோ, அந்தச் சிரத்தையையே உறுதிப்படுத்துபவனும் நானே என்கிறான் பகவான்.

அடுத்த சுலோகத்தில், அந்த வழிபாட்டினால் கிடைக்கும் பலன்களும் இறுதியில் தன்னால் விதிக்கப்பட்டவையே என்று கூறுகிறான்.

எனவே ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தத்தில் அந்தர்யாமித்துவம் என்பது மிக முக்கியமான புரிதல்.

அப்படியானால் ஸ்ரீவைஷ்ணவனுடைய நிஷ்டை என்ன?

இதிலும் குழப்பம் வேண்டாம்.

எல்லோரையும் மதிப்பது வேறு.

எல்லோரும் ஒரே பரதத்துவம் என்று சொல்வது வேறு.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ சித்தாந்தம் பரதத்துவத்தைத் தெளிவாக ஸ்ரீமந்நாராயணனிடமே நிலைநிறுத்துகிறது.

கீதையில்,

யேऽப்யன்யதேவதாபக்தா
யஜந்தே ஶ்ரத்தயான்விதா: ।
தேऽபி மாமேவ கௌந்தேய
யஜந்த்யவிதிபூர்வகம் ॥

— பகவத் கீதை 9.23

என்று பகவான் உரைக்கிறான். மற்ற தேவதைகளைச் சிரத்தையுடன் ஆராதிப்பவர்களுடைய ஆராதனையும் இறுதியில் தன்னிடமே வந்து சேர்கிறது; ஆனால் அது பரதத்துவத்தை முழுமையாக அறிந்து செய்யப்படும் நேரடியான உபாஸனையாகாது என்பது இங்கு கூறப்படும் கருத்து.

திருமழிசையாழ்வார் இன்னும் கூர்மையாக,

“மறந்தும் புறந்தொழா மாந்தர்”

என்று ஸ்ரீவைஷ்ணவ நிஷ்டையின் உறுதியை அருளிச்செய்கிறார்.

நான்முகன் திருவந்தாதி 68-ஆம் பாசுரத்தில், திருமாலின் திருவடியைச் சார்ந்தவர்கள் மறந்தும் புறந்தொழாதவர்கள் என்று அருளிச்செய்யப்பட்டுள்ளது.

ஆகவே ஸ்ரீவைஷ்ணவனுக்கு நிஷ்டை உண்டு.

ஆனால் நிஷ்டை என்பது பிறரை அவமதிப்பதற்கான உரிமம் அல்ல.

அர்ச்சாவதாரத்தில் “இவர் பெரியவர்; அவர் சிறியவர்” என்று அளவிடாதீர்கள்!

“அந்தப் பெருமாள் கேட்டவுடன் கொடுப்பார்.”

“இந்தப் பெருமாள் கொஞ்சம் தாமதமாகத்தான் செய்வார்.”

“இந்த நரசிம்மர் மிகவும் சக்தி.”

“அந்த நரசிம்மரை விட இந்த நரசிம்மர் உக்ரம்.”

“இந்தக் கோயிலுக்குப் போனால் திருமணம் நடக்கும்.”

“அந்தக் கோயிலுக்குப் போனால் கடன் தீரும்.”

“இந்தச் சந்நிதிக்குப் போனால் குழந்தை பிறக்கும்.”

என்று எம்பெருமானுடைய சந்நிதிகளை ஒரு பலன் வழங்கும் பட்டியலாக மாற்றுவது மிகவும் அபாயகரமான போக்கு.

ஸ்தலபுராணத்தில் குறிப்பிட்ட பலஶ்ருதி இருக்கலாம்.

ஆசார்யர்கள் வழிகாட்டிய குறிப்பிட்ட பிரார்த்தனை இருக்கலாம்.

ஆகம, புராண, இதிஹாச பிரமாணம் இருக்கலாம்.

அவை தனி விஷயங்கள்.

ஆனால் நாமே ஒரு பலனை உருவாக்கி, நாமே ஒரு முறையை உருவாக்கி, அதைப் பகவானுடைய கட்டளை போலப் பரப்புவது முறையல்ல.

சாஸ்திரத்தில் இல்லாத விரதத்தை உருவாக்காதீர்கள்!

இதுதான் இன்று இன்னும் கவலைக்குரிய விஷயம்.

யாரோ ஒருவர் ஒரு காரியத்திற்காக ஏதோ செய்தார்.

தற்செயலாக அந்தக் காரியம் நடந்தது.

அடுத்த நொடியே அது “விரதம்” ஆகிவிடுகிறது!

