வாழ்க்கையில் சில காலகட்டங்கள் மனிதனை மிகவும் நெருக்கடிக்குள்ளாக்குகின்றன. திருமணம் தாமதமாகலாம். குழந்தைப்பேறு குறித்த ஏக்கம் இருக்கலாம். வேலை கிடைக்காமல் போகலாம். தொழிலில் தொடர்ந்து நஷ்டம் ஏற்படலாம். கடன் பெருகலாம். குடும்பத்தில் அமைதி குறையலாம். உடல்நலம் குறித்த கவலை ஏற்படலாம். எவ்வளவு முயன்றும் எதிர்பார்த்த காரியம் நடைபெறாமல் இருக்கலாம்.
அத்தகைய நேரத்தில் மனித மனத்தில் இயல்பாக ஒரு எண்ணம் பிறக்கிறது:
“எதை வேண்டுமானாலும் செய்கிறேன்; இந்த ஒரு காரியம் மட்டும் நடந்தால் போதும்!”
இதுதான் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டிய மனநிலை.
ஏனெனில் இந்த மனநிலையில் மனிதன் “எது ஶாஸ்திரம்?” என்று முதலில் கேட்பதில்லை. “எது சீக்கிரம் பலன் தரும்?” என்றுதான் கேட்கத் தொடங்குகிறான்.
அங்குதான் “எதைத் தின்றால் பித்தம் தெளியும்?” என்ற நிலை ஆரம்பமாகிறது.
பரிகாரம் தவறல்ல; பிரமாணமில்லாத பரிகாரமே பிரச்சினை
ஹோமம், ஜபம், தானம், விரதம், உபவாசம், தேவதாராதனை, ப்ராயஶ்சித்தம், தீர்த்தயாத்திரை போன்றவை நமது ஸநாதன தர்மத்தில் இல்லாத விஷயங்கள் அல்ல. இவற்றில் பலவற்றிற்கு ஶாஸ்திரபூர்வமான இடமும் உண்டு.
ஆனால் ஒரு விஷயம் ஶாஸ்திரத்தில் இருப்பதால், அதை எந்தக் காரணத்திற்காக வேண்டுமானாலும், எப்போது வேண்டுமானாலும், எப்படி வேண்டுமானாலும் செய்து கொள்ளலாம் என்று பொருள் கிடையாது.
எதைச் செய்ய வேண்டும்?
எதற்காகச் செய்ய வேண்டும்?
யார் செய்ய வேண்டும்?
எவ்வாறு செய்ய வேண்டும்?
எந்த தேவதையை முன்னிட்டு செய்ய வேண்டும்?
அதற்குரிய ஸங்கல்பம் என்ன?
அதற்குரிய விதிமுறை என்ன?
அதன் பிரமாணம் எது?
இவைதான் முதலில் அறியப்பட வேண்டியவை.
பகவத் கீதையில் பகவான் மிகத் தெளிவாகக் கூறுகிறார்:
“ய: ஶாஸ்த்ரவிதிமுத்ஸ்ருஜ்ய வர்ததே காமகாரத: ।
ந ஸ ஸித்திமவாப்நோதி ந ஸுகம் ந பராம் கதிம் ॥”
— பகவத் கீதை 16.23
அதாவது, ஶாஸ்திர விதியை விட்டுவிட்டு தன்னுடைய விருப்பப்படி செயல்படுகிறவன் ஸித்தியையும், நன்மையையும், உயர்ந்த கதியையும் அடைவதில்லை என்று பகவான் அறிவுறுத்துகிறார்.
அடுத்த ஶ்லோகத்திலேயே:
“தஸ்மாச்சாஸ்த்ரம் ப்ரமாணம் தே கார்யாகார்யவ்யவஸ்திதௌ”
— பகவத் கீதை 16.24
எதைச் செய்ய வேண்டும், எதைச் செய்யக்கூடாது என்பதை நிர்ணயிப்பதில் ஶாஸ்திரமே பிரமாணம் என்கிறார்.
இதுதான் பரிகாரம் உள்ளிட்ட ஆன்மிகச் செயல்களுக்கும் அடிப்படை.
“நான் 12 நாள் விரதம் இருக்கிறேன்!” — ஆனால் ஏன்?
ஒருவருக்கு திருமணம் தாமதமாகிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
உடனே,
“நான் 11 நாள் விரதம் இருக்கிறேன்.”
