இறந்த வீட்டில் பத்து நாட்கள் தங்கக்கூடாதா? சாஸ்திரம் சொல்லாததைச் சாஸ்திரமாக்காதீர்கள்!

ஒருவர் இறந்த வீட்டிற்குச் சென்றால், “அங்கே தொடர்ந்து பத்து நாட்கள் தங்கக்கூடாது; நடுவில் ஒருநாள் வீட்டிற்குப் போய்விட்டு வந்துவிட வேண்டும்; இல்லையென்றால் தீட்டு ஒட்டிக்கொள்ளும்; ஏதாவது பாதகம் வந்துவிடும்” என்று சிலர் மிகுந்த உறுதியுடன் கூறுகிறார்கள்.

இந்தக் கூற்றுக்கு என்ன சாஸ்திரப் பிரமாணம்?

இதுதான் முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி.

தர்மசாஸ்திரம் மரணத்திற்குரிய ஆசௌச காலத்தையும், ஸபிண்டர்களுக்குரிய நியமங்களையும், நெருங்கிய மற்றும் தூரத்து உறவினர்களுக்குரிய ஆசௌச வேறுபாடுகளையும் மிக நுணுக்கமாக வகுத்திருக்கிறது. ஆனால்,

“இறந்த வீட்டில் தொடர்ந்து பத்து நாட்கள் தங்கினால் தோஷம் வரும்”

“பத்தாவது நாளுக்கு முன் ஒருமுறையாவது அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறி சொந்த வீட்டிற்குச் சென்று வரவேண்டும்”

“அப்படிச் செய்யாவிட்டால் தீட்டு ஒட்டிக்கொள்ளும்”

என்ற பொதுவான விதியைச் சாஸ்திர விதியாகக் கூறுவதற்குப் பிரமாணம் இல்லை.

1. மனுஸ்மிருதி என்ன சொல்கிறது?

மனுஸ்மிருதி 5.59:

தஶாஹம் ஶாவமாஶௌசம் ஸபிண்டேஷு விதீயதே ।

ஸபிண்டர்களுக்கு மரணத்தால் ஏற்படும் ஆசௌசம் பத்து நாட்கள் என்று விதிக்கப்படுகிறது.

அதாவது சாஸ்திரம் இங்கே நிர்ணயிப்பது ஆசௌச காலத்தை; “அந்த வீட்டில் எத்தனை இரவுகள் தூங்கலாம்?” என்ற தங்குமிடக் கணக்கை அல்ல.

2. இன்னும் தெளிவாகச் சொல்கிறார் பௌதாயனர்

பௌதாயன தர்மஸூத்திரம் 1.5.11.24 மரணம் நிகழ்ந்த பின்னர் செய்ய வேண்டிய முறைகளை விவரிக்கும்போது, நீர்க்கடன் முதலியவற்றைச் செய்துவிட்டு வீட்டிற்கு வந்து,

பத்து நாட்கள் பாய்களில் அமர்ந்து, உப்பு மற்றும் காரமில்லாத நியம உணவை உண்டு இருக்க வேண்டும்

என்ற முறையையே குறிப்பிடுகிறது.

இதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

பத்து நாட்கள் தொடர்ந்து இருப்பதே சாஸ்திரத்திற்கு விரோதம் என்றால், பௌதாயனர் பத்து நாட்கள் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய வாழ்க்கை நியமத்தை ஏன் விவரிக்கிறார்?

ஆகவே “பத்து நாட்கள் ஒரே இடத்தில் இருந்துவிட்டால் தீட்டு பிடித்துக்கொள்ளும்” என்று பயமுறுத்துவது சாஸ்திரத்தின் கருத்தாகாது.

3. கௌதம தர்மஸூத்திரமும் பத்து நாள் ஆசௌசத்தையே கூறுகிறது

கௌதம தர்மஸூத்திரம் 14.1 ஸபிண்டர்களுக்கு மரண ஆசௌசம் பத்து பகல்-இரவுகள் என்று குறிப்பிடுகிறது. அதன்பின் எந்த உறவுக்கு எவ்வளவு ஆசௌசம் என்பதைத் தனித்தனியாக விவரிக்கிறது.

இதிலும்,

“ஒன்பதாவது நாள் வெளியேறிவிடு; பத்தாவது நாள் அங்கே தங்காதே”

என்ற விதி இல்லை.

மகன் என்ன செய்யலாம்?

தந்தை அல்லது தாய் இறந்திருக்கும்போது மகன் கர்த்தாவாகவோ, பிரதான கிரியைகளில் பங்கேற்பவனாகவோ இருக்கலாம். தசாஹம் முதலான கிரியைகள் தொடர்ச்சியாக நடைபெறும் நிலையில்,

“மகன் அந்த வீட்டில் தொடர்ந்து பத்து நாட்கள் இருக்கக்கூடாது”

என்று சொல்வது பொருத்தமற்றது.

