ஆயுத பூஜையும் வன்னி மரமும் — பாண்டவர்கள் வைத்த ஆயுதத்திலிருந்து திவ்யதேசப் பார்வேட்டை வரை!

ஆயுத பூஜை, விஜயதசமி, வன்னி மரம் — இந்த மூன்றையும் ஒன்றாகச் சேர்த்துப் பேசும் வழக்கம் நம்மிடையே நீண்ட காலமாக இருந்து வருகிறது. குறிப்பாக, “பாண்டவர்கள் தங்கள் ஆயுதங்களை வன்னி மரத்தில் வைத்தார்கள்; அதனால் விஜயதசமியன்று வன்னி மரத்தை வழிபடுகிறோம்” என்ற விளக்கம் மிகவும் பரவலாகச் சொல்லப்படுகிறது.

ஆனால் மகாபாரதத்தின் மூல நிகழ்வு என்ன சொல்கிறது? பாண்டவர்கள் உண்மையில் வன்னி மரத்தில் என்ன செய்தார்கள்? அவர்கள் வன்னி மரத்தைப் பூஜித்தார்களா அல்லது தங்கள் ஆயுதங்களைப் பாதுகாப்பாக மறைத்து வைத்தார்களா? இன்று ஆலயங்களில் நடைபெறும் “வன்னிமரப் பார்வேட்டை” என்னும் உத்ஸவம் அதே நிகழ்வின் நேரடி மறுநிகழ்வா? வீட்டில் ஆயுத பூஜை செய்பவர்கள் வன்னிக் கிளையை வெட்டிக் கொண்டுவர வேண்டுமா?

இந்தக் கேள்விகளை இதிகாசப் பிரமாணம், ஆலய சம்பிரதாயம், நடைமுறை ஆகிய மூன்றையும் பிரித்துப் பார்த்தால்தான் தெளிவான பதில் கிடைக்கும்.

ஆயுதம் என்றால் வாள், வில் மட்டுமா?

“ஆயுதம்” என்ற சொல்லைக் கேட்டவுடன் வாள், வில், அம்பு, வேல் போன்ற போர்க்கருவிகள் நினைவுக்கு வரலாம். ஆனால் ஆயுத பூஜையின் நடைமுறைப் பொருள் அதைவிட விரிவானது.

ஒரு மனிதன் தனது தர்மத்தையும் தொழிலையும் கடமையையும் நிறைவேற்றுவதற்கு உதவும் கருவி அவனுக்குரிய உபகரணம். விவசாயிக்கு கலப்பையும் விவசாயக் கருவிகளும்; தொழிலாளிக்கு இயந்திரங்கள்; தச்சருக்கு அவரது கருவிகள்; வாகனத்தைத் தொழிலாகக் கொண்டவருக்கு வாகனம்; இன்றைய அலுவலக மற்றும் தொழில்நுட்ப உலகில் கணினி உள்ளிட்ட தொழிற்கருவிகள் — இவை அனைத்தும் அந்தந்த வாழ்க்கை முறையில் பயன்படும் சாதனங்கள்.

ஆகவே ஆயுத பூஜையின் உயர்ந்த கருத்து, “என் திறமையால் மட்டுமே அனைத்தும் நடக்கிறது” என்ற அகங்காரத்தைக் காட்டுவது அல்ல. பகவத் அனுக்ரஹத்தால் நமக்குக் கிடைத்த சாதனங்களைச் சுத்தமாகப் பராமரித்து, நமது கடமைகளை முறையாகச் செய்ய அவற்றைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்ற நன்றியுணர்வையும் தர்ம உணர்வையும் வளர்ப்பதே அதன் அழகான உட்பொருள்.

மகாபாரதத்தில் வன்னி மரம் — மூல நிகழ்வு என்ன?

இங்கே நமக்குக் கிடைக்கும் மிக முக்கியமான பிரமாணம் ஸ்ரீமஹாபாரதத்தின் விராட பர்வம்.

பன்னிரண்டு வருட வனவாசத்திற்குப் பிறகு பாண்டவர்கள் ஓராண்டு அஞ்ஞாதவாசம் மேற்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அந்தக் காலத்தில் அவர்கள் அடையாளம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் மீண்டும் வனவாசத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலை இருந்தது.

விராட நகரத்திற்குள் தங்கள் ஆயுதங்களுடன் சென்றால் குறிப்பாக அர்ஜுனனுடைய புகழ்பெற்ற காண்டீவத்தைப் பார்த்தவுடன் தங்கள் அடையாளம் வெளிப்பட்டுவிடும் என்று அவர்கள் கருதினர். எனவே ஆயுதங்களை நகரத்திற்கு வெளியே பாதுகாப்பாக வைக்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது.

