ஒரு மரணத்தின் அடைப்பு காலத்தில் மற்றொரு மரணம் ஏற்பட்டால் என்ன செய்ய வேண்டும்?

ஒரு குடும்பத்தில் ஒருவர் இறந்த பிறகு, அந்த மரணத்திற்குரிய “அடைப்பு” காலம் இருப்பதாகக் கணிக்கப்பட்டிருக்கலாம். அந்தக் காலம் முடிவதற்குள் அதே குடும்பத்தில் தந்தை, தாய், கணவன், மனைவி, மகன், மகள், அண்ணன், தம்பி போன்ற மற்றொருவர் இறந்துவிட்டால் என்ன செய்ய வேண்டும்?

முதல் மரணத்தின் அடைப்பு முடியும் வரை இரண்டாவது மரணத்திற்குரிய அபரக்ரியைகளை நிறுத்த வேண்டுமா? அல்லது இரண்டாவது மரணத்திற்குரிய கர்மங்களை உரிய காலத்திலேயே செய்ய வேண்டுமா?

இதற்கான முடிவை அச்சம், செவிவழிச் செய்திகள், குடும்ப வழக்கங்கள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் தீர்மானிக்காமல், தர்மஶாஸ்த்ரம் கூறும் விதிகளை அடிப்படையாகக் கொண்டே அறிய வேண்டும்.

அடைப்பு அல்லது தனிஷ்டா பஞ்சகம்

மரணத்துடன் தொடர்புடைய “அடைப்பு” என்ற வழக்குச் சொல்லின் அடிப்படையில் தனிஷ்டா பஞ்சகம் முக்கியமாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

தனிஷ்டா என்பது அவிட்ட நட்சத்திரம். அவிட்டத்தின் பிற்பகுதியிலிருந்து சதயம், பூரட்டாதி, உத்திரட்டாதி, ரேவதி வரையிலான காலம் தனிஷ்டா பஞ்சகம் எனப்படுகிறது.

தனிஷ்டா பஞ்சக காலத்தில் மரணம் அல்லது தாஹம் ஏற்பட்டால், அதற்குரிய ஶாந்தி மற்றும் பிராயஶ்சித்த விதிகளை தர்மஶாஸ்த்ர நிபந்த நூல்கள் எடுத்துரைக்கின்றன.

ஆதௌ க்ருத்வா தனிஷ்டார்தம்
ஏதந்நக்ஷத்ரபஞ்சகம் ।
ரேவத்யந்தம் ஸதா தூஷ்யம்
அஶுபம் தாஹகர்மணி ॥

பொருள்:
தனிஷ்டையின் பிற்பகுதியைத் தொடக்கமாகக் கொண்டு ரேவதி முடிய அமைந்த பஞ்சக காலம், குறிப்பாக மரணம் மற்றும் தாஹகர்மம் தொடர்பாக விசேஷமாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டியதாகும்.

இதனால்தான் தனிஷ்டா பஞ்சகத்தில் நிகழும் மரணத்திற்கு ஶாந்தி, ஹோமம், தானம் முதலான பரிகாரங்கள் விதிக்கப்படுகின்றன.

தனிஷ்டா பஞ்சகத்தில் மரணம் ஏற்பட்டால்

தனிஷ்டா பஞ்சகத்தில் மரணம் நிகழ்ந்தால், அதனுடன் தொடர்புடைய அரிஷ்டத்தை நிவர்த்தி செய்வதற்காக பஞ்சக ஶாந்தி செய்யும் விதி கூறப்பட்டுள்ளது.

அதற்கான சங்கல்பத்தில்:

அமுகஸ்ய தனிஷ்டாபஞ்சகாதி
மரணஸூசித வம்ஶாரிஷ்டவிநாஶார்த்தம்
பஞ்சகவிதிம் கரிஷ்யே ।

பொருள்:
“இவருடைய தனிஷ்டா பஞ்சக மரணத்தால் சூசிக்கப்படும் வம்ஶ அரிஷ்டம் நீங்குவதற்காகப் பஞ்சக விதியைச் செய்கிறேன்.”

இங்கு கவனிக்க வேண்டியது மிகவும் முக்கியம்.