“நான் 12 வாரம் இந்தக் கோயிலுக்குப் போகிறேன்.”
“48 நாள் இந்த விளக்கை ஏற்றுகிறேன்.”
“108 நாள் இந்த மந்திரத்தைச் சொல்கிறேன்.”
என்று அவரே ஒரு எண்ணிக்கையையும், காலத்தையும், முறையையும் தீர்மானித்துக் கொண்டால் அது எதன் அடிப்படையில் அமைந்தது என்ற கேள்வி எழ வேண்டும்.
11 ஏன்? 12 ஏன்? 48 ஏன்? 108 ஏன்?
அதற்குரிய பிரமாணம் இருக்கிறதா?
அந்த அனுஷ்டானத்திற்கும் அவருடைய பிரச்சினைக்கும் தொடர்பு என்ன?
இவற்றிற்குத் தெளிவான பதில் இல்லையென்றால், வெறும் எண்ணிக்கையும் நம்பிக்கையும் சேர்ந்து ஒரு செயலை ஶாஸ்திரபூர்வமான அனுஷ்டானமாக மாற்றிவிடாது.
“என் மகனுக்குத் திருமணம் நடந்தால் போதும்!”
இத்தகைய ஏக்கத்தோடு ஒருவர் ஒரு ஜோதிடரையோ, ஆன்மிக ஆலோசகரையோ அணுகுகிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.
அவரிடம் குடும்பத்தினர் கேட்பது ஒன்றுதான்:
“எதையாவது சொல்லுங்கள் ஐயா; என்ன வேண்டுமானாலும் செய்கிறோம். திருமணம் மட்டும் நடந்தால் போதும்.”
இந்த ஒரு வாக்கியமே பல தவறான பரிகாரங்களுக்கான கதவைத் திறக்கக்கூடும்.
ஏனெனில் இங்கே ஆலோசனை கேட்பவரின் மனம் ஆராயும் நிலையில் இல்லை. அவர் ஏற்கெனவே எதையும் செய்யத் தயார் என்ற நிலையில் இருக்கிறார்.
அதனால் முதலில் கேட்க வேண்டியது:
“இந்தப் பரிகாரத்தை ஏன் செய்ய வேண்டும்?”
அடுத்த கேள்வி:
“இதற்கு என்ன பிரமாணம்?”
அடுத்தது:
“என்னுடைய பிரச்சினைக்கும் இந்த அனுஷ்டானத்திற்கும் என்ன தொடர்பு?”
இத்தகைய கேள்விகள் பக்தியின்மையின் அடையாளங்கள் அல்ல. மாறாக, ஶாஸ்திரத்தின் பெயரில் செய்யப்படும் காரியத்திற்கு ஶாஸ்திர அடிப்படை இருக்கிறதா என்பதை அறிந்துகொள்ளும் பொறுப்புணர்வு.
ஜோதிடப் பரிகாரம் என்றால் ஜோதிட அடிப்படையும் இருக்க வேண்டும்
ஒரு ஜாதகத்தில் திருமணத் தாமதம் இருப்பதாக ஒருவர் கூறுகிறார் என்றால், முதலில் அந்த முடிவை அவர் எவ்வாறு அடைந்தார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
விவாஹம் தொடர்பான பாவம், அதன் அதிபதி, சம்பந்தப்பட்ட காரகத்துவம், தசா–புக்தி, கிரகங்களின் நிலை, பார்வை, பலம் முதலியவற்றை முறையாக ஆராய்ந்த பின்னரே ஜோதிட ரீதியான முடிவு வரவேண்டும்.
பராஶர ஹோரா மரபு போன்ற ஜோதிட நூல்கள் கிரகங்களின் காரகத்துவம், பலம், பாவபலன், தசாபலன் முதலியவற்றை விரிவாக ஆராய்கின்றன. ஆகவே “திருமணம் ஆகவில்லை; அதனால் இந்தக் கோயிலில் இந்தச் செயலைச் செய்யுங்கள்” என்ற ஒரே வரி ஆலோசனையை மட்டும் ஜோதிடப் பரிகாரம் என்று ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது.
நோயறிதல் இல்லாமல் மருந்து தேர்ந்தெடுக்க முடியாததுபோல, காரண ஆராய்ச்சியில்லாமல் பரிகாரமும் தேர்ந்தெடுக்கப்படக் கூடாது.