கர்த்தா தனது கிரியைகள், ஆசௌச நியமங்கள், உணவு மற்றும் வாழ்க்கை நியமங்களைப் பின்பற்றுவதுதான் முக்கியம்.

அவரை “ஒருமுறையாவது வீட்டை விட்டுப் போய்விட்டு வந்தால்தான் தீட்டு முறியும்” என்று அனுப்புவதற்கு மேற்கண்ட தர்மஸூத்திரங்களில் ஆதாரம் இல்லை.

மகள் என்ன செய்யலாம்?

மகளின் திருமண நிலை மற்றும் அவளுடைய குடும்பத் தொடர்பைப் பொறுத்து ஆசௌச விதிகளில் வேறுபாடுகள் வருகின்றன. திருமணமான பெண்ணின் பித்ருகுலம் மற்றும் பதிகுலம் தொடர்பான ஆசௌச விதிகளையே தர்மசாஸ்திரங்கள் தனித்தனியாக விவரிக்கின்றன. யாஜ்ஞவல்க்ய ஸ்மிருதி சார்ந்த விளக்கங்களிலும் திருமணத்திற்கு முன், பின் என்ற வேறுபாடுகள் தெளிவாக வருகின்றன.

ஆனால் அதிலிருந்து,

“தந்தை இறந்த வீட்டில் திருமணமான மகள் பத்து நாட்கள் தொடர்ந்து தங்கினால் தோஷம்”

என்ற விதி உருவாகாது.

அவளுக்கு எத்தனை நாள் ஆசௌசம் என்பது ஒரு கேள்வி.

அவள் துக்கத்தில் இருக்கும் தாய், சகோதரர்கள் மற்றும் குடும்பத்தினருடன் எத்தனை நாட்கள் தங்கலாம் என்பது வேறொரு கேள்வி.

இரண்டையும் ஒன்றாக்கக்கூடாது.

மருமகன் என்ன செய்யலாம்?

மருமகனுக்குரிய ஆசௌச காலம் மகனுக்குரிய ஆசௌசத்தோடு ஒன்றல்ல. உறவுமுறைக்கு ஏற்ப தர்மசாஸ்திரம் வேறுபடுத்துகிறது.

யாஜ்ஞவல்க்ய ஸ்மிருதி தொடர்பான விளக்கங்களில் மாமனார், மாமியார், மருமகன் உள்ளிட்ட திருமண உறவுகளுக்கான ஆசௌச வேறுபாடுகள் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

ஆனால் இதிலும் முக்கியமான வேறுபாடு:

ஆசௌசம் எத்தனை நாள்? என்பது ஒன்று.

இறந்தவருடைய வீட்டில் எத்தனை நாள் தங்கலாம்? என்பது மற்றொன்று.

மருமகன் மாமனார் வீட்டில் குடும்பத்திற்கு உதவுவதற்காக 10 நாட்கள் இருந்துவிட்டார் என்பதாலேயே “அவருக்கு ஒரு புதிய தீட்டு ஒட்டிக்கொண்டது” என்று கூறுவதற்கு மேற்கண்ட ஆதாரங்களில் இடமில்லை.

மற்ற நெருங்கிய உறவினர்கள்?

பௌதாயனர் இன்னும் தெளிவாக, ஸபிண்டர் அல்லாதவர்களுக்குக்கூட உறவின் நெருக்கத்தைப் பொறுத்து மூன்று இரவுகள், ஒரு பகல்-இரவு, ஒரு நாள் முதலிய ஆசௌச காலங்களை வகுக்கிறார்.

கௌதமரும் திருமண உறவினர் முதலியோருக்கான ஆசௌசத்தைக் குறிப்பிடுகிறார்.

எனவே சாஸ்திரத்தின் அணுகுமுறை:

யார் இறந்தார்?
இவருக்கும் இறந்தவருக்கும் என்ன உறவு?
அதனால் இவருக்கு எவ்வளவு ஆசௌசம்?
என்ன நியமம் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்?

என்பதுதான்.

“அந்த வீட்டில் எத்தனை இரவு தூங்கினாய்?” என்பதை வைத்து புதிதாக ஒரு தோஷத்தை உருவாக்குவது அல்ல.

அன்றைய வாழ்க்கை முறையையும் சிந்தித்துப் பார்க்க வேண்டும்

தர்மஸூத்திரங்கள் உருவான காலத்தின் சமூகச் சூழலை நினைத்தால்கூட, “பத்து நாட்கள் தங்கவே கூடாது” என்ற பொதுவிதி நடைமுறையில் பொருந்தாததாகத் தெரிகிறது.

இன்றுபோல் சில மணி நேரத்தில் நூற்றுக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் பயணிக்கக்கூடிய வசதிகள் அக்காலத்தில் இல்லை. தொலைதூரத்திலிருந்து உறவினர் வந்தால் உடனடியாகத் திரும்பிச் செல்வது எப்போதும் சாத்தியமாக இருந்திருக்காது.