அதற்குக் கங்கணம் வருகிறது.

ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கை வருகிறது.

ஒரு குறிப்பிட்ட நிற ஆடை வருகிறது.

ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் தொடங்க வேண்டும் என்ற விதி வருகிறது.

“இதை இத்தனை வாரம் செய்தால் இது நடக்கும்” என்ற உத்தரவாதமும் வருகிறது!

இதற்கு சாஸ்திரப் பிரமாணம் எங்கே?

ஆகமப் பிரமாணம் எங்கே?

புராணப் பிரமாணம் எங்கே?

ஆசார்ய அனுஷ்டானம் எங்கே?

எதுவுமே இல்லாமல் ஒருவர் உருவாக்கிய வழக்கத்தை “பெருமாள் சொன்ன வழி” என்று மாற்றுவது பக்தியை வளர்ப்பதல்ல.

சாஸ்திரத்திற்கு வெளியே புதிய சமய நடைமுறையை உருவாக்குவதாக அது மாறிவிடும் அபாயம் உண்டு.

ஒருவருக்கு நடந்த அனுபவம் சாஸ்திரமாகிவிடாது!

“நான் இந்தக் கங்கணம் கட்டினேன்; என் வேலை நடந்தது.”

“நான் ஏழு வாரம் சென்றேன்; திருமணம் நடந்தது.”

“நான் இந்தப் பெருமாளிடம் வேண்டினேன்; பணம் கிடைத்தது.”

இவை அவரவர் தனிப்பட்ட அனுபவங்களாக இருக்கலாம்.

அவற்றை நாம் கேலி செய்ய வேண்டியதில்லை.

ஆனால்,

தனிப்பட்ட அனுபவம் ≠ சாஸ்திரப் பிரமாணம்.

ஒருவருடைய அனுபவத்தை அடுத்தவருக்குக் கட்டாய விதியாக்க முடியாது.

அதிலும்,

“நான் சொன்னேனே! பார்த்தீர்களா நடந்துவிட்டது!”

என்று அதையே தன்னுடைய பெருமையாகப் பேச ஆரம்பித்துவிட்டால், அங்கே பகவானுடைய பெருமை பின்னால் சென்று “நான் சொன்னது நடந்தது” என்ற அகங்காரம் முன்னால் வந்துவிடுகிறது.

இது மிகவும் நுணுக்கமாக கவனிக்க வேண்டிய இடம்.

பக்தரை ஒரு சந்நிதியிலிருந்து பிடுங்கி இன்னொரு சந்நிதிக்கு அழைத்துச் செல்லாதீர்கள்!

ஒருவர் நம்பிக்கையுடன் ஒரு சந்நிதியைச் சேவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

அவரிடம் போய்,

“இதெல்லாம் விட்டுவிடுங்கள். நான் சொல்லும் கோயிலுக்கு வாருங்கள்!”

என்று கூறுவதற்கு என்ன அவசியம்?

அவர் சாஸ்திரவிரோதமான வழியில் சென்றால் ஆசார்யர்கள் காட்டிய வழியைச் சொல்லலாம்.

தத்துவத் தவறு இருந்தால் பிரமாணத்துடன் திருத்தலாம்.

ஆனால் நமது தனிப்பட்ட சந்நிதி அபிமானத்தை மற்றவர்மீது திணிப்பது உபதேசம் அல்ல.

அதிலும்,

“அங்கே ஒன்றும் நடக்காது!”

என்ற வார்த்தையை ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவன் எப்படிச் சொல்ல முடியும்?

அங்கே எழுந்தருளியிருப்பவன் யார்?

நாம் சரணம் புகுந்த அதே எம்பெருமான் அல்லவா?

நரசிம்மனைப் போற்றுங்கள் — நரசிம்மனை வைத்து வியாபாரம் செய்யாதீர்கள்!

“நாளை” என்ற ஒன்று நரசிம்மனிடம் இல்லை என்று பக்தர்கள் உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் பேசலாம்.

பிரஹ்லாதனுக்காக அந்தக் கணமே தூணைப் பிளந்து வந்த அவனுடைய பக்தவாத்ஸல்யத்தை அப்படிப் போற்றலாம்.

அதில் தவறில்லை.

ஆனால் அதையே,

“இந்த நரசிம்மர் உடனே செய்வார்; மற்ற சந்நிதியில் அப்படி நடக்காது!”

என்று மாற்றிவிடக்கூடாது.

