ஸ்ரீகிருஷ்ண ஜெயந்தி (கோகுலாஷ்டமி) திருநாளில் வீட்டின் வெளிவாசலில் இருந்து கிருஷ்ணரின் பாதச் சுவடுகளை வரைந்து வழிபடுவது இன்று பொதுவான வழக்கமாகிவிட்டது. இருப்பினும், இந்த வழக்கத்தில் இருக்கும் ஆன்மீக, தர்க்கரீதியான முரண்பாடுகளையும், சாஸ்திர மற்றும் சித்தாச்சார உண்மைகளையும் ஆராய்ந்து, உள்ளதை உள்ளபடி தெளிவுபடுத்துவதே இந்த கட்டுரையின் நோக்கமாகும்.
*முதலாம் முரண்பாடு: அவதார தினமா? நடை பயிலும் பருவமா?*
*உண்மை நிலை:*
கிருஷ்ண ஜெயந்தி என்பது பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் மதுரா நகரச் சிறைச்சாலையில், தேவகி-வசுதேவருக்கு எட்டாவது குழந்தையாக, நள்ளிரவில் குழந்தையாக அவதரித்த திருநாள் ஆகும்.
*விளக்கம்:*
புராண வரலாற்றின்படி, அன்றைய தினம் நள்ளிரவில் பிறந்த குழந்தை, விடிவதற்குள் கோகுலத்தில் இருக்கும் நந்தகோபர் இல்லத்திற்கு வசுதேவரால் கொண்டு சேர்க்கப்படுகிறது. எனவே, அன்றைய தினம் அவன் பிறந்த பச்சிளம் குழந்தையே தவிர, எழுந்து நடந்து வந்த பாலகன் அல்ல.
குழந்தையாகப் பிறந்த அன்றே, அவன் வீட்டின் வெளிவாசலில் இருந்து நடந்து வீட்டிற்குள் வருவது போலப் பாதச் சுவடுகள் வரைவது என்பது கால முறைப்படி முற்றிலும் முரண்பாடான செயலாகும்.
அவதாரத் திருநாளில் குழந்தைக் கண்ணனைத் தொட்டிலிட்டு, தாலாட்டுப் பாடி, சீராட்டி, தொட்டில் அசைத்து வழிபடுவதே சாஸ்திர விதிகளின்படி மிகவும் உன்னதமான (ஸ்ரேஷ்டமான) வழிபாடாகும்.
*இரண்டாம் முரண்பாடு: பகவானின் திருவடிகள் மிதி படுதல்*
*உண்மை நிலை:*
பகவானுடைய திருவடித்தாமரைகளாக நினைத்து நாம் வரையும் கோலத்தை, அதற்கு அடுத்த நாள் விடிந்ததும் மனிதர்களாகிய நாமே நம் கால்களால் மிதிக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்படுகிறது. இது வழிபாட்டு நெறிமுறைகளுக்கு மாறான, கண்டிக்கத்தக்க ஒரு பெரும் பிழையாகும் (அபசாரம்).
*விளக்கம்:*
"அப்படியானால், பாதச் சுவடுகளை வாசலின் ஓரமாக வரைந்து கொள்ளலாமா?" என்ற கேள்வி எழலாம். ஆனால், "பகவான் கண்ணன் என்ன வாசலின் ஓரப் பாதையிலா நடந்து வருவான்?" என்ற அடுத்த தர்க்கரீதியான கேள்வி அங்கே எழுகிறது. எனவே, இந்த முரண்பாட்டைத் தவிர்க்க முன்னோர்கள் காட்டிய சித்தாச்சார வழிமுறை சன்னதி வழிபாடே ஆகும்.
பகவானின் மங்களகரமான திருவடித்தாமரைகளை வீட்டின் வெளிவாசலிலோ அல்லது மக்கள் நடமாடும் பொதுவான பாதைகளிலோ கண்டிப்பாக வரையக் கூடாது. நம் இல்லத்தின் பூஜை அறையினுள்ளே (சன்னதியில் மாத்திரம்), கண்ணன் நமக்கு அங்கேயே நேரில் தோன்றி, அமர்ந்து காட்சி கொடுப்பதாகப் பாவனை செய்து, பச்சரிசி மாவினால் அவனது திருவடிகளை வடிவமைக்கலாம். சன்னதிக்குள் மட்டும் வரையும் போது, அந்தப் புனிதமான பாதம் யாருடைய கால்களிலும் மிதிபடாமல், தெய்வத் தன்மையோடு பாதுகாக்கப்படுகிறது.
*சித்தாச்சாரத்தின் உண்மையான நோக்கம்*
முன்னோர்கள் வழிவழியாகக் கடைபிடித்து வந்த சித்தாச்சாரம் என்பது, பச்சரிசி மாவினால் கோலமிட்டு, சன்னதியில் இறைவனை எழுந்தருளச் (ஆவாஹனம்) செய்வதே ஆகும். ஈரப் பச்சரிசி மாவினால் சன்னதியில் கோலமிடுவது என்பது எறும்புகளுக்கும் ஏனைய சிறிய பூச்சிகளுக்கும் உணவளிக்கும் "பூத யக்ஞம்" என்ற உன்னத தர்மத்தின் வெளிப்பாடே தவிர, பகவானின் திருவடிகளைத் தெருவில் வரைந்து அதைத் தூளியாக்கி மிதிப்பதற்காக அல்ல.
சுருக்கமாகக் கூறின், கிருஷ்ண ஜெயந்தியன்று வாசலில் இருந்து பாதம் வரைவது சாஸ்திரக் கட்டாயம் இல்லை. அது பிற்காலத்தில் பக்திப் பெருக்கால் உருவான ஒரு பழக்கமே தவிர, அதில் தர்க்கரீதியாகவும் ஆன்மீக ரீதியாகவும் முரண்பாடுகள் அதிகம் உள்ளன.
எனவே, அவதாரத் திருநாளில் தொட்டிலிட்டு குழந்தையாகக் கண்ணனை வழிபடுவதே முதன்மையானது. மீறி அவனது திருவடிகளை சித்தாச்சாரப் படி வழிபட விரும்பினால், அதை சன்னதியோடு (பூஜை அறையோடு) நிறுத்திக் கொள்வதே சாஸ்திரத்திற்கும், பக்திக்கும் உகந்த, கண்டிக்கத்தக்க அபசாரங்கள் இல்லாத தூய்மையான வழிபாடாகும்.