தனிஷ்டா பஞ்சகத்தில் மரணம் ஏற்பட்டால் “குடும்பத்தில் இன்னொருவர் கட்டாயம் இறப்பார்” என்று தீர்மானித்துவிடுவது ஶாஸ்த்ரத்தின் நோக்கம் அல்ல.

அரிஷ்டம் சூசிக்கப்படும் நிலையில் அதற்குரிய ஶாந்தியைச் செய்ய வேண்டும் என்பதே ஶாஸ்த்ர விதி.

மரணமும் தாஹமும் — இரண்டையும் தனித்தனியாகப் பார்க்க வேண்டும்

ஒருவர் பஞ்சகத்திற்கு முன்பாக இறந்து, அவருடைய தாஹம் மட்டும் பஞ்சகத்தில் ஏற்பட்டிருக்கலாம்.

இதற்கும் ஶாஸ்த்ரம் தனியாக விதி கூறுகிறது:

நக்ஷத்ராந்தரே ம்ருதஸ்ய
பஞ்சகே தாஹப்ராப்தௌ
புத்தலவிதிரேவ ந ஶாந்திகம் ॥

பொருள்:
வேறு நட்சத்திரத்தில் மரணம் நிகழ்ந்து, தாஹம் மட்டும் பஞ்சகத்தில் ஏற்பட்டால், தாஹத்திற்குரிய புத்தலவிதியை மேற்கொள்ள வேண்டும்.

இதனால் மரணம் நிகழ்ந்த காலம், தாஹம் நடைபெற்ற காலம் ஆகிய இரண்டையும் ஶாஸ்த்ரம் தனித்தனியாகக் கவனிக்கிறது என்பது தெளிவாகிறது.

அடைப்புக் காலத்தில் இன்னொரு மரணம் ஏற்பட்டால் என்ன செய்வது?

இதுதான் இந்த விஷயத்தில் மிகவும் முக்கியமான கேள்வி.

முதல் நபருடைய மரணத்திற்கு அடைப்பு இருந்தாலும், அந்தக் காலத்திற்குள் மற்றொருவர் இறந்துவிட்டால், இரண்டாவது மரணத்திற்குரிய அபரகர்மங்களை முதல் மரணத்தின் அடைப்பு முடியும் வரை நிறுத்தி வைக்க வேண்டும் என்ற விதி இல்லை.

இரண்டாவது மரணம் தனியான மரணம்.

அந்த நபருடைய மரண நாள், திதி, நட்சத்திரம், மரண நேரம், தாஹ காலம், கர்த்தா, உறவுமுறை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அவருக்குரிய அபரக்ரியைகள் நடைபெற வேண்டும்.

இரண்டாவது மரணத்திற்கும் தனிஷ்டா பஞ்சக சம்பந்தம் ஏற்பட்டிருந்தால், அதற்குரிய ஶாந்தியையும் தனியாகச் செய்ய வேண்டும்.

முதல் மரணத்தின் அடைப்பு, இரண்டாவது மரணத்தின் அபரகர்மங்களைத் தடை செய்யாது.

அஶௌசத்திற்குள் மற்றொரு மரணம் ஏற்பட்டால்

இங்கே “அடைப்பு” என்பதையும் “அஶௌசம்” என்பதையும் பிரித்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒரு மரணத்தின் பத்து நாள் அஶௌசம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும்போதே மற்றொரு மரணம் ஏற்பட்டால், அதனை தர்மஶாஸ்த்ரம் அஶௌச ஸந்நிபாதம் என்று ஆராய்கிறது.

யாஜ்ஞவல்க்ய ஸ்ம்ருதி கூறுகிறது:

அந்தரா ஜன்மமரணே
ஶேஷாஹோபிர்விஶுத்யதி ॥

பொருள்:
ஒரு அஶௌச காலத்தின் நடுவில் மற்றொரு பிறப்பு அல்லது மரணம் ஏற்பட்டால், அஶௌசங்களின் தன்மை மற்றும் உறவுமுறைக்கேற்ப ஶுத்திக்காலம் நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும்.

விஷ்ணு ஸ்ம்ருதியும்:

மரணாஶௌசமத்யே
ஜ்ஞாதிமரணேऽப்யேவம் ॥

என்று கூறுகிறது.

பொருள்:
மரண அஶௌசத்தின் நடுவில் மற்றொரு ஜ்ஞாதியின் மரணம் ஏற்பட்டாலும் அஶௌச ஸந்நிபாத விதியே பொருந்தும்.