அப்பொழுது அர்ஜுனன் ஒரு பெரிய சமீ மரத்தை — வன்னி மரத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறான். அந்த மரம் ஏறுவதற்குக் கடினமானது; மனித நடமாட்டம் குறைந்த பகுதியில், சுடுகாட்டிற்கு அருகே அமைந்திருந்தது என்று விராட பர்வம் விவரிக்கிறது. அங்கே ஆயுதங்களை வைத்துவிட்டு நகரத்திற்குச் செல்லலாம் என்று அர்ஜுனன் கூறுகிறான்.

பின்னர் நகுலன் மரத்தில் ஏறி, மழை படாததும் கிளைகள் முறியாததுமான பாதுகாப்பான இடத்தில் வில், அம்பு, வாள் உள்ளிட்ட ஆயுதங்களை உறுதியாகக் கட்டி வைக்கிறான்.

இதுதான் மகாபாரதத்தில் நேரடியாகக் காணப்படும் செய்தி.

“வன்னிமரத்தில் ஆயுதம் வைத்தார்கள்” — இதற்கே நேரடியான ஸ்லோகப் பிரமாணம் உண்டா?

ஆம்.

விராட பர்வத்தில் அர்ஜுனன் உத்தரனிடம் வன்னி மரத்தில் ஏறி ஆயுதங்களை எடுத்துவரச் சொல்லும் பகுதியில்:

“தஸ்மாத் பூமிஞ்ஜயாரோஹ
சமீமேதாம் பலாசினீம் ।
அஸ்யாம் ஹி பாண்டுபுத்ராணாம்
தனூம்ஷி நிஹிதான்யுத ॥”

என்று வருகிறது.

எளிய பொருள்:

“ஆகையால் பூமிஞ்ஜயனே! இலைகள் நிறைந்த இந்த சமீ மரத்தில் ஏறு. இதில் பாண்டு புத்திரர்களுடைய வில்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளன.”

அதைத் தொடர்ந்து யுதிஷ்டிரர், பீமர், அர்ஜுனர், நகுலர், சகதேவர் ஆகியோருடைய வில்கள், அம்புகள், கொடிகள், கவசங்கள் அங்கு வைக்கப்பட்டிருந்தன என்று மகாபாரதம் குறிப்பிடுகிறது.

எனவே பாண்டவர்கள் வன்னி மரத்தில் ஆயுதங்களை வைத்தார்கள் என்பது வெறும் பிற்காலக் கதை அல்ல; விராட பர்வத்தில் நேரடியாக இடம்பெறும் மகாபாரத நிகழ்வு.

அவர்கள் ஆயுதங்களை மீண்டும் எடுத்தார்களா?

ஆம். இதுவும் முக்கியமான பகுதி.

விராட நாட்டின் பசுக்களை கௌரவர்கள் கவர்ந்து சென்றபோது, அர்ஜுனன் பிருஹந்நளையாக இருந்த தனது மறைவை விட்டு வெளிப்பட்டு, உத்தரனுடன் அந்த சமீ மரத்திற்குச் செல்கிறான்.

அங்கே அர்ஜுனன் உத்தரனிடம்,

“இந்த மரத்தில் பாண்டவர்களின் வில், அம்பு, கொடி, கவசம் முதலியவை இருக்கின்றன; அவற்றை இறக்கு”

என்று கூறுகிறான். அங்கே அர்ஜுனனுடைய புகழ்பெற்ற காண்டீவமும் இருந்ததாக விராட பர்வம் தெளிவாக விவரிக்கிறது.

இதில் ஒரு அழகான தத்துவமும் இருக்கிறது.

ஆயுதத்தை வன்னியில் வைத்தது தோல்விக்காக அல்ல; சரியான காலம் வரும்வரை பாதுகாப்பதற்காக. மீண்டும் அதை எடுத்தது வன்முறைக்காக அல்ல; தன் கடமையை நிறைவேற்றுவதற்காக.