தானம் உயர்ந்தது; ஆனால் தானத்தை ‘ஒப்பந்தமாக’ மாற்றிவிடக் கூடாது
அன்னதானம் உயர்ந்த தர்மம்.
தானம் உயர்ந்த தர்மம்.
ஆலய தரிசனம் புண்ணியமானது.
பகவந்நாம ஜபம் உயர்ந்தது.
ஆனால்,
“நான் இங்கே அன்னதானம் செய்தால் எனக்கு திருமணம் நடக்கும்.”
“இந்த அளவு பணம் கொடுத்தால் என் தொழில் சரியாகிவிடும்.”
என்ற வணிகரீதியான காரண–பலன் ஒப்பந்தத்தை நாமே உருவாக்கிக் கொள்வது வேறு.
தர்மத்தை தர்மமாகச் செய்வதற்கும், ஒரு குறிப்பிட்ட உலகியல் பலனை வாங்குவதற்கான கட்டணமாக அதைக் கருதுவதற்கும் மிகப் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது.
“தோசை மாவில் தீபம்” — புதுமை எல்லாம் பரிகாரம் அல்ல
இன்றைய சூழலில் சமூக ஊடகங்கள் வழியாக ஏராளமான “பரிகாரங்கள்” பரவுகின்றன.
அரிசிமாவை அடிப்படையாகக் கொண்ட மாவிளக்கு போன்ற வழக்குகள் சில பாரம்பரியங்களில் காணப்படுவது ஒரு விஷயம். அதையே எடுத்துக்கொண்டு “தோசை மாவில் தீபம் ஏற்றுங்கள்; இந்தத் தடை நீங்கும்” என்று புதிய பரிகார முறையை உருவாக்குவது முற்றிலும் வேறு விஷயம்.
இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.
ஒரு குடும்ப அல்லது பிரதேச மரபு இருக்கலாம். அதற்கும் ஶாஸ்திர விதியாக அறிவிக்கப்படும் பரிகாரத்திற்கும் வேறுபாடு இருக்கிறது.
ஒரு செயல் வித்தியாசமாக இருக்கிறது என்பதற்காக அது விசேஷமான பரிகாரமாகிவிடாது.
“பஞ்சதீப எண்ணெய்” என்ற பெயர் இருந்தாலே அது ஶாஸ்திர விதியா?
விளக்கேற்றுவதற்குரிய திரவியங்கள் குறித்த பாரம்பரியங்களும் ஆகம வழிமுறைகளும் இருக்கின்றன. ஆனால் இன்று வணிகரீதியாக பல எண்ணெய்களை ஒன்றாகக் கலந்து “பஞ்சதீப எண்ணெய்” என்ற பெயரில் விற்கப்படும் ஒரு தயாரிப்பை எடுத்துக்கொண்டு, அதையே எல்லா தேவதைகளுக்கும் எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் உரிய தனிப்பட்ட ஶாஸ்திர பரிகாரமாக அறிவிப்பதற்கு தனியான பிரமாணம் தேவை.
பெயரே பிரமாணமாகிவிடாது.
அதிலும் பயன்படுத்தப்படும் எண்ணெய்களின் தூய்மை, கலவை, தயாரிப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றிய தெளிவு இல்லாத நிலையில், “இதை ஏற்றினால் இந்தப் பலன் நிச்சயம்” என்ற கூற்றை மிகவும் கவனமாக அணுக வேண்டும்.
ஒரு கோயிலிலிருந்து இன்னொரு கோயிலுக்கு ஓடுவது தீர்வா?
ஒரு வாரம் ஒரு கோயில்.
அடுத்த வாரம் இன்னொரு கோயில்.
பிறகு யாரோ சொன்னார்கள் என்பதற்காக வேறு ஊரில் ஒரு ஆலயம்.
அங்கே 9 வாரம்.
இங்கே 11 வாரம்.
வேறொரு இடத்தில் 27 தீபம்.
இன்னொரு இடத்தில் 108 பிரதக்ஷிணம்.
இப்படியே மனம் ஓடிக்கொண்டிருந்தால் ஒரு கட்டத்தில் பக்தி அமைதியைத் தருவதற்குப் பதிலாக பதற்றத்தை வளர்க்கத் தொடங்கும்.