ஸ்ம்ருதி சந்த்ரிகை இதனை “அநேகாஶௌச ஸந்நிபாதம்” என்ற தனிப்பிரகரணமாக விரிவாக எடுத்துரைக்கிறது.

எனவே,

அடைப்புக் காலத்தில் மரணம் ஏற்படுவது ஒரு விஷயம்;
அஶௌச காலத்திற்குள் மற்றொரு மரணம் ஏற்படுவது வேறு விஷயம்.

இரண்டையும் ஒன்றாகக் கலந்து விதி கூறக்கூடாது.

தாய் இறந்த அஶௌசத்திற்குள் தந்தை இறந்தால்

தாய்–தந்தையருடைய மரணம் ஒன்றுக்குள் ஒன்று ஏற்பட்டால் அதற்குத் தனியான விதியை ஸ்ம்ருதி நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன.

மாதர்யக்ரே ப்ரமீதாயாம்
அஶுத்தௌ ம்ரியதே பிதா ।
பிது: ஶேஷேண ஶுத்தி: ஸ்யாத்
மாது: குர்யாத்து பக்ஷிணீம் ॥

தாய் முதலில் இறந்து, அவருடைய அஶௌச காலத்திற்குள் தந்தை இறந்தால், தந்தையின் மரணத்திற்குரிய அஶௌசம் விசேஷமாகக் கணிக்கப்பட வேண்டும் என்று ஸ்ம்ருதி சந்த்ரிகை முதலிய நிபந்த நூல்கள் விளக்குகின்றன.

இங்கு சாதாரண ஜ்ஞாதி மரணத்திற்குரிய விதியை அப்படியே பயன்படுத்தாமல், தாய்–தந்தையருக்குரிய விசேஷ விதியையே பின்பற்ற வேண்டும்.

தந்தை இறந்த அஶௌசத்திற்குள் தாய் இறந்தால்

தந்தை முதலில் இறந்து, அவருடைய அஶௌசத்திற்குள் தாய் இறந்தாலும் தாய்–தந்தையருக்குரிய விசேஷ அஶௌச ஸந்நிபாத விதியே பார்க்கப்பட வேண்டும்.

இதிலும் இரண்டாவது மரணத்திற்குரிய அபரக்ரியைகளை நிறுத்தி வைப்பது விதியல்ல.

தாய்க்குரிய அந்த்யேஷ்டி முதலான அபரகர்மங்கள் உரிய காலத்தில் நடைபெற வேண்டும்.

அஶௌச ஶுத்தி எப்போது ஏற்படும் என்பதைத்தான் ஸந்நிபாத விதிகளைக் கொண்டு நிர்ணயிக்க வேண்டும்.

அண்ணன் அல்லது தம்பி இறந்தால்

ஒரு ஸபிண்ட உறவினருடைய மரண அஶௌசத்திற்குள் அண்ணன், தம்பி அல்லது மற்றொரு ஸபிண்ட உறவினர் இறந்தால், அஶௌச ஸந்நிபாத விதி பொருந்தும்.

இதற்கே விஷ்ணு ஸ்ம்ருதி:

மரணாஶௌசமத்யே
ஜ்ஞாதிமரணேऽப்யேவம் ॥

என்று “ஜ்ஞாதிமரணம்” என்பதைத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது.

ஆனால் இரண்டாவது இறந்தவருடைய அந்த்யேஷ்டி, தாஹம், பிரேதகர்மம் ஆகியவற்றை முதல் மரணத்தின் காரணமாக நிறுத்தக்கூடாது.

அபரகர்மம் தனித்தனியாக நடைபெறும்; அஶௌசக் கணக்கில் மட்டும் ஸந்நிபாத விதி பார்க்கப்படும்.

கணவன் இறந்தால் அல்லது மனைவி இறந்தால்

ஒரு குடும்பத்தில் ஏற்கெனவே ஒரு மரணத்திற்குரிய அடைப்பு இருந்தாலும், அந்தக் காலத்திற்குள் கணவன் அல்லது மனைவி இறந்தால் அவர்களுக்குரிய அபரகர்மங்களை உரிய காலத்திலேயே செய்ய வேண்டும்.

முதல் மரணத்தின் அடைப்பு முடியும் வரை காத்திருக்க வேண்டியதில்லை.