இதுவே வன்னி மரம், ஆயுதம், வெற்றி ஆகிய மூன்றுக்கும் இடையே பிற்காலத்தில் உருவான பண்பாட்டு தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

ஆனால் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டை மறக்கக் கூடாது

இங்கேதான் மகாபாரதப் பிரமாணத்தையும் பிற்கால ஆலய சம்பிரதாயத்தையும் ஒன்றாகக் கலக்காமல் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மகாபாரதத்தில் உள்ள நேரடியான செய்தி:

பாண்டவர்கள் வன்னி மரத்தில் தங்கள் ஆயுதங்களை மறைத்துப் பாதுகாத்தார்கள்; பின்னர் அர்ஜுனன் அவற்றை மீட்டெடுத்தான்.

ஆனால்,

“அதனால் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் விஜயதசமியன்று வன்னிக் கிளையை வெட்டிக் கொண்டுவர வேண்டும்”

என்ற விதியை இந்த மகாபாரதப் பகுதி கூறவில்லை.

அதேபோல,

“பாண்டவர்கள் அன்று வன்னிமரத்தை அம்பால் கொத்தினார்கள்; எனவே நாமும் வன்னிமரத்தைக் கொத்த வேண்டும்”

என்ற செய்தியும் மேற்கண்ட விராட பர்வ மூல நிகழ்வில் இல்லை.

இதைக் குறிப்பாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

இதிகாச நிகழ்வு ஒன்று; அந்த நிகழ்வை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஆலயங்களில் காலப்போக்கில் அமைந்த உத்ஸவ சம்பிரதாயம் இன்னொன்று.

இரண்டிற்கும் தொடர்பு இருக்கலாம்; ஆனால் இரண்டையும் ஒரே ஷாஸ்திர விதியாகக் கூறுவது துல்லியமாகாது.

அப்படியானால் “வன்னிமரம் கொத்துதல்” என்றால் என்ன?

தமிழகத்தின் சில பகுதிகளில் “வன்னி கொத்துதல்”, “வன்னிமர பார்வேட்டை”, “அம்பு போடுதல்” போன்ற சொற்கள் வழக்கில் இருக்கின்றன.

இவற்றின் மிகவும் தெளிவான ஆலய வடிவம் பார்வேட்டை.

இங்கு பெருமாள் ராஜாதிராஜனாகவும் வெற்றி அருளும் பரமாத்மாவாகவும் புறப்பாடு கண்டருளுகிறார். குதிரை வாகனம், வில், அம்பு, வன்னிமரம் ஆகியவை சேர்ந்து ஒரு ராஜோபசார உத்ஸவ வடிவத்தை உருவாக்குகின்றன.

எனவே ஆலயத்தில் நடைபெறும் வன்னிமர பார்வேட்டை என்பதையும், ஒருவர் தன்னிச்சையாக வன்னி மரத்தின் கிளைகளை வெட்டுவதையும் ஒன்றாகக் கருத முடியாது.

ஸ்ரீரங்கத்தில் வன்னிமரத்தின் சிறப்பு

ஸ்ரீரங்கம் ஸ்ரீரங்கநாதஸ்வாமி திருக்கோயிலின் விஜயதசமி சம்பிரதாயத்தில் வன்னிமரம் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தைப் பெறுகிறது.

விஜயதசமியன்று திருவாராதனத்திற்குப் பிறகு ஸ்ரீநம்பெருமாள் தங்கக் குதிரை வாகனத்தில் எழுந்தருளும் சம்பிரதாயம் உள்ளது. நம்பெருமாளுடைய வில், அம்பு ஆகியவை கைங்கரியபரர்களால் எடுத்துவரப்பட்டு சமர்ப்பிக்கப்படுகின்றன.

பின்னர் வில், அம்புடன் நம்பெருமாள் சிங்கர் சந்நதி வாசல் பகுதியில் உள்ள மண்டபத்திற்கு எழுந்தருளுகிறார். எதிரே உள்ள வன்னிமரத்திற்குத் திருவாராதனம் நடைபெறுகிறது. அதன் பின்னர் நம்பெருமாள் திருக்கையில் வில்லை அமைத்து நான்கு திசைகளிலும் அம்பு செலுத்தும் வைபவம் நடைபெறுவதாக ஸ்ரீரங்க விஜயதசமி உத்ஸவ விவரங்கள் பதிவு செய்கின்றன.

இதனால் ஸ்ரீரங்கத்தில் வன்னிமரம் என்பது வீட்டுக்கு எடுத்துச் செல்ல வேண்டிய ஒரு “பரிகாரப் பொருள்” என்ற நிலையில் இல்லை.

அது நம்பெருமாளின் விஜயதசமி புறப்பாடு, வில்–அம்பு, பார்வேட்டை மற்றும் ராஜோபசார உத்ஸவத்தின் ஓர் அங்கம்.