ஆலய தரிசனம் தவறல்ல. பல திவ்யதேசங்கள், க்ஷேத்திரங்கள், புண்ணியஸ்தலங்கள் ஆகியவற்றின் மாஹாத்மியம் நமது சமய மரபில் போற்றப்படுகிறது.
ஆனால் “எப்படியாவது ஏதாவது ஒன்றைச் செய்தால் என் காரியம் நடந்துவிடும்” என்ற பதற்றத்துடன் ஆலயங்களைத் தேடுவது வேறு.
இறைவனை நாடுவதற்கும், பலனைத் தேடி இடத்திலிருந்து இடம் ஓடுவதற்கும் மனநிலையில் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.
பலன் வரவில்லை; உடனே தெய்வத்தின் மீது குற்றமா?
இதன் மிகவும் வேதனையான அடுத்த கட்டம் இதுதான்.
யாரோ சொன்ன பரிகாரத்தைச் செய்கிறோம்.
அதற்கான பிரமாணத்தை ஆராயவில்லை.
அது நமது சூழ்நிலைக்குப் பொருந்துமா என்று பார்க்கவில்லை.
விதிமுறை என்ன என்று தெரிந்துகொள்ளவில்லை.
செய்துவிடுகிறோம்.
எதிர்பார்த்த காலத்திற்குள் பலன் கிடைக்கவில்லை.
உடனே,
“நான் இவ்வளவு செய்தேன்; தெய்வம் எனக்கு ஒன்றுமே செய்யவில்லை!”
என்ற விரக்தி வருகிறது.
இங்கே தவறு தெய்வத்திடம் இல்லை.
நாமே உருவாக்கிக் கொண்ட காரண–பலன் ஒப்பந்தம் நிறைவேறவில்லை.
அதற்காக இறைவனுடைய அனுக்ரஹத்தையே சந்தேகிப்பது ஆன்மிக வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய முரண்பாடாகிவிடுகிறது.
“எதைத் தின்றால் பித்தம் தெளியும்?” என்பது வேதனை மட்டுமல்ல — ஏமாற்றப்படக்கூடிய மனநிலை
ஒரு மனிதனுடைய துன்பத்தை ஒருபோதும் கேலி செய்ய முடியாது.
திருமணத்திற்காகக் காத்திருப்பவரின் வேதனை உண்மையானது.
குழந்தைக்காக ஏங்குபவரின் மனநிலை உண்மையானது.
கடனில் தவிப்பவரின் சுமை உண்மையானது.
தொழில் நஷ்டத்தை எதிர்கொள்பவரின் கவலை உண்மையானது.
ஆனால் அந்த வேதனையே அவரை,
“யார் என்ன சொன்னாலும் செய்கிறேன்”
என்ற நிலைக்குக் கொண்டு சென்றுவிட்டால், அதுதான் ஆபத்து.
அந்த இடத்தில் தான் சிலர் மனிதனுடைய பயம், ஏக்கம், அவசரம் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்திக் கொள்ள முடிகிறது.
₹500-க்கு ஒரு பரிகாரம்.
₹5,000-க்கு இன்னொன்று.
₹50,000-க்கு விசேஷ பரிகாரம்.
அது முடியவில்லை என்றால் இன்னொரு ஹோமம்.
அதற்குப் பிறகு இன்னொரு ஜபம்.
இவ்வாறு பரிகாரத்திற்கு மேல் பரிகாரம் சேர்ந்து கொண்டே போகலாம்.
பிரச்சினை தீராதபோது பரிகாரத்தின் விலை மட்டும் உயர்ந்து கொண்டிருந்தால், அங்கே நிச்சயமாக அறிவார்ந்த ஆய்வு தேவை.
அப்படியானால் என்ன செய்ய வேண்டும்?
முதலில் பிரச்சினையைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
அதற்கான உலகியல் காரணங்களை ஆராய வேண்டும். உலகியல் முயற்சிகளை முழுமையாக மேற்கொள்ள வேண்டும்.
ஜோதிட ரீதியான ஆலோசனை தேவைப்பட்டால், அந்த ஶாஸ்திரத்தை முறையாகக் கற்றறிந்தவரிடம் அணுக வேண்டும்.
அவர் பரிகாரம் கூறினால்,
“இதற்கான பிரமாணம் என்ன?”