ஆனால் முதல் மரணத்தின் அஶௌச காலத்திற்குள்ளேயே கணவன் அல்லது மனைவி இறந்திருந்தால், உறவுமுறை மற்றும் அஶௌச அதிகாரத்தின் அடிப்படையில் ஸந்நிபாத விதி பார்க்கப்பட வேண்டும்.

இங்கேயும்,

அபரகர்மம் செய்வது ஒன்று;
அஶௌச ஶுத்திக்காலத்தை நிர்ணயிப்பது ஒன்று.

இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது.

மகன் அல்லது மகள் இறந்தால்

முதல் மரணத்தின் அடைப்பு காலத்திற்குள் மகன் அல்லது மகள் இறந்தாலும், அவர்களுடைய அபரகர்மங்களை உரிய காலத்தில் செய்ய வேண்டும்.

“வீட்டில் ஏற்கெனவே அடைப்பு இருக்கிறது; ஆகவே இப்போது இறந்தவருடைய காரியத்தை அடைப்பு முடிந்த பிறகு செய்வோம்” என்று அபரகர்மத்தைத் தள்ளிவைக்க முடியாது.

இரண்டாவது மரணமும் பஞ்சக சம்பந்தமான மரணமாக அமைந்திருந்தால் அதற்குரிய ஶாந்தியைத் தனியாகச் செய்ய வேண்டும்.

அடைப்புக் காலத்தில் இன்னொரு மரணம் ஏற்பட்டால் முதல் ஶாந்தி பலிக்கவில்லையா?

அப்படிக் கருதக்கூடாது.

பஞ்சக ஶாந்தி என்பது ஶாஸ்த்ரம் விதித்த அரிஷ்ட ஶாந்தி.

அதற்குப் பிறகு குடும்பத்தில் மற்றொரு மரணம் நிகழ்ந்துவிட்டது என்பதற்காக,

“முதல் மரணத்தின் அடைப்புதான் இவரையும் கொண்டு சென்றது”

“முதல் இறந்தவருடைய தோஷத்தால்தான் இந்த மரணம் ஏற்பட்டது”

“அடைப்பு இன்னொரு உயிரை எடுத்துவிட்டது”

என்று கூறுவதற்கு ஶாஸ்த்ர ஆதாரம் இல்லை.

ஒவ்வொரு ஜீவனுடைய ஆயுள், கர்மம், மரணம் ஆகியவை அவரவருக்குரியவை.

அரிஷ்டம் சூசிக்கப்பட்ட இடத்தில் ஶாஸ்த்ரம் விதித்த ஶாந்தியைச் செய்வதே நமது கடமை.

இரண்டாவது மரணத்திற்குரிய 10, 11, 12, 13 அல்லது 16ஆம் நாள் காரியங்களைச் செய்யலாமா?

செய்ய வேண்டும்.

இரண்டாவது மரணத்திற்குரிய அபரகர்மங்களை, முதல் மரணத்தின் அடைப்பு முடியும் வரை மாதக்கணக்கில் ஒத்திவைக்க வேண்டியதில்லை.

அந்தக் குடும்பத்தின் வேதஶாகை, ஸூத்ரம், சம்பிரதாயம் ஆகியவற்றின்படி எந்தெந்த நாளில் எந்தக் கர்மம் விதிக்கப்பட்டுள்ளதோ, அவற்றை அந்தந்த காலத்தில் செய்ய வேண்டும்.

முதல் மரணத்திற்குரிய அடைப்பு இருப்பது, இரண்டாவது மரணத்திற்குரிய நித்ய–நைமித்திக அபரகர்மங்களைத் தடை செய்யாது.

புண்யாஹவாசனம் செய்யலாமா?

அபரகர்மத் தொடரின் முடிவில் அந்தந்த சம்பிரதாயப்படி விதிக்கப்பட்டுள்ள ஶுத்திகர்மம், க்ருஹஶுத்தி, புண்யாஹவாசனம் முதலியவற்றையும் உரிய காலத்தில் செய்யலாம்.

முதல் மரணத்தின் அடைப்பு இன்னும் முடிவடையவில்லை என்பதற்காக இரண்டாவது மரணத்தின் ஶுத்திகர்மத்தை மாதக்கணக்கில் நிறுத்த வேண்டியதில்லை.