இந்த வேறுபாடு மிகவும் முக்கியமானது.

காஞ்சிபுரம் ஸ்ரீவரதராஜப் பெருமாள் திருக்கோயிலில்

108 திவ்யதேசங்களில் மிக முக்கியமான காஞ்சிபுரம் ஸ்ரீவரதராஜப் பெருமாள் திருக்கோயிலிலும் விஜயதசமியன்று வன்னிமர பார்வேட்டை உத்ஸவம் நடைபெறுகிறது.

ஸ்ரீவரதராஜப் பெருமாள் அலங்காரத்துடன் தங்கக் குதிரை வாகனத்தில் எழுந்தருளி வீதிப் புறப்பாடு கண்டருளுகிறார். பின்னர் திருக்கோயில் வளாகத்தில் உள்ள வன்னிமரத்தின் அருகே எழுந்தருளி, வில் ஏந்தி அம்பு செலுத்தும் பார்வேட்டை நடைபெறுகிறது. 2025 ஆம் ஆண்டின் உத்ஸவப் பதிவிலும் இந்த நடைமுறை தெளிவாகப் பதிவாகியுள்ளது.

2026 ஆம் ஆண்டிற்கான விஜயதசமி பார்வேட்டை உத்ஸவத்திலும் ஸ்ரீவரதர் தங்கக் குதிரை வாகனத்தில் எழுந்தருளும் நிகழ்ச்சி அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இதனால் வன்னிமர பார்வேட்டை என்பது ஸ்ரீரங்கத்திற்கு மட்டும் உரிய தனிப்பட்ட வழக்கம் அல்ல; வைணவ ஆலய உத்ஸவ மரபில் பல இடங்களில் காணப்படும் ஓர் அமைப்பு என்பது புரிகிறது.

திருவல்லிக்கேணி ஸ்ரீபார்த்தசாரதி திருக்கோயிலில்

திருவல்லிக்கேணி ஸ்ரீபார்த்தசாரதி பெருமாள் திருக்கோயிலிலும் விஜயதசமியன்று பார்வேட்டை புறப்பாடுநடைபெறும் மரபு பதிவாகியுள்ளது.

ஸ்ரீபார்த்தசாரதி பெருமாள் குதிரை வாகனத்தில் எழுந்தருளி, வன்னிமரத்துடன் தொடர்புடைய பார்வேட்டை கண்டருளும் சம்பிரதாயம் அங்கு உள்ளது. பழைய காலத்தில் வேங்கடரங்கம் தெருவிலிருந்த வசந்த பங்களா பகுதியில் இந்த வைபவம் நடைபெற்றதாகவும், பின்னர் ஆலய வாசல் பகுதியில் நடைபெறும் வகையில் மாறியதாகவும் திருவல்லிக்கேணி உத்ஸவப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

மேலும் இந்தப் புறப்பாட்டில் தாடி பஞ்சகம், ஸ்தோத்ர ரத்னம் போன்றவை சேவிக்கப்படும் மரபும் பதிவாகியுள்ளது.

திருவல்லிக்கேணிக்கு இந்த நிகழ்வு இன்னும் பொருத்தமான ஒரு நினைவூட்டலைத் தருகிறது. ஏனெனில் அங்கு எழுந்தருளியிருப்பவர் பார்த்தனுக்குச் சாரதியான ஸ்ரீபார்த்தசாரதி. மகாபாரதத்தோடு நேரடியான திருநாமத் தொடர்புடைய பெருமாளின் விஜயதசமி புறப்பாட்டில் வன்னிமர பார்வேட்டை இடம்பெறுவது ஆழமான இதிகாச நினைவையும் ஆலய உத்ஸவ மரபையும் ஒருங்கிணைக்கிறது.

எல்லா திவ்யதேசங்களிலும் இதே முறையா?

அவசியமில்லை.

இதுதான் ஆலய சம்பிரதாயங்களைப் புரிந்துகொள்ளும்போது கவனிக்க வேண்டிய முக்கிய அம்சம்.

ஒவ்வொரு திவ்யதேசத்திற்கும் தனித்தனி உத்ஸவ முறை, ஸ்தலாசாரம், வாகனம், புறப்பாட்டு மார்க்கம், கைங்கரிய வரிசை ஆகியவை இருக்கின்றன.

ஒரு திவ்யதேசத்தில் வன்னிமரத்தருகே அம்பு செலுத்துதல் பிரதானமாக இருக்கலாம். மற்றொரு திவ்யதேசத்தில் பார்வேட்டை புறப்பாடு பிரதானமாக இருக்கலாம். வேறொரு ஆலயத்தில் அதற்குரிய உள்ளூர் ஸ்தலாசாரம் வேறுபடலாம்.