ஆனால் இந்த வரலாற்றுச் சூழல் துணை விளக்கம் மட்டுமே. இதையே சாஸ்திரப் பிரமாணமாகக் காட்டத் தேவையில்லை.

ஏனெனில் நமக்குத் தேவையான முக்கியமான ஆதாரம் ஏற்கனவே இருக்கிறது:

பௌதாயனர் மரணத்திற்குப் பின் உறவினர்கள் பத்து நாட்கள் நியமத்துடன் இருப்பதையே நேரடியாக விவரிக்கிறார்.

“தீட்டு ஒட்டிக்கொள்ளும்” என்றால் என்ன?

இதுதான் இன்னும் முக்கியமான கேள்வி.

ஆசௌசம் என்பது தர்மசாஸ்திரத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒரு காலநியமம்.

அதை ஏதோ ஒரு தொற்றுநோயைப் போல,

“இந்த வீட்டில் 10 நாள் இருந்தால் தீட்டு உனக்கு ஒட்டிவிடும்!”

என்று பேசுவது சாஸ்திரத்தின் மொழியல்ல.

ஒருவருக்கு ஆசௌசம் உண்டா இல்லையா என்பதை அவரது உறவுமுறை, மரணம் நிகழ்ந்த சூழல், செய்தி அறிந்த காலம் முதலிய சாஸ்திர விதிகளே தீர்மானிக்கின்றன.

அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட வீட்டில் 9 இரவு தூங்கினாரா, 10 இரவு தூங்கினாரா என்பதல்ல.

இன்னும் ஆபத்தானது — “பாதகம் வந்துவிடும்” என்று பயமுறுத்துவது!

“நான் சொல்லுறதைக் கேள்... இல்லாட்டி பின்னாடி ஏதாவது நடக்கும்!”

“பத்து நாள் அங்கேயே இருந்துடாதே!”

“ஒருமுறை வீட்டுக்கு வந்துட்டுப் போ!”

“இல்லன்னா குடும்பத்துக்கு ஏதாவது பாதிப்பு வரும்!”

என்று சாஸ்திரப் பிரமாணமே இல்லாமல் ஒருவரைப் பயமுறுத்துவது ஆசாரம் காப்பது அல்ல; மூடநம்பிக்கையை உருவாக்குவது.

ஒரு விதியைச் சாஸ்திரத்தின் பெயரில் கூறுகிறவர் அதற்கான ஆதாரத்தைக் காட்ட வேண்டும்.

“எங்க வீட்டில் இப்படித்தான் சொல்வார்கள்” என்பது குடும்ப வழக்கம்.

“எங்க ஊரில் இப்படித்தான் செய்வார்கள்” என்பது தேசாசாரம்.

“எங்க பெரியவர்கள் சொல்லியிருக்கிறார்கள்” என்பது குடும்ப மரபு.

இவற்றுக்கு அவற்றுக்குரிய மரியாதை இருக்கலாம்.

ஆனால் அவற்றை உடனே,

“இதுதான் தர்மசாஸ்திர விதி; செய்யாவிட்டால் தோஷம்!”

என்று மாற்றிவிடக்கூடாது.

இறுதியாகத் தெளிவாகச் சொல்லிவிடுவோம்

மகன் என்றாலும் சரி, மகள் என்றாலும் சரி, மருமகன் என்றாலும் சரி, மற்ற உறவினர் என்றாலும் சரி — ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்படும் ஆசௌசத்தை அவர்களுடைய உறவுமுறையை வைத்து சாஸ்திரம் தீர்மானிக்கிறது.

ஆனால்,

“இறந்த வீட்டில் தொடர்ந்து 10 நாட்கள் தங்கக்கூடாது”

“நடுவில் சொந்த வீட்டிற்குப் போய்விட்டு வந்தால்தான் சரி”

“10 நாள் இருந்தால் தீட்டு ஒட்டிக்கொள்ளும்”

“அதனால் குடும்பத்திற்கு ஏதாவது பாதகம் வரும்”

என்ற பொதுவான விதிக்கு மேற்கண்ட தர்மசாஸ்திர ஆதாரங்களில் பிரமாணம் இல்லை.

ஆகவே ஆதாரமில்லாத பயத்தை சாஸ்திரம் என்று அழைக்காதீர்கள்.

குடும்ப வழக்கத்தை தர்மசாஸ்திரக் கட்டளை என்று மாற்றாதீர்கள்.

மரணத்தால் ஏற்கனவே துயரத்தில் இருக்கும் குடும்பத்தினரிடம் புதிதாக “தோஷம் வரும், தீட்டு ஒட்டும், பாதகம் வரும்” என்று பயத்தை விதைக்காதீர்கள்.

துக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கு உறவினர்கள் துணையாக இருப்பது குற்றமல்ல.
சாஸ்திரம் விதித்த ஆசௌசத்தை அனுஷ்டிப்பதே தர்மம்;
சாஸ்திரம் விதிக்காத தோஷத்தை நாமாக உருவாக்குவது தர்மமல்ல.