ஆனால் அபரகர்மத்தின் அங்கமாக அல்லது அதன் முடிவில் செய்யப்படும் ஶுத்திகர்மம் என்பதையும், தனியாக ஒரு புதிய மங்களகர்மத்தைத் தொடங்குவதற்காகச் செய்யப்படும் புண்யாஹவாசனம் என்பதையும் ஒன்றாகக் கருதக்கூடாது.

ஶாஸ்த்ரம் கூறும் மூன்று தெளிவான நிலைகள்

இந்த விஷயத்தில் குழப்பம் ஏற்படாமல் இருக்க மூன்றாகப் பிரித்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

1. தனிஷ்டா பஞ்சக சம்பந்தமான மரணம்

அதற்குரிய பஞ்சக ஶாந்தி, ஹோமம், தானம், புத்தலவிதி முதலியவற்றை நிபந்த நூல்கள் கூறும் முறையில் செய்ய வேண்டும்.

2. ஒரு மரணத்தின் அஶௌசத்திற்குள் மற்றொரு மரணம்

இதற்கு அஶௌச ஸந்நிபாத விதி பொருந்தும்.

யாஜ்ஞவல்க்ய ஸ்ம்ருதி, விஷ்ணு ஸ்ம்ருதி, மிதாக்ஷரா, ஸ்ம்ருதி சந்த்ரிகை முதலியவை இதற்கான விதிகளை எடுத்துரைக்கின்றன.

3. ஒரு மரணத்தின் அடைப்புக் காலத்திற்குள் மற்றொரு மரணம்

முதல் மரணத்தின் அடைப்பு இருப்பதால் இரண்டாவது மரணத்திற்குரிய அபரகர்மங்களை நிறுத்த வேண்டியதில்லை.

இரண்டாவது மரணத்திற்குரிய அபரகர்மங்கள் உரிய காலத்தில் நடைபெற வேண்டும்.

அந்த இரண்டாவது மரணத்திற்கே பஞ்சக சம்பந்தம் இருந்தால் அதற்குரிய ஶாந்தி தனியாகச் செய்யப்பட வேண்டும்.

முடிவுரை

“அடைப்பு” என்பது “அஶௌசம் (தீட்டு)” அல்ல.

தனிஷ்டா பஞ்சக சம்பந்தமான மரணம் ஏற்பட்டால் அதற்குரிய ஶாந்தியைச் செய்ய வேண்டும்.

ஒரு மரணத்தின் அஶௌசத்திற்குள் மற்றொரு மரணம் ஏற்பட்டால் அஶௌச ஸந்நிபாத விதியைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

தாய்–தந்தையருடைய மரணங்கள் ஒன்றுக்குள் ஒன்று ஏற்பட்டால் அவர்களுக்குரிய விசேஷ விதியைப் பின்பற்ற வேண்டும்.

அண்ணன், தம்பி உள்ளிட்ட ஜ்ஞாதிகளின் விஷயத்தில் ஸபிண்ட அஶௌச ஸந்நிபாத விதி பார்க்கப்பட வேண்டும்.

கணவன், மனைவி, மகன், மகள் முதலியோருடைய மரணத்திற்குரிய அபரகர்மங்களையும் உரிய காலத்தில் செய்ய வேண்டும்.

முதல் மரணத்திற்கு அடைப்பு இருக்கிறது என்பதற்காக, பின்னர் இறந்தவருடைய 10, 11, 12, 13 அல்லது 16ஆம் நாள் காரியங்களை அந்த அடைப்பு முடியும் வரை நிறுத்தி வைக்க வேண்டும் என்பது ஶாஸ்த்ர விதி அல்ல.

தோஷம் இருந்தால் — அதற்குரிய ஶாந்தி.

மரணம் ஏற்பட்டால் — அதற்குரிய அபரகர்மம்.

அஶௌசத்திற்குள் மற்றொரு அஶௌசம் ஏற்பட்டால் — அதற்குரிய ஸந்நிபாத விதி.

இவற்றை ஒன்றோடொன்று கலந்து தேவையற்ற அச்சத்தை உருவாக்காமல், அந்தந்த விஷயத்திற்கு ஶாஸ்த்ரம் விதித்த கர்மத்தை அந்தந்த காலத்தில் செய்வதே தர்மம்.