பிரஹ்லாதனுக்காகத் தூணைப் பிளந்த நரசிம்மன் நமக்கு ஒரு ‘உடனடி பலன் வழங்கும் தெய்வம்’ என்பதற்கான சான்றல்ல; பக்தனுடைய வார்த்தையை மெய்ப்பித்த பரமாத்மாவின் பக்தவாத்ஸல்யத்திற்கான சான்று!

இந்த வேறுபாடு மிக முக்கியம்.

கலியின் மிக நுட்பமான வெற்றி இதுதான்!

பக்தியை அழிக்க வேண்டுமென்றால் எப்போதும் நாத்திகத்தை உருவாக்க வேண்டியதில்லை.

சில நேரங்களில் பக்திக்குள்ளேயே போட்டியை உருவாக்கினால் போதும்.

என் பெருமாள் — உன் பெருமாள்.

என் சந்நிதி — உன் சந்நிதி.

என் விரதம் — உன் விரதம்.

நான் சொன்னால் நடக்கும்.

நான் காட்டிய கோயிலுக்குப் போனால் நடக்கும்.

எனக்கு இந்தப் பெருமாள்தான் பிடிக்கும்; ஆகவே எல்லோரும் இவரைத்தான் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும்.

இப்படிப் பக்திக்குள்ளேயே அகங்காரம், போட்டி, சந்நிதி பேதம், ஆதாரமற்ற அனுஷ்டானம் ஆகியவற்றை நுழைத்துவிட்டால் — அங்கே கலியின் வேலை மிகவும் எளிதாகிவிடுகிறது.

ஸ்ரீவைஷ்ணவன் என்ன செய்ய வேண்டும்?

நமக்குப் பிடித்த திருக்கோலம் இருக்கட்டும்.

நமக்கு அபிமானமான திவ்யதேசம் இருக்கட்டும்.

நம்முடைய மனத்தை உருக்கும் நரசிம்ம சந்நிதி இருக்கட்டும்.

நம்முடைய உயிராக ஒரு அர்ச்சாவதார எம்பெருமான் இருக்கட்டும்.

அவரை உயிரைவிட மேலாகக் கொண்டாடுவோம்.

ஆனால் மற்றொரு எம்பெருமானைத் தாழ்த்தாமல் கொண்டாடுவோம்.

சாஸ்திரம் சொன்ன விரதத்தை அனுஷ்டிப்போம்; நாமே புதிய விரதத்தை உருவாக்க மாட்டோம்.

நமக்குக் கிடைத்த தனிப்பட்ட அனுபவத்தைப் பகிரலாம்; அதை உலகத்திற்கான சாஸ்திர விதியாக அறிவிக்க மாட்டோம்.

மற்றவருடைய பக்தியை உடைத்து நம்முடைய சந்நிதிக்கு அழைத்து வர மாட்டோம்.

நாம் பெருமாளுக்குச் சொந்தமானவர்கள்; பெருமாள் நமக்குச் சொந்தமான சொத்து அல்ல!

இதுதான் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிகப்பெரிய உண்மை.

இறுதியாக ஒரே ஒரு கேள்வி!

லக்ஷ்மீ நரசிம்மரிடம் நின்றுகொண்டு,

“உன்னை உயர்த்துவதற்காக உன்னுடைய இன்னொரு திருக்கோலத்தை நான் தாழ்த்திப் பேசினேன்!”

என்று சொல்ல முடியுமா?

முடியாது.

அப்படியானால் அந்த வார்த்தையை மனிதர்களிடமும் சொல்லாதிருப்போம்.

பிரஹ்லாதனுக்காகத் தூணைப் பிளந்தவன் நரசிம்மன்;
கஜேந்திரனுக்காக ஓடிவந்தவனும் அவனே;
விபீஷணனுக்கு அபயம் கொடுத்தவனும் அவனே;
அர்ஜுனனுக்குத் தேரோட்டியவனும் அவனே;
இன்று அர்ச்சாவதாரமாக நமக்காகக் காத்திருப்பவனும் அவனே!

திருக்கோலங்கள் ஆயிரம் — பரம்பொருள் ஒருவன்.

சந்நிதிகள் ஆயிரம் — சரணம் ஒன்றே.

அனுபவங்கள் ஆயிரம் — சாஸ்திரம் காட்டும் நிஷ்டையை மாற்ற நமக்கு அதிகாரமில்லை.

பக்தியை வளர்ப்போம்; பேதத்தை அல்ல.
எம்பெருமானைப் போற்றுவோம்; நமது அனுபவத்தை அல்ல.
சாஸ்திரத்தைப் பின்பற்றுவோம்; புதிய ‘விரத சாஸ்திரங்களை’ உருவாக்க மாட்டோம்.