ஆகவே ஸ்ரீரங்கத்தில் நடைபெறுவது எல்லா பெருமாள் கோயில்களிலும் அப்படியே நடைபெற வேண்டும் என்ற பொதுவிதி இல்லை.

ஸ்தல சம்பிரதாயம் எதுவோ அதுவே அந்தத் திருக்கோயிலின் வழிமுறை.

அப்படியானால் வீட்டில் வன்னிமரம் அவசியமா?

இப்போது அடிப்படைக் கேள்விக்கு வரலாம்.

ஆயுத பூஜை செய்யும் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வன்னிக் கிளை கட்டாயம் இருக்க வேண்டும் என்று பாண்டவர்களின் விராட பர்வ நிகழ்விலிருந்து முடிவு செய்ய முடியாது.

பாண்டவர்கள் செய்தது:

வன்னி மரத்தைத் தேடி அதன் கிளைகளை வெட்டிக் கொண்டுவருவது அல்ல.

அவர்கள் செய்தது:

தங்கள் அடையாளத்தை மறைப்பதற்காக ஆயுதங்களை ஒரு பாதுகாப்பான வன்னி மரத்தில் வைத்தது.

பின்னர் தேவையான நேரத்தில் அவற்றை மீண்டும் எடுத்தது.

எனவே “பாண்டவர்கள் வன்னியில் ஆயுதம் வைத்தார்கள்; ஆகையால் நாமும் வீட்டில் வன்னிக் கொத்து வைத்தால்தான் ஆயுத பூஜை பூர்த்தியாகும்” என்று மகாபாரதத்தின் பெயரில் கட்டாயப்படுத்துவதற்கு இந்த மூல நிகழ்வு ஆதாரமளிக்கவில்லை.

குடும்பத்தின் பரம்பரை ஆசாரம் அல்லது ஆலய சம்பிரதாயத்தைப் பின்பற்றி வன்னியை மரியாதையுடன் வழிபடுவது ஒரு விஷயம். அதை ஆயுத பூஜையின் தவிர்க்க முடியாத பொதுவிதியாக மாற்றுவது வேறு விஷயம்.

வன்னிமரத்தை வெட்டுவதுதான் வழிபாடா?

வன்னி புனிதமாக மதிக்கப்படும் மரம் என்றால், அதை மதிப்பதே முதன்மையானது.

ஆலய பார்வேட்டையில் நடைபெறும் அம்பு செலுத்துதல் என்பது குறிப்பிட்ட உத்ஸவத்தின் சம்பிரதாயச் செயல். அதை அப்படியே தனிநபர் செய்முறையாக மாற்ற வேண்டிய அவசியம் இல்லை.

வன்னிமரத்தை தரிசித்தல், நமஸ்கரித்தல், ஆலயத்தில் நடைபெறும் பார்வேட்டை உத்ஸவத்தை சேவித்தல் — இவை அனைத்தும் வன்னியோடு தொடர்புடைய ஆன்மிக அனுபவங்களாக இருக்கலாம்.

ஆனால் மரத்தின் கிளைகளைப் பெருமளவில் முறித்து எடுத்துச் செல்வதையே பக்தியின் அடையாளமாகக் கருதுவது, மகாபாரதத்தில் காணப்படும் பாண்டவர்களின் நிகழ்வோடு நேரடியாகப் பொருந்துவதில்லை.

ஆயுத பூஜையன்று உண்மையில் நாம் என்ன செய்யலாம்?

ஆயுத பூஜையின் நடைமுறை மிகவும் அழகாகவும் எளிமையாகவும் இருக்கலாம்.

தொழில் செய்ய உதவும் கருவிகள், இயந்திரங்கள், வாகனங்கள், அலுவலக உபகரணங்கள் முதலியவற்றை நன்றாகச் சுத்தம் செய்து ஒழுங்குபடுத்தலாம். அவற்றைப் பகவானுடைய அனுக்ரஹத்தால் நமக்குக் கிடைத்த சாதனங்களாக எண்ணி, திருமண்–ஸ்ரீசூர்ணம் அல்லது குடும்ப சம்பிரதாயத்திற்கு ஏற்ப மங்களச் சின்னங்களை இட்டு, புஷ்பம் சமர்ப்பித்து, தீபம் ஏற்றி, பழம் முதலியவற்றை நிவேதனம் செய்து, ஸ்ரீமன் நாராயணனைப் பிரார்த்திக்கலாம்.