என்று கேட்பதில் எந்தத் தவறும் இல்லை.
அது வேதமா, ஸ்ம்ருதியா, புராணமா, ஆகமமா, தர்மஶாஸ்திரமா, ஜ்யோதிஷ நூலா, ப்ராயஶ்சித்த விதியா அல்லது சம்பிரதாய அனுஷ்டானமா என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளலாம்.
அதன்பின் அந்த அனுஷ்டானத்தின் முறை, காலம், அதிகாரம், ஸங்கல்பம் ஆகியவற்றை அறிந்து செயல்படலாம்.
ஶ்ரத்தையும் ஶாஸ்திரமும் சேர்ந்தால்தான் அனுஷ்டானம் முழுமை பெறுகிறது
நம்பிக்கை அவசியம்.
பக்தி அவசியம்.
ஶ்ரத்தையும் அவசியம்.
ஆனால் இவற்றுடன் விவேகமும் பிரமாணமும் சேர்ந்திருக்க வேண்டும்.
ஶாஸ்திரம் என்பது மனிதனைப் பயமுறுத்துவதற்கான அமைப்பு அல்ல. வாழ்க்கையை ஒழுங்குபடுத்துவதற்கான வழிகாட்டுதல்.
ஆகவே உண்மையான ஆன்மிக அணுகுமுறை,
“என் ஆசை நிறைவேறுவதற்காக நான் என்ன வேண்டுமானாலும் செய்வேன்”
என்பதல்ல.
மாறாக,
“என்னுடைய நிலையில் தர்மபூர்வமாகவும் ஶாஸ்திரபூர்வமாகவும் நான் செய்ய வேண்டியது என்ன என்பதை அறிந்து, அதை முறையாகச் செய்வேன்; பலனை பகவானிடம் விட்டுவிடுவேன்”
என்பதுதான்.
முடிவாக…
பரிகாரத்தை நிராகரிக்க வேண்டியதில்லை; பிரமாணமில்லாத பரிகாரத்தைப் பரிகாரம் என்று ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.
விரதத்தை நிராகரிக்க வேண்டியதில்லை; நாமே உருவாக்கிக்கொண்ட எண்ணிக்கை, காலம், விதிகளை ஶாஸ்திர விதியாக நினைக்க வேண்டியதில்லை.
ஆலயங்களுக்குச் செல்வதை நிறுத்த வேண்டியதில்லை; ஒரு காரியத்தை எப்படியாவது சாதித்துவிட வேண்டும் என்ற பதற்றத்தில் ஆலயத்திலிருந்து ஆலயத்திற்கு ஓட வேண்டியதில்லை.
தானம் செய்வதை நிறுத்த வேண்டியதில்லை; தானத்தை இறைவனோடு செய்யும் பலன்-பரிமாற்ற ஒப்பந்தமாக மாற்ற வேண்டியதில்லை.
“எதைத் தின்றால் பித்தம் தெளியும்?” என்ற மனநிலை ஒரு வரம் அல்ல. அது சரியான விவேகம் இல்லாதபோது மனிதனை எளிதில் ஏமாற்றத்திற்கு அழைத்துச் செல்லக்கூடிய நிலை.
ஆசை இருக்கட்டும். பிரார்த்தனை இருக்கட்டும். அனுஷ்டானமும் இருக்கட்டும். பரிகாரமும் தேவையான இடத்தில் இருக்கட்டும்.
ஆனால் அவற்றிற்கு முன்னால் ஒரு கேள்வி மட்டும் உறுதியாக நிற்கட்டும்:
“இதற்கு ஶாஸ்திரப் பிரமாணம் என்ன?”
அந்த ஒரு கேள்வி பல தேவையற்ற செலவுகளிலிருந்தும், ஆதாரமற்ற அச்சங்களிலிருந்தும், தவறான பரிகாரங்களிலிருந்தும் நம்மைக் காக்கும்.
பயத்தால் பரிகாரம் தேடுவதைவிட, பிரமாணத்தோடு பகவானை அணுகுவது உயர்ந்தது.
அவசரத்தால் அனுஷ்டானம் செய்வதைவிட, அறிந்து அனுஷ்டிப்பது சிறந்தது.
பலனை வற்புறுத்துவதைவிட, கடமையைச் சரியாகச் செய்து பகவானிடம் சரணடைவதே ஆன்மிகத்தின் அழகு.