ஸ்ரீவைஷ்ணவ இல்லங்களில் இதன் மையம் தனித்த ஒரு பொருளைத் தெய்வமாக்குவது அல்ல. ஸ்ரீமன் நாராயணனே அனைத்திற்கும் அந்தர்யாமி; நமக்குக் கிடைத்த கருவிகளும் திறமைகளும் வாய்ப்புகளும் அவருடைய அனுக்ரஹத்தால் பயனுறுகின்றன என்ற பகவத் சம்பந்த உணர்வோடு செய்வதே பொருத்தமான அணுகுமுறை.

விஜயதசமியன்று புதிய கல்வி, புதிய தொழில் முயற்சி, கணக்கு, கலை, பயிற்சி போன்ற நல்ல காரியங்களை மங்களமாகத் தொடங்கும் மரபும் இதனுடன் இணைந்து வளர்ந்துள்ளது.

வன்னி நமக்குச் சொல்லும் மிகப்பெரிய செய்தி

மகாபாரதத்தில் வன்னிமரம் ஒரு அற்புதமான தருணத்திற்குச் சாட்சியாகிறது.

ஒரு காலத்தில் அதே மரத்தில் பாண்டவர்களின் ஆயுதங்கள் அமைதியாக மறைந்திருந்தன.

காலம் வந்ததும் அதே ஆயுதங்கள் மீண்டும் வெளிவந்தன.

காண்டீவம் மீண்டும் அர்ஜுனனுடைய கரத்திற்கு வந்தது.

அவன் தனது கடமையை நிறைவேற்றப் புறப்பட்டான்.

எனவே வன்னிமரத்தின் மகாபாரதச் செய்தியை வெறும் “ஒரு கொத்து எடுத்துவந்து வாசலில் வைப்பது” என்ற அளவில் சுருக்கிவிட முடியாது.

காலம் வரும்வரை சக்தியைப் பாதுகாப்பது; காலம் வந்தபோது கடமையைச் செய்வது; கிடைத்த சாதனத்தை தர்மத்திற்காகப் பயன்படுத்துவது — இதுதான் அந்த நிகழ்வு நமக்குக் காட்டும் உயர்ந்த வாழ்க்கைப் பாடம்.

ஆயுத பூஜையின் நிறைவு — கருவியை அல்ல, கருவியை அருளிய பரமனை நினைவுகூர்வோம்!

வன்னிமரம் மகாபாரதத்தோடு தொடர்புடையது — இதற்கு விராட பர்வத்தில் தெளிவான ஆதாரம் இருக்கிறது.

பாண்டவர்கள் தங்கள் ஆயுதங்களை அதில் பாதுகாத்தார்கள் — இதற்கும் நேரடியான இதிகாசப் பிரமாணம் இருக்கிறது.

ஸ்ரீரங்கம், காஞ்சிபுரம், திருவல்லிக்கேணி போன்ற வைணவத் திருத்தலங்களில் விஜயதசமி பார்வேட்டையோடு வன்னிமரம் தொடர்புபடுத்தப்பட்ட ஆலய சம்பிரதாயங்களும் இருக்கின்றன.

ஆனால் இதிலிருந்து “ஒவ்வொரு வீட்டிலும் வன்னிக் கொத்து வைத்தால்தான் ஆயுத பூஜை நிறைவு பெறும்” என்ற கட்டாயத்தை உருவாக்க வேண்டியதில்லை.

ஆயுத பூஜையின் உயர்ந்த உணர்வு நன்றி, கடமை, ஒழுங்கு, தர்மம் மற்றும் பகவத் சம்பந்தம்.

நாம் பயன்படுத்தும் கருவி எவ்வளவு நவீனமானதாக இருந்தாலும், அதை இயக்குவது மனிதனுடைய திறமை; அந்தத் திறமைக்கும் உயிருக்கும் வாய்ப்புக்கும் ஆதாரமாக இருப்பவன் பரமாத்மா.

அதனால் ஆயுத பூஜை நமக்குச் சொல்லும் செய்தி மிக எளிமையானது:

“கருவியைப் போற்றுவதோடு நின்றுவிடாதே;
அதைக் கொண்டு தர்மமான காரியத்தைச் செய்.
வெற்றியை உன்னுடையது என்று எண்ணாதே;
அதை அருளும் ஸ்ரீமன் நாராயணனை நினைந்து செயல